گُونِش

آرامش را در عمق چشمانِ قشنگت یافتم

‏هرکس در حد توان و بضاعت خودش داره فرومی‌پاشه؛ یکی زیر بار قسط، یکی زیر بار تنهایی، یکی زیر بار مسئولیت، یکی هم زیر بار چیزهایی که هیچ‌کس ازش خبر نداره

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره

زندگی اینجوریه که قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای، یهو یه آهنگ پلی میشه صدای شکستن استخوناتو میشنوی

وقتی عشق واقعی باشه، اشتباهات هیچوقت احساسات رو عوض نمی‌کنند، مغز عصبانی میشه اما قلب هنوزم اهمیت میده

صبح آمده برخیز که خورشید تویی

واستون از این رابطه ها آرزو میکنم که جفتتون مطمعنید بدون همدیگه نمیتونید زندگی کنید ولی ایمان دارید هیچکدومتون قرار نیست از وابستگی طرف مقابل سواستفاده کنه

مگه آدم چند بار می‌تونه یه چیزی رو عمیقا از ته دل بخواد؟

‏زن بودن با همه زیباییش واقعا وقت‌گیر، دردناک و گرونه

‏چیزی که باید میشد نشد دیگه گُه توی همه شدن‌ها و نشدن‌ها

‏بعضی وقتا باید بخشیدن رو عقب بندازی شاید اصلا لازم نشه

‏بلاخره آدمه دیگه، يه روز كوه رو جا به جا ميكنه، يه روز حال نداره از تخت بياد بيرون

من هنوز به چند نخِ ناپیدا از زندگی وصلم

‏کدومو باور کنم؟ زبونت که عذرخواهی کرد یا رفتارت که هیچ تغییری نکرد