ریسمــان‌

استادی می‌گفت: عنوان مدرک و حتی معدل، نشان‌دهنده‌ی سطح سواد انسان نیست؛ بلکه میزان توانایی او در گشودن گرهی با آن علم یا افزودن چیزی بر آن، معیار واقعیِ دانایی است. در مورد دارایی نیز چنین است؛ رزق ما همانقدر است که در درونمان احساس رضایت و حال خوشِ حقیقی پدید می‌آورد. خانه‌ای بزرگ‌تر، ماشینی مدل‌بالا‌تر و ابزارهایی مدرن‌تر تهیه می‌کنیم، اما آیا احساس خوشبختی‌مان نیز بیشتر شده است؟ رزق ما در دوستی هم، به تعداد زیادِ روابط یا ارتباط با افراد صاحب‌منصب و ثروت نیست، بلکه به میزان برخورداری ما از محبتِ حقیقی وابسته است؛ همان محبت، داراییِ واقعی ماست. لذا شایسته است پیش‌تر و بیشتر از تلاش برای گسترش رزق مادی، در پی وسعت بخشیدن به رزق معنوی باشیم؛ تا ظرفِ درونی‌مان برای دریافت و بهره‌مندی نیکو از هر آنچه نصیبمان می‌شود، پاک‌تر و فراخ‌تر گردد. ریسمان

ای شاهد جان باز آ، در غيب جهان کم زن نقش رخ زيبا را، در پرده عالم زن راز ابديت را، در پردهْ نهان گردان يا رخ به جهان بنما وز سرّ ازل دم زن

مهدی الهی قمشه‌ای

همه انسان‌ها در وجود خود، خوبی‌ها و خیرهایی دارند و چه‌بسا از ما نیز غنی‌تر باشند. اما اولین کسی که مسئول کشف و بروز این ثروت و استعدادهاست، خودِ آنان هستند، نه دیگران. ما تنها همچون رسولان، یادآورنده‌ای بیش نیستیم و آن هم از طریق پرورش و تجلی ذخایر درخشان وجود خویش. آن‌کس که متوجه ثروت درونی خود نباشد و خود را دوست نداشته باشد، بی‌تردید در دام‌های تاریکیِ خود و دیگران گرفتار خواهد شد. امام علی (ع):«مردم معادن‌اند، همچون معادن طلا و نقره» (کافی،ج۱۵، ص۴۲۲) ریسمان

امام علی علیه السلام: ★دَوَاؤُكَ فِيكَ وَ مَا تَشْعُرُ وَ دَاؤُكَ مِنْكَ وَ مَا تَنْظُرُ وَ تَحْسَبُ [تزعم] أَنَّكَ‏ جِرْمٌ‏ صَغِيرٌ وَ فِيكَ انْطَوَى الْعَالَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَنْتَ الْكِتَابُ الْمُبِينُ الَّذِي بِأَحْرُفِهِ يَظْهَرُ الْمُضْمَر اى انسان، داروى تو در درونت وجود دارد در حالی‌که تو نمی‌دانى و دردت هم از خودت می‌باشد اما نمی‌بينى. آيا گمان می‏كنى كه تو موجود كوچكى هستى در حالى‌كه دنیای بزرگی در تو نهفته است؟! اى انسان، تو كتاب روشنى هستى كه با حروفش هر پنهانى آشکار می‌شود.★

اى نسخه اسرار الهى كه تويى وى آينه جمال شاهى كه تويى‏ بيرون ز تو نيست آنچه در عالم هست در خود بطلب هر آنچه خواهى كه تويى‏

یا مَنْ اِسْمُهُ دَوآءٌ وَ ذِکْرُهُ شِفآءٌ

گفت:«یکی به خانه‌ی عابدی رفت و گفت آیا از تنهایی ناراحت نیستی؟» عابد گفت:«اینک که تو در آمدی تنها شدم.»

#خورشید_می‌ماند ریسمان

غبطه‌ی پرواز پرندگان را می‌خوریم چون پای در بند وابستگی‌ها و ضعفِ ندانستن‌ها را داریم.

تا ندانی که تو خود گمشده‌ی خود هستی هر دمت دل به دری می‌کِشد و پابستی

#علی_بداغی ریسمان

...

👌🌱

«آدم تنهاست» یعنی چه؟ هیچ تضمینی نیست که همراهی همیشگی از جنس خودمان داشته باشیم. حتی جلوتر از مرگ، خیلی عوامل دیگر آدم‌ها را از هم جدا می‌کند. در نزدیک‌ترین فرد به خودمان گاهی چنان فاصله‌های زیادی نمایان می‌شود که گویی هرگز یکدیگر را نمی‌شناخته‌ایم. تنهایی ما از آن است که انتظار داریم کسی را بیابیم که همچون ما بیاندیشد و کاملا ما را درک کند اما در بزنگاه‌هایِ تردید و ترس بتواند ما را بلند کند و از دره‌ها عبور دهد. در حقیقت به دنبال خودِ عالیِ خودمان هستیم. خودِ عالی ما نه در یک فرد و در یک زمانه بلکه در کل هستی‌ست. خودِ عالی ما همان روح دمیده شده از روح الهی‌ست که در کل هستی تجلی می‌کند. احساس تنهایی می‌کنیم چون این تجلی را نمی‌بینیم. «با تو بودن، همیشه پُرمعناست بی تو روحم گرفته و تنهاست با تو یک کاسه آب، یک دریاست بی تو، دَردم به وسعت صحراست با تو بودن، همیشه پُرمعناست با تو آسان هزار کارِ خطیر با تو ممکن جهادِ با تقدیر بی تو، باغم، برهنه همچون کویر با تو یک غُنچه، دشتی از گلهاست با تو بودن همیشه پُرمعناست ای تو، تعریف ناپذیرترین بی تو، من کوچک و حقیرترین»

#نادرابراهیمی #یک_عاشقانه_ی_آرام

@rismanash

🌟 هر كس در طلب چيزى برخيزد، يا همه آن را به دست خواهد آورد يا بخشى از آن را.

حکمت-۳۸۶ #نهج_البلاغه

🌱 مخلَص کلام اینکه در هر مرتبه که هستی، آن نیم‌رمق که داری آن‌قدر را که می‌توانی به عمل آوری، اگر در آن مسامحه نکردی، آن را به جا آوردی، یک چنین هم بر قوّت تو می‌افزاید، بلکه زیاده؛ زیرا که فرمود: «تو یک وجب بیا، من یک ذراع.» وگرنه مسامحه کردی، آن مقدار قوّت هم در معرض زوال است.

#کهکشان_نیستی

ریسمان

عاشقان را گرچه شب بسیار ممتد می‌شود یاد یار با ما که باشد رنج کمتر می‌شود

#رضا_حسینی_قشاع ✨

أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ آیا صبح نزدیک نیست؟!

هود-۸۱ ریسمان

خیلی هم عالی🌱 همراه هست با عضویت در گروه ختم قرآن https://t.me/Quran_dailyGroup و گروه همخوانی کتاب https://t.me/thecactusintherye

#کتاب «نیمه‌ی تاریک وجود» تمرینی دارد که در آن باید خود را در اتوبوسی تصور کنیم و روی صندلی کنار فردی بنشینیم که همان ویژگیِ مورد تنفرِ ما را دارد. چهره و تیپ او را در ذهن می‌سازیم و با او گفت‌وگو می‌کنیم. از او می‌پرسیم: «از من چه انتظاری داری؟» سپس تلاش می‌کنیم وجه مثبتِ این صفت را بیابیم. برای مثال، اگر «حسادت» در مسیر فضایل قرار گیرد و به پیشرفت خود یا دیگران بینجامد، می‌تواند مثبت باشد. این تمرین دشوار است و مراحل و جزئیات فراوانی دارد؛ همچنین نیازمندِ صداقتِ عمیق با خود است تا به لایه‌های پنهان وجودمان دست یابیم. خودآگاهی، صداقت و حفظ تعادل، مهارتی سخت اما ضروری است. با این حال، تصورِ سفرِ بی‌پایان با آن شخصیتِ منزجرکننده و چهره‌ٔ تغییرناپذیرِ زشت‌اش، به مراتب دشوارتر است. ✨

روزی كه هر كس، هر كار نیكی انجام داده حاضر بیابد و هرچه بدی كرده، آرزو می‌كند، ای كاش! بین آن عمل و او فاصله‌ای دور می‌بود. وخداوند شما را از (مخالفت امرش) بر حذر می‌دارد و (در عین حال) خداوند به بندگان مهربان است.

آل‌عمران- ۳۰ @rismanash

♡♾

در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را، آزادی را، خود را. ♪★♡

♪★♡

خداوند برای خلقِ انسان به خود تبریک می‌گوید و خداست منبع تمام تبرُّک‌ها و خیرها. ✨

فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ آفرين باد بر خدا كه بهترين آفرينندگان است.

مائده-۱۴ تبریکی فقط برای خلقتِ ما؛ در آغاز دنیا، و نه برای مقام، نسب و نژاد، ثروت و هر سنجاق دیگری که در دنیا، بر خود اضافه می‌کنیم. پس همین هستیِ ناب را که از خدا گرفته‌ایم — فارغ از همه‌ی الحاق و افزوده‌ها — گرامی و مبارک بشماریم، تا به آن سرچشمه‌ی خیر و برکت متصل شویم.

ما بایست انسان‌ها را تکریم کنیم. فقرا را تکریم کنیم. بچه‌ها را تکریم کنیم. دهاتی‌ها را تکریم کنیم. مگر نگفته‌اند گنج در ویرانه است، خودمان را ویران کنیم تا گنج را پیدا کنیم! خودِ مصنوعی‌مان را ویران کنیم تا خودِ طبیعی و الهی‌مان را بیابیم. هیچ‌وقت در عمرمان خودمان را از دیگری بهتر ندانیم.

#حاج_آخوند #سید_عطاء_الله_مهاجرانی @rismanash

.

امروز برای نخستین بار در مراسم تشییع و نماز میّت یکی از نزدیکان حضور داشتم. پیش‌تر، خداحافظی من با عزیزانم در همان لحظات پایانیِ زندگی‌شان بود و من و خواهرم، که کوچک‌ترهای خانه‌ایم، باید در بیمارستان یا خانه مراقب مامان می‌ماندیم؛ دور از دیدن چنین صحنه‌هایی. امروز در تمام لحظات، با خود می‌اندیشیدم: چگونه می‌توان این مرحله از زندگی را فراموش کرد یا آن را کم‌رنگ دید؟ خود را به چه چیز مشغول می‌کنیم که هم‌ترازِ معنا و مفهومِ زندگی و مرگ باشد؟ از خدا خواستم که هنگام مرگم، بلندتر از صدای تمام حاضران، یا حتی اگر کسی نبود، به جای همه، تمام زندگی و جانم شهادتین را با شوق و رسا، بی‌لکنت فریاد بزند.

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم دگر آن جا که روم، عاقل و فرزانه روم زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

#حافظ پ.ن: خواهرم گفت: «بهترین تراپی برای من و تو این است که مدتی بیاییم این‌جا و شاهد همین صحنه‌ها باشیم، تا قدرت و فهمِ زندگی را دوباره بازیابیم.» @rismanash

✨:)