Greenfield

هربار که خونه رو ترک می‌کنم، یه ترَک برمی‌دارم.

“وقت رو به اتمام است”، به روایت تصویر:

چند روزه که خیلی بهت فکر می‌کنم. چند روزه که تصویرت از جلوی چشم‌هام پاک نمیشه و یادآوری تک تک جزئیات تو، منو وادار به گریه‌های پشت هم می‌کنه. چند روزه که نمیدونم چرا بیشتر از همیشه نیستی. شماره‌ی تلفنت هنوز روی گوشیم ذخیره‌ست، با اینکه هیچوقت به این گوشی زنگ نزدی و آخرین تاریخچه‌ی تماسم باهات رو هم وقتی از دست دادم که گوشیمو عوض کردم. من هیچوقت سوگِ تو رو یاد نگرفتم. سوگِ تو ترس همیشه‌م بود که ازش فرار می‌کردم و حالا از نبودنت فرار می‌کنم.

یادِ تو، هرجا که هستم با منه؛

یادمه چشمای تو، پرِ درد و غصه بود.

دلم برات خیلی وقته که تنگه.

: “ مجبور نیستی هر چیزی رو تحمل کنی عزیزم.“