.pastel dream.

اَمان از شب های رشت:)

متاسفانه من یه مدت قفلی بزنم روی یه گروه ول کن ماجرا نیستم کاملا مشخصه*

فکرکنم از این که تصمیم گرفتم تو این سن کمتر درونگرا باشم دیگه و بیشتر برم سمت تجربه کردن(احتمالا به واسطه چندین هدفی که تو ذهنم دارم) خیلی راضی ام.

وقتی نشد چکارکردی؟! هیچی شاید نشستم فقط اولش رو تا جون داشتم گریه کردم.

تمام کائنات میخوان بهم بگن این سفرت قراره پرچالش باشه، منم قراره در برابرشون بگم گول نمیخورم و از رو نمیرم؛ پررو تر از حرف هام.

کِیف می‌کنم وقت‌هایی که می‌تونم بشینم و با یه‌سری از آدما صحبت‌های باکیفیتی کنم‌.

بهم بگو این روزا چه حسی بیشتر از همه برات پررنگ تره میگم خستگی.