𝐩𝐞𝐭𝐢𝐭 𝐩𝐚𝐩𝐢𝐥𝐥𝐨𝐧

زنده بودن جالب نیست.

کاش میشد به هیچی فکر نکرد؛

راجبش نه اشک ریختم، نه به کسی گفتم، راجبش اینطوری شدم:

حوصله رو هیچوقت ندارم ، چراشم نمی‌دونم.

من قبولش کردم ، ولی هنوز غمگینم میکنه.

حالم خوبه فقط باید یکم گریه کنم.

زندگیم بدون اون سخت تر میگذره..

یه ایران داره پاشو از استرس تکون میده.

پس کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؟ ما که پودر شدیم تو این همه غم.

کاش انقد خایمال زندگی بقیه نباشین.

ولی بغلش بهشت منه💕.

بودن اون کنارم قشنگترین قسمتِ زندگی منه.

بهمن تموم شد ، ولی زمان توی دی‌ماه متوقف شده.

پاهام رو تند تکون میدم، پوست لب‌هام رو عمیق می‌کنم، ساعت‌های طولانی میخوابم، به نقطه‌ی نامشخص مدت‌ها خیره می‌شم، زمان زیادی سکوت می‌کنم و تکون نمی‌خورم چون من اهل خاورمیانه‌ام.

بگید که شما هم بی‌دلیل و الکی همیشه خسته‌اید!

از لحاظ روحی واقعا نیاز دارم بمیرم ولی خب بازم برای فردا آلارم می‌زارم.