𝔻𝔼𝕍𝔼𝕃𝕆ℙ𝕀ℕ𝔾
Відкрити в Telegram
DEVELOPING | درحالِ تکامل 29 January 2024 🎉 دعوتت میکنم به صرفِ یک فنجون قهوهٔ گرم..☕️ «کنارِ چیزی که هنوز نیست، ولی میتونه باشه.» اینجا یک آلبوم درحال ضبط هست از: نوشتههایی که صدا میشوند و تصاویری که با تو حرف میزنند...🤍✨ صحبت: @BAD_zbvld8999Bot
Показати більше367
Підписники
-224 години
-37 днів
-1430 днів
Архів дописів
367
اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها
گرفته ایم اجازت ز باغبان تنها
بهار عمر، ملاقات دوستداران است
چه حظ کند خضر از عمر جاودان تنها؟
دل به پاکی دامان غنچه می لرزد
که بلبلان همه مستند و باغبان تنها
دل مرا به نسیم حمایتی دریاب
که یافته است بهار مرا خزان تنها
سزای خیره نگاهان به آه من بگذار
که بارها زده بر قلب آسمان تنها
اگر حیا دهدم فرصت سخن، دارم
هزار حرف زبانی به آن دهان تنها
من و دو چشم تر و خاک کربلا صائب
ز عافیت طلبان سیر اصفهان تنها
صائب تبریزی
17 бер 2024, 16:22
367
رک و راست بگویم: حتی در اینجا هم هنوز راهحلی قطعی برای مسئلۀ خوشبختی و سعادت به دست نیامده.
ما – یوگنی زامیاتین
17 бер 2024, 13:59
367
تنها از یک چیز در هراسم:
اینکه سزاوار رنجهایم نباشم.
فئودور داستایفسکی 🌻
17 бер 2024, 13:17
367
«من لبخند میزنم که دردامو پنهان کنم
و آرزومه یهروز، یکی بیاد نگام کنه و بفهمه
همهچی دروغه»
و چه روزایی که از درون ذرهذره نابود شدیم
و لبخند زدیم، ولی هیچکس نفهمید
این لبخندا دروغه.
جوکر
17 бер 2024, 13:16
367
دنیای عزیز، دارم میروم چون خسته شدهام. گمان کنم به اندازه کافی عمر کردهام. تو را با نگرانیهایت در این فاضلاب شیرین تنها میگذارم. خوش بگذرد.
نامهی خودکشی جورج سندرز ، ۲۵ آوریل ۱۹۷۲ 🌻
17 бер 2024, 13:08
367
زمان،
لياقت هركسی رو نشون ميده.
17 бер 2024, 12:08
367
من واقعا از شروع شدن یه ٣۶۵ روز دیگه ای که نمیدونم چی در انتظارمه
میترسم.
17 бер 2024, 12:03
367
یک کودک میتواند سه چیز را به انسان بالغ بیاموزد: بدون دلیل شاد بودن، همیشه مشغول انجام کاری بودن و اعلام خواسته ی خویش با تمام قوا!
پائولو کوئیلو
17 бер 2024, 11:22
367
من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنی
یا چه کردم که نگه باز به من مینکنی
دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست
تا ندانند حریفان که تو منظور منی
دیگران چون بروند از نظر از دل بروند
تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی
سعدی 🌻
17 бер 2024, 11:18
367
عمری مرا به حسرت دیدن گذاشتی
بین رسیدن و نرسیدن گذاشتی
یک آسمان پرندگیام دادی و مرا
در تنگنای "از تو پریدن" گذاشتی
وقتی که آب و دانه برایم نریختی
وقتی کلید ، در قفس من گذاشتی
امروز از همیشه پشیمانتر آمدی
دنبال من بنای دویدن گذاشتی ،
من نیستم ... نگاه کن ؛ این باغ سوخته
تاوان آتشیست که روشن گذاشتی
گیرم هنوز تشنهی حرف توام ولی
گوشی مگر برای شنیدن گذاشتی ؟
آلوچههای چشم تو مثل گذشتهاند
اما برای من ، دلِ چیدن گذاشتی ؟
حالا برو ؛ برو که تو این نان تلخ را
در سفرهای به سادگی من گذاشتی ...
مهدی فرجی🌻
17 бер 2024, 11:17
