هَلالوش

کارمند بانک بود...  همون جایگاهی که خیلیامون برا به دست اوردنش دست و پا میزنیم..  آرزومونه...  صدتا راه حلال و حروم و میریم، به این و اون رو میزنیم که برامون کاری کنن تا استخدام بانک بشیم!  ولی آقا ممدرضا اینجوری نبود... از همون روزایی که داعش تو سوریه ریشه دواند فکر و ذکرش فقط یه چیز بود:  امنیت حرم حضرت زینب و حضرت رقیه سلام الله علیهما... میگن از بچگی تو هرکاری که وارد میشد، از تاپ ها و درجه یک های اون کار میشد.. میخواست اون کار قرائت قرآن باشه یا ورزش بوکس باشه، میخواد اون کار دفاع شخصی باشه یا نوکری اهل بیت و میونداری هیئت...مداحی باشه یا شاعری... تو همه ش نامبر وان بود.. میگن بدجوری عاشق ودلداده ی روضه ی حضرت رقیه وحضرت زهرا سلام الله علیهما بود... از اونایی بود که تو روضه از حال میرن...  آخر هم سه ساله ارباب خریدش و کرار،  شبِ سوم محرم از ناحیه پهلو تیر خورد و به شهادت رسید... 🌷سالگرد شهید محمدرضاسنجرانی هست، صلوات و فاتحه ای به روح مطهرشون هدیه کنیم

رو به قبله کردن ما بین قبر انصاف نیست صورت ما را به سمت کربلا باید کشید عاشقان بی کفن ها ،با کفن بیگانه اند بعد مردن روی ما یک بوریا باید کشید....

بعد هم میفرمایند منظور از رضایت خلق،  رضایت عموم مردم هست نه یه قشر خاص که مثل زالو به حکومت میچسبه!  به قول اون نامزد ریاست جمهوری ۴ درصدی ها... و در ادامه شش،  هفت صفت برای این زالو صفت ها بیان میکنن و سه صفت برای توده مردم بیان میکنن.. سه صفتی که بارها و بارها ما درمورد ملت خودمون از امام و رهبر و سیاسیون گرفته تا نظامی ها شنیدیم... آخرین شون هم دیروز امیر سیاری بود که گفتن واقعا فکر میکنین اگه مردم پشتیبان ما نبودن میشد ۸ سال جنگید؟ ببین تعابیر وتعالیم چیه... هزار و اندی سال گذشته هنوز این تعابیر زنده است...  هنوز جوامع مختلف با اینها دست وپنجه نرم میکنن #نهج_البلاغه

هزار واندی سال گذشته ولی تقریبا هر حکومتی که روی زمین تشکیل شده ودوامی داشته، ولو شده در حد حرف سعی کرده به همین خطوط اقتدا کنه یکی بهش میگه دموکراسی،  یکی میگه دمومراسی مردمی، یکی میگه مردم سالاری دینی و... اسامی متفاوته ولی محتوا و حرف همه تقریبا یکی هست، راهی که تعریف میکنن برای سعادت همون هست که مولا فرمود... هرچند که عموما بهش عمل نمیشه... اصلا انگار راه سعادت در جهان یکی است و آن هم راه علی است :) مولا در ابتدا به زبان ساده میفرماید کارهات رو اگه برمبنای اون شروطی که گفتم انجام بدی همیشه کارهات مورد رضایت خدا و خلق خداست... واین کار ها باعث ماندگاری تو میشن #نهج_البلاغه

شاید این فراز از این نامه که به حق گرایی و مردم گرایی دلالت داره رو ما ایرانی ها با گوشت و پوستمون لمسش کردیم... کسایی برای دین،کشور وحکومت هزینه دادن و میدن که معمولا از توده مردمن... حتی از قشر پایین وضعیف جامعه از نظر اقتصادی هستن... و درمقابلش همیشه کسانی برا کشور هزینه تراشی کردن که از خواص جامعه اند... #نهج_البلاغه

بايد محبوب ترين کارها نزد تو امورى باشه که در جهت رعايت حق از همه کامل تر، از نظر عدالت و جلب رضایت وخشنودی مردم جامع تر باشه چوم خشم توده مردم خشنودى خواص رو زیر پا میگذاره اما ناخشنودى خاصان با رضايت عامه مردم بی اثر میشه خواص جامعه همیشه بارسنگینی رو به حکومت تحمیل میکنن،  چون تو روزای سخت یاری کردنشون کمه،  اونها تو اجرای عدالت ازهمه ناراضی ترن، اگه خواسته ای از حکومت داشته باشن از همه پیگیر تر و اصرارکننده تر و در برابر عطا و بخشش ازهمه کم سپاس تر واگه از خواسته شون منع شون کنی از همه دیرتر عذر میپذیرن و در مقابل مشکلات از همه استحکام واستقامتشون کمتره... مالک.. بدون ستون های استوار دین واجتماعات پرشور مسلمین و همینطور نیروهای ذخیره دفاعی در مقابل دشمنان توده و عموم مردم تند نه خواص... به توده مردم گوش بده،  و به اونها میل و اشتیاق داشته باش... #نهج_البلاغه

بسم الله الرحمن الرحیم وَلْيَکُنْ أَحَبَّ الاُْمُورِ إِلَيْکَ أَوْسَطُهَا فِي الْحَقِّ، وَأَعَمُّهَا فِي الْعَدْلِ، وَأَجْمَعُهَا لِرِضَى الرَّعِيَّةِ، فَإِنَّ سُخْطَ الْعَامَّةِ يُجْحِفُ بِرِضَى الْخَاصَّةِ، وَإِنَّ سُخْطَ الْخَاصَّةِ يُغْتَفَرُ مَعَ رِضَى الْعَامَّةِ؛ وَلَيْسَ أَحَدٌ مِنَ الرَّعِيَّةِ أَثْقَلَ عَلَى الْوَالِي مَؤُونَةً فِي الرَّخَاءِ، وَأَقَلَّ مَعُونَةً لَهُ فِي الْبَلاَءِ، وَأَکْرَهَ لِلاِْنْصَافِ، وَأَسْأَلَ بِالاِْلْحَافِ، وَأَقَلَّ شُکْراً عِنْدَ الاِْعْطَاءِ، وَأَبْطَأَ عُذْراً عِنْدَ الْمَنْعِ، وَأَضْعَفَ صَبْراً عِنْدَ مُلِمَّاتِ الدَّهْرِ مِنْ أَهْلِ الْخَاصَّةِ؛ وَإِنَّمَا عِمَادُ الدِّينِ وَجِمَاعُ الْمُسْلِمِينَ وَالْعُدَّةُ لِلاَْعْدَاءِ، الْعَامَّةُ مِنَ الاُْمَّةِ؛ فَلْيَکُنْ صِغْوُکَ لَهُمْ، وَمَيْلُکَ مَعَهُمْ

بزار یه کم لاف بزنیم... آره، یک دل حواس جمع مرا تار و مار کرد.....

آخرش این زید بازیات تو رو اهلِ آتش و نار میکنه

اسم یه فونتی و فراموش کردم، چند روزه فکر میکنم و دنبالشم ولی یادم نمیاد امشب وسط نماز عشا یه دفعه یادم اومد... بله آقای علیرضا.. این نمازی که میخونی به درد خودت و عمه بزرگت میخوره...

یا رفیق من لا رفیق له.... به فرزندت بگو مولای ما یک پهلوان بوده بگو در جنگ با دشمن همیشه قهرمان بوده بگو مولای ما با اینکه جنگ‌آورترین مرد است ولی با دوستان خیلی کریم و مهربان بوده همیشه روی دوشش گرم بازی بوده‌اند، آری به فرزندت بگو مولا رفیق کودکان بوده بگو مولای ما بر قلب‌ این مردم حکومت کرد بگو مولای ما تنها امیر مؤمنان بوده..

گفت: آزادش کنید این بنده را خانه آبادش کنید این بنده را اینکه این جا این چنین تنها شده کام او با تربت من وا شده مادرش او را به عشقم زاده است گریه کرده بعد شیرش داده است خویش را در سوز عشقم آب کرد عکس من را بر دل خود قاب کرد بارها بر من محبت کرده است سینه اش را وقف هیئت کرده است اقتدا بر خواهرم زینب نمود گاه میشد صورتش بهرم کبود تا به دنیا بود از من دم زده او غذای روضه ام را هم زده حرمت ما را به دنیا پاس داشت ارتباطی تنگ با عباس داشت بارها لعن امیه کرده است خویش را نذر رقیه کرده است هرچه باشد او برایم بنده است او بسوزد، صاحبش شرمنده است در مرامم نیست او تنها شود باعث خوشحالی اعدا شود سختی جان کندن و هول جواب بس بود بهرش به عنوان عقاب در قیامت عطر و بویش می دهم پیش مردم آبرویش می دهم آری آری، هرکه پا بست من است نامه ی اعمال او دست من است

بالش زیر سرم از سنگ بود غرق ظلمت، سوت و کور تنگ بود هر که آمد پیش، حرفی راند و رفت سوره ی حمدی برایم خواند و رفت خسته بودم هیچ کس یارم نشد زان میان یک تن خریدارم نشد نه رفیقی، نه شفیقی، نه کسی ترس بود و وحشت و دلواپسی آمدند از راه نزدم دو ملک تیره شد در پیش چشمانم فلک یک ملک گفتا: بگو دین تو چیست؟ دیگری فریاد زد: رب تو کیست؟ هر چه کردم سعی تا گویم جواب سدّ نطقم شد هراس و اضطراب از سکوتم آن دو گشته خشمگین رفت بالا گرزهای آتشین قبر من پر گشته بود از نار و دود بار دیگر با غضب پرسش نمود: ای گنه کار سیه دل، بسته پر نام اربابان خود یک یک ببر گوئیا لب ها به هم چسبیده بود گوش گویا نامشان نشنیده بود نامهای خوبشان از یاد رفت نا امید از هرکجا و دل فکار می کشیدندم به خِفّت سوی نار ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهای رحمت باز شد مردی آمد از تبار آسمان دیگران چون نجم و او چون کهکشان صورتش خورشید بود و غرق نور جام چشمانش پر از خمر طهور لب که نه، سرچشمه ی آب حیات بین دستش کائنات و ممکنات چشمهایش زندگانی می سرود درد را از قلب انسان می زدود بر سر خود شال سبزی بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشسته بود کِی به زیبائی او گل می رسید پیش او یوسف خجالت می کشید دو ملک سر را به زیر انداختند بال خود را فرش راهش ساختند غرق حیرت داشتند این زمزمه آمده اینجا حسینِ فاطمه؟؟؟

از من گنده تر هم سرشون به سنگِ لحد خورده. از من قوی تر، از من شجاع تر بودن اما به تاریکیِ قبر که رسید به مِن و مِن افتاد. از من داناتر و عالِم تر بودن اما به وقتِ وفات همه چیز از یادش رفته بود. از من صبورتر و حلیم تر بودن ولی چشم شون به جمالِ جنابِ عزرائیل که روشن شد بیقرار شدن. اباعبدالله ما رو نه فقط در مرگ و مَمات بلکه در زندگی و حیات هم تنها نذار! در آخرت و حتا بعد از جزا و پاداش هم تنها نذار. غرض از خلقت، انسِ با شما بود حالا فرقی نمیکنه در چه مرحله ای باشیم...

رشته ام را نکرده ای پنبه دلخوشم وقت سختی ام من به سفره ی مادر تو هَر شنبه دادی حاجت تو یک تنه عباس ای بزرگ ارامنه عباس ای ابالفضلِ مردم ایران ای علمدار... جان سنه قوربان

روضه حضرت ام البنین و حضرت رباب سلام الله علیهما