02:08

اینبار که چشمامو باز کردم گرگان بودم. از شبی که تورو توی کرمانشاه دیدم؛ تا سوم مهر داشت بارون میومد و رعد و برق بنفش تموم آسمون و زمین رو روشن می‌کرد. من از هجوم لشکر اجنه ترسیده بودم و تا همین الان نخوابیدم. شاخه های تکیده‌ و آفت‌زده درخت پرتقال توی حیاط هتل، لخت شدن و توی بارون بطرز وحشتناکی تکون می‌خوردن. بیدار که شدم معده‌ام درد می‌کرد و چشمام می‌سوخت. انگار شیر و قهوهٔ اون‌شب بهم نساخته. قشر پیش‌پیشانی مغزم توی این چندماه؛ کاملا اختیار من رو در دستش گرفته بود. گاهی اونقدر منو اسیر سرعت زندگی می‌کرد که نمی‌تونستم به خوابیدن کافی یا معاشرت اجتماعی بپردازم و گاهی اونقدر من رو اسیر کُندروی زندگی می‌کرد که با چیزی بجز مت‌آمفتامین نمی‌شد از کرختی منحوس و نکبتیِ این کُندی خارج بشم. تزریق وریدی رو شروع می‌کنم و یهو دست تورو پشت دستم احساس می‌کنم. دستم روی سرنگ بی حرکت می‌مونه. سرم رو برمی‌گردونم که کامل ببینمت. موهات نسبت به وقتی که کرمانشاه بودیم؛ بلندتر شده. ریش من هم بلند شده. اونقدر بلند که ریشه موهام روی پوست صورتم آزرده اس و با دست کشیدن بهش درد میگیره. 2:28 من رو توی آغوش می‌گیری و دستم رو میارم پایین.