☾سیاهپوش☽

شب بود که مردی، کرم شب تاب من چی میتونستم بگم، تا تورو از مرگ جدا کنم؟ روی تخت نشستی با حلقه‌ی نوری دور سرت به اندازه ی کافی عشق دریافت کردی؟ کبوتر کوچک من چرا گریه میکنی؟ متاسفم که رفتم، ولی این بهترین کار بود اگرچه هرگز درست به نظر نمیومد بیمارستان پرسید بدن باید کفن شه قبل از اینکه ازت خداحافظی کنم، ستاره ی من در آسمان فکر خنده داریه که تورو توی پارچه بپیچن از نظرت عیبی نداره؟ کرم شب تابم

شاخه‌ای تکیده، گل ارکیده با چشم‌های خسته، لب‌های بسته غم توی چشماش، آروم نشسته شکوفه شادیش، از هم گسسته آشنای درده، خورشیدش سرده تو قلب سردش، غم لونه کرده مهتاب عمرش، در پشته پرده اما حصارش، پاییز سرده دستای ظریفش، تو دست مادر پیکر نحیفش، چون گل پرپر از محنت و درد، آروم نداره سایه سیاهی، رو بخت شومش ارکیده تنهاست، زیر هجومش طوفان درد، پایون نداره دست منو تو، میتونه با هم قصری بسازه، با رنگ شبنم شکوفه‌ای که غمگین و سرده گل ارکیدست، نمَیره کم کم بیا نذاریم گل ارکیده گلی که چهره‌ش پاک و سپیده که توی پاییز شاخه‌ای بیده بهار ندیده، بمیره کم کم دستای ظریفش، تو دست مادر پیکر نحیفش، چون گل پرپر از محنت و درد، آروم نداره سایه سیاهی، رو بخت شومش ارکیده تنهاست، زیر هجومش طوفان درد، پایون نداره

موقع تظاهر کردن هیچ نقصی درونت دیده نمیشه, اما حالا میدونم که اون هیچوقت همچین آدمی نبوده و نخواهد بود. تو حتی نمیدونی چطوری بهم خیانت کردی, درواقع یجورایی همه رو گول زدی. بدون ماسکت کجا میخوای قایم شی؟! دیگه خودتو نمیتونی پیدا کنی ... توی دروغات گم شدی. حالا دیگه می‌دونم کی هستی و دیگه عاشقت نیستم, نیستم و نخواهم بود.

رویاهای بد شاید جدی نباشن اما انگاری واقعا تو دیگه نیازی به چیزی نداری ...