-سَمفــونـیمُـردِگـان
Відкрити в Telegram
189
Підписники
Немає даних24 години
-17 днів
-12130 днів
Архів дописів
مافقطباهمحرفمیزدیم،ازروزمونمیگفتیم،
ناراحتیامونوباهمدرمیونمیذاشتیم..
وگاهیآغوشمونورویغمهامونبازمیکردیم...
همیشهسعیمیکردمبهترینورژنموبهشنشونبدمسعیمیکردمدرهرشرایطیکههستمکاریکنملبخندبزنه
نمیخواستماذیتشهونمیزاشتمکسیاذیتشکنه؛
همیشهازدورتماشاشمیکردم..
منتظربودمبخندهتاچشایخندونِرنگشبشروحموزندهکنه...
چیشد؟!..منعاشقشدم؟:)
+ ما چرا اینطور شدیم نویسنده؟
- من و تو؟ چطوری شدیم؟
+ا ینقدر بهم ریخته. تو کنار شومینه نشستهای و به بیرون از این خونه نگاه میکنی ، منم با الکل بیوقفه مست میکنم.
دوسش ندارم نویسنده ، برگرد به قلم و کاغذت ، منم قول میدم دوباره توتِ وحشی تو باشم.
- میدونی ، منم تو رو به همراه این وضعیت دارم تحمل میکنم. تو هم تنها با سردین برقص و آدمِ موردعلاقهی خودت باش. توتِ وحشی قرار نیست دوباره زنده بشه و توی زندگیِ من خودش رو جا بده.
درکلانسانعجیبیاممیتونمسربزرگترین
مسائلبیتفاوتباشمویهوسرکوچیکترین
اتفاقبهمبربخورهوناراحتبشموتولاکخودم
فروبرم.
آدمهاهیچوقتازبیننمیرن،اوناتبدیلمیشن
بهیهسریحسمثلخشم،تنفر،دلزدگی،
دلمردگی،حسرتیاشایدمبغض.
میخوابی،بیدارمیشیبعدشتومیمونی،هوای
گرفتهوسگسیاهافسردگیکهبدوندلیلزلزدهبهت.
وقتیدارمنگاهتمیکنم،نگاهتازمنگیر..
منازهمهجابریدموپناهآوردمبهکهکشانبینچشمهات.
