-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

Our time is up Your eyes are shut I won’t get to tell you what I needed you to know It’s dark enough The moonlight doesn’t show And all my love Could never bring you home There’s no more stars to find And I’m too far behind And I’d love to let you go I’d love to let you go You’re all that’s on my mind I called a thousand times And I have to let you go But I love you more and more than you could know I sat alone Awaited your reply Was driven home When I started to cry I should’ve known I should’ve said goodbye I only hoped I would’ve had more time There’s no more stars to find And I’m too far behind And I’d love to let you go I’d love to let you go You’re all that’s on my mind I called a thousand times And I have to let you go But I love you more and more than you could know We’re both too young To live and die this way A sunny summer day With so much left to say Not 21 The 18th out of pain The day you couldn’t stay You made me wanna pray But I think God’s fake There’s no more stars to find And I’m too far behind And I’d love to let you go I’d love to let you go You’re all that’s on my mind I called a thousand times And I have to let you go But I love you more and more and more and more and more More and more, more and more and more than you will ever know You will never know You will never know

خوابیدنش از کل زندگیم قشنگ تره >.

Adler' Daniel'

نیلوفر‌آبی‌سراغت‌رامیگیرد،ومن‌فقط‌ازدلتنگی‌ام‌برایش‌میگویم.

هیچ‌چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا،نه آفتاب،نه درخت‌ها نه آدم‌ها،نه فیلم‌ها نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه‌کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم،گریه کنم؛ نمی‌دانم. _فروغ فرخزاد،نامه ای به ابراهیم گلستان؛

من‌یه‌بالاپشت‌بوم‌می‌خواستم. من‌اون‌هوای‌سردومی‌خواستم. من‌اون‌روی‌خوش‌تورومی‌خواستم. من‌اون‌ساعت‌های‌دیروقت‌ومی‌خواستم.

علتِ‌شکستگی؟سقوط‌ازدیوارِآرزوها.

دائما دلم برای روزهای گذشته تنگ می‌شد همیشه متنفر بودم از سوالِ چرا دیگه "هیچی" شبیه قبل نیست؟ ولی باز از خودم می‌پرسیدمش به خودم می‌گفتم احمق حتی اون موقع ام هیچ چیز سرجاش نبود ولی یه فرقی داشتن با وجود کامل نبودنشون اون روزا یه هیجانی بود یه زرق و برقی بود یه حسی بود که دیگه نیست خنده‌ها واقعی تر بودن نگاها پرشور تر بودن همه چیز شیرین تر بود تک تک سلول های وجودم بهم می‌گفت یه چیزی رو از دست دادم ولی حتی نمی‌تونستم تشخیص بدم چی رو

اتاقم میده بوی تن تو'