روزگار سبز🍃
Відкрити в Telegram
آنچه از دلش برمیآید را شبیهِ جوانهای که به بیرونِ خاک سَر بَر میآوَرَد، روی صفحه میکارَد که تا ابد جاودان بماند.🌱 📌لطفا به جای کپی فور کنید.
Показати більше473
Підписники
+124 години
+37 днів
+730 днів
Архів дописів
473
کسی عطر ماگنولیای تاریک درونات را درنیافت کسی بلبل مجروح عشق، میان دندانهایت را ندید
هزار اسب باریک ایرانی در ماه پیشانیات خفتهاند
آنگاه که من چهار شب کمرگاه تو را
که دشمن برف است
در آغوش خود داشتم..
•لورکا
473
به این نتیجه رسیدم، اینکه چرا هیچوقت پاپ عاشقانهی ایرانی توی پلی لیستم نبوده دلیلش این بوده که عشق واقعی نداشتم که متن موسیقیا رو زندگی کنم و بفهمم👀🦦
473
🫀🪐
اگر روزی کسی از من بپرسد معنای زندگیات چه بوده و شادترین لحظات عمرت کدام سالها بودهاند؟ جوابم بیشک سالهایی است که عاشقت بودهام.
473
زمستونه. هوا سرده. سه روزه هوا بارونیه و پشت پنجره رد بارون، زنده و تازهست. اینجا نیستم. منظورم اینه که ذهنم در واقعیت وجود نداره. واقعیت تو مریض شدی اما توی خیالاتم برات سوپ درست کردم. اسمش رو گذاشتم دریای سرخ! دیوونه نیستم به این امید اسم گذاشتم که شاید تغییری توی وضعیت کسالتت حاصل بشه. قاشق میزنم زیرِ دریای سرخ و میارم تو دهنت میذارم. و همینطور که با دسمال دور دهنت رو پاک میکنم قربون صدقهت میرم. سوپت که تموم شد آب پرتقال بهت میدم. زیر چشات پف کرده و سرخ شده. نوک انگشتمو آروم میذارم زیر چشمت و بعدش هم لبام.
حالا بغلت کردم دستم رو لای موهای سیاهت میبَرَم. نوازشگر قهاری برای تنِ تب دارت شدم. یهو وسط شعر گفتنام میبینمت که آروم عین یه جوجه به خواب رفتی. آروم ازت جدا میشم. حالا اینجا خودم هستم. با دلی پریشان و مضطرب پشت پنجره خیره شدم به باد و بارونی که در پیچ و خم نارنجِ همسایه میدود. دلم گرفته خیلی زیاد. نوتیف گوشیم منو به خودم میاره میام میبینم تویی. تویی که دوساعت قبل تو خیالم خوابوندمت خواب بدی دیدی. برام تعریف میکنی که خواب دیدم رفتی و من در بدنم جان دارم. متوجه نمیشم میپرسم کجا رفتم؟ جواب میدی که تنهام گذاشتی! بهت این اطمینان رو دادم که جایی قرار نیست برم. حالا در واقعیت تو آرامی و من بخاطر این آرامشِ تو به اضطرابم کمتر شده...
#سهیلا_واله
473
بارون پشتِ پنجره مورب به شیشه میکوبید. به پنجره خیره شدم و پشت خط تلفن بهش گفتم: چرا وقتی قرار نبود مال هم بشیم وارد زندگیِ هم شدیم؟
در سکوتی سرد وقتی ناامید بودم جواب داد: چون به هم نیاز داشتیم.. چون نیاز به امید دوباره داشتیم.. چون هر دوی ما خسته بودیم.. و ادامه داد و گفت: من در زندگی زانو زده بودم. گفتم: صبر کن. مکث کردم تا حرفهایش در ذهنم ته بنشید تا یادم نرود. سرفهام گرفت، تلفن قطع شد و وقتی تماس گرفتم و خواستم به حرفهایش ادامه بدهد، شب بخیر گفت و رفت. و این من بودم و سکوت و بارانِ پشتِ پنجره. نفهمید انقدر دلتنگش بودم که این دلتنگی تا صبح مرا بیدار نگه میدارَد.
#تاسیان🪽
473
تن من بسانِ دشتی بیآب و علف بود، اما بوسههای تو این دشت برهوت را پر از گلهای شقایق وحشی کرد!
#تاسیان🪽
473
تن من دشتِ بی آب و علفی بود، اما بوسههای تو این خاکِ بیریشه را پر از گلهای شقایق وحشی کرد!
#تاسیان🪽
473
من واژگون من واژگون من واژگون رقصیدهام
من بیسر و بیدست و پا در خواب خون رقصیدهام
ای عاقلان در عاشقی دیوانه میباید شدن
من با بلوغ عقل در اوج جنون رقصیدهام
