روزگار سبز🍃

چون‌که روز نویسنده‌ست✨📄📚✍🏻

در نهایت درمان در نوشتن است...

یکی از لذت‌های زندگیم پیدا کردن موسیقی‌هاییه که ریتم غیرقابل پیشبینی و غافلگیرکننده‌ای دارن. ممکنه نُت بعدی تورو به هر احساسی دچار کنه! ممکنه تورو غمگین، خوشحال، مغرور، سرزنده یا حتی یک لحظه سعادتمند کنه... داشتم با خودم فکر می‌کردم شاید بهتره دیدگاهم به زندگی هم همین باشه. ما که این همه داریم غافلگیر می‌شیم؛ نمی‌تونیم پیشبینی کنیم دو روز دیگه چی میشه، یه وقتایی توی یه موقعیتایی قرار می‌گیریم که از خودمون میپرسیم این منم؟! من اینجا چیکار می‌کنم؟ ما که همه جوره داریم غافلگیر می‌شیم پس چرا زندگی رو همینقدر ساده نگاه نکنیم؟ شاید زندگی، صحنه اجرای تک نوازی خدا باشه... یه اجرای باشکوه بی پایان که گاهی غمگینمون میکنه، گاهی مغرورمون میکنه و گاهی هم سعادتمند... #من

امروز از صبح که هوا تاریک بود تا الان افقی بودم. انگار درون مغز خودم سقوط کردم. همه تصاویر رو گودی می‌بینم.😬😵‍💫

تقريبا هيچگاه جدى نيستم و همواره زيادى جدی‌ام. بيش از حد عميقم و خيلى سطحى. بيش از حد لزوم حساسم و در حد افراط بى احساس من كلكسيونی‌ از پاردوكسها هستم...

منم تا شسته شدن لباسا می‌نشستم تو سایه‌ی درخت لیمو و فورا با احساس و خیالم پرواز می‌کردم.. گاهی تو آسمونا، گاهی بینِ آدما، گاهی بین واژه‌های شعر...

منم همیشه باید وایمیسادم که لباسای شسته شده رو بهم بده بندازم روی بند لباسی. یادمه موقع بردنشون تاکید میکرد که گیره بزنم نیفتن. اگه گیره نمی‌زدم و میفتادن باید خودمُ آماده‌ی این میکردم که خستگیش رو با اون اشتباه رو سرم خالی کنه.

دلم برای هفده هجده سالگیم تنگ شده، روزایی که مادرم زیر درخت لیموی حیاط یه عالمه لباس توی تشت قرمز می‌شست و غر میزدم بسه دیگه و اون توجهی به حرفم نداشت.

بیا در موردش چایی بخوریم.

نمیدونم از کی انگشتم و بریده بودم که الان بعد از ساعتها تازه متوجه بریدگی‌ش شدم! این حجم از غرق شدن در فکر و خیالی که درد رو حس نکنی طبیعیه؟!😐

من ياد گرفتم زندگیم رو بپذیرم و با زندگى نجنگم چون جنگيدن با زندگی يا براى زندگی در واقع باخت تمام عيار زندگیه

تو زندگیم از یه جا به بعد سعی کردم تصمیم بگیرم بازیچه‌ی خیلی از مشکلات و اتفاقاتی که اختیارم نیست نباشم. مثلا اگه به اختیارم نیست که افسرده یا مضطرب نشم بازیچه‌ی هیجانات منفی خودم نباشم. یا اگه نمیتونم گذشته رو تغییر بدم اونطوری که دلم میخواد بسازمش و نشخوار فکری در مورد گذشته نداشته باشم.

امروز مودم طوریه که دلم میخواد با همه‌ی آدم‌هایی که دوست دارم، تو بهارِ آفریقا، بین کرگدن‌ها و زرافه‌‌ها، و خنده‌ی زنهای سیاه‌پوست اونجا قدم بزنم. 🫂🪻

جمعه‌ها کسالت‌باره مثل خونه‌ی متروکه‌ای میمونه که وقتی یادش میفتی قلبت کهنسال میشه. 😏

شجاعت، نترسیدن نیست، بلکه تاب آوردنِ ترس است. شجاعت در برابر ترس قرار نمی‌گیرد. آن کس که نمی‌ترسد، شجاع نیست. فضیلتِ شجاعت، ربطی به فقدان قوۀ شناختیِ ترس ندارد. صاحبِ فضیلتِ شجاعت، اتفاقاً می‌ترسد و بسیار هم می‌ترسد. پس شجاع، به این اعتبار، آن کسی نیست که مطلقاً با ترس بیگانه است، بلکه دقیقاً آن کسی است که اگرچه می‌ترسد، اگرچه پروای زندگی دارد، اگرچه به عواقبِ انتخاب و تصمیمِ خود می‌اندیشد، امّا قادر است ترسش را مشاهده کند، به رسمیت شناسد، با آن مواجه شود و در برابر آن مقاومت کند بی‌آنکه مرعوب آن شود. در یک کلام، شجاع کسی است که از تجربۀ ترسیدن نمی‌ترسد. -دکتر محمدمهدی اردبیلی

زمان، از ترس‌های شما براتون جوک می‌سازه! می‌گید نه؟ همین حالا به ترس‌های پنج سال پیش‌تون فکر کنید... الان وسط چند تا از اون ترس‌هایید؟ از کدومشون عبور کردید و چند تاشون براتون مونده؟ شاید حالا ترس‌های بزرگتری دارید؛ اینطور نیست؟ مطمئن باشید پنج سال دیگه یا شایدم کمتر، به ترس‌های امروزتون هم می‌خندید. ترس، توهم آلودترین خطا و مکانیزم دفاعی ذهن ما آدماست. یه حس غریزیه که از ما در برابر خطرات احتمالی محافظت می‌کنه. اما بیشتر اوقات خود ترس باعث میشه ما به خطر نزدیک و نزدیک‌تر بشیم. پس این ماییم که باید سوار بر ترس بشیم و ازش قدرت بگیریم نه برعکس. بذارید زمان کار خودش رو بکنه... اونوقت می‌بینید حتی ترس شما، عصاره فضیلت‌تون شده! :) #من