روزگار سبز🍃

#داستانک 📚 در کوچه ای چهار خیاط بودند…این چهار نفر همیشه با هم بحث می کردند که کدامیک بهتر است .. یک روز، اولین خیاط یک تابلو بالای مغازه اش نصب کرد که روی آن نوشته بود: "بهترین خیاط شهر". روز بعد، دومین خیاط روی تابلوی بالای سر در مغازش نوشت :"بهترین خیاط کشور". و روز بعد هم سومین خیاط نوشت :"بهترین خیاط دنیا" چهارمین خیاط وقتی با این واقعه مواجه شد روی یک برگه کوچک با یک خط معمولی نوشت: "بهترین خیاط این کوچه". #نتیجه: قرار نیست دنیایمان را بزرگ کنیم که در آن گم شویم در همان دنیایی که هستیم میشود آدم بزرگى باشیم.

«ای دوست! نصیحتی بشنو که به هر‌حالی باشی نومید مگرد.» #عین‌القضات_همدانی

#برش_کتاب آدم‌ها بیشتر از اینکه دلبسته‌ زندگیشون‌ باشن در‌بند اون هستن و‌ به جای اینکه در‌ زندگی غرق بشن و تجربش کنن بیشتر نگران تصویری هستن که ازشون به جای میمونه و این وقتی همه چیز فانیست چه اهمیتی داره؟! #بار_هستی #میلان_کوندرا @baboone_sefid70🌻

#دیالوگ تعریفِ خوشبختی... چقدر ملموس و زیبا✨🥲

#شعر🌸 «أنا من أولئك، ممّن يموتون حين يُحبون .» «من از آن‌هایم… آن‌هایی که حینِ دوست داشتن می‌میرند.» #محمود‌_درویش @baboone_sefid70🌻

#برش_کتاب برای درک رشد کردن، کافیست به یک درخت نگاه کنی. هنگامی که درخت رشد می‌کند، ریشه‌هایش در عمق پیش می‌روند. اینجا تعادل برقرار است: هر چه درخت بلندتر شود، ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شوند. رشد کردن یعنی اینکه در عمق وجودت فرو روی، جایی که ریشه‌هایت قرار دارند. #عشق_رقص_زندگی #اشو

من را در رویاهای مبهم، رویاهای دور و دشتهای مه‌آلود رها کن و هرگز به واقعیت بازنگردان؛ من از جنس واقعیت نیستم.

زمان نه، زمانه مرا فرسوده است. بگذار از ابرهایم بگویم. از رنجِ ابر بودن. شنیده‌ام که هرکس در آسمان ستاره‌ای دارد؛ من فکر می‌کنم که هر کس در آسمان ابری دارد. #معین_دهاز

#حق «ادب» خوشگل‌ ترین، کاریزماتیک‌ ترین و یونیک‌ ترین ویژگی یه انسانه. @baboone_sefid70🌻

#شعر🌸 حقیقت دارد تو را دوست دارم در این باران؛ می‌خواستم تو در انتهای خیابان نشسته باشی من عبور کنم سلام کنم لبخند تو را در باران می‌خواستم #احمدرضا_احمدی

#برش_کتاب چه مردم ازت تعریف کنن و چه ازت ایراد بگیرن، سعی کن موقرانه بپذیری. یه درخت برای قوی‌شدن باید هر شرایطی رو تجربه کنه. #اژدهای_کوچک_و_پاندای_بزرگ #جیمز_نوربری

#دل_نوشته✍🏻 اوایلِ ماهِ نوامبر است، زیرِ تیغِ پاییز دراز کشیده‌ام. پلک‌هایم را می‌بندم. به زندگی فکر میکنم، به زیبایی‌هایش، به اتفاقاتش، به جریان و گذرا بودنش، به اینکه اگر زندگی یکنواخت بود چقدر بی‌هیجان بود و البته کسالت‌بار! با خودم میگم: آدم اگر چیزی نداشته باشد که بخاطرش بجنگد که سنگ روی سنگ بند نمی‌آید. رشد نمی‌کند، اصلا رشد زاییده‌ی درد و رنج است. پشتِ پلک‌هایم سرخ و روشن می‌شود. آفتابِ کم‌جان و مودبِ پشتِ پنجره که روی دیوار لم داده بود حالا روی جسمم کشیده شده. دستم را سایبانِ چشمم میکنم پلک‌هایم را باز میکنم، به خودم میگم هِــی! این نور، همین زندگی‌ست که درباره‌اش داشتی با خودت میگفتی. لبخند می‌زنم، بلند می‌شوم و به درسی که امروز از نور خانه‌ام گرفتم احساس خوبی دارم😌🍃 #واله