روزگار سبز🍃

بعد از هر سفری، شما یا با هم‌سفرت دوستیت عمیق می‌شه یا برای همیشه می‌ذاریش یه گوشه!

‏به طور کلی من اگه یک فنجون چای بخورم و موهام رو هم گوجه‌ای ببندم میتونم هر کار سختی رو تو دنیا انجام بدم.

عاشقِ عاشق شدن بودم؛ عاشق شعر و باران و شمع و نامه‌های سوزناک. نوجوان که بودم، چندتایی از هم‌سن‌وسال‌هایم وارد رابطه شده بودند، اما هیچ‌کدام از نگاه من شبیه عشق نبودند.فکر می‌کردم عشق باید چیزی فراتر از پیام‌های شبانه و قرارهای یواشکی باشد؛ باید شبیه شعر باشد، شبیه بارانی بی‌خبر، شبیه نامه‌ای که ساعت‌ها برای نوشتنش کلمه‌ها را خط بزنی و دوباره بنویسی.دلم عشقی می‌خواست که آدم را عوض کند؛ که دلتنگی‌اش هم زیبا باشد و انتظارش خواستنی. سال‌ها گذشت تا فهمیدم شاید عشق همیشه قرار نیست در بودنِ کسی معنا شود.حالا می‌دانم بعضی آدم‌ها در خمیره‌شان عشق موج می‌زند؛ حتی اگر تا ابد تنها بمانند، باز هم بلدند دوست بدارند، خیال ببافند و برای کسی که شاید هرگز نیاید، شعر بگویند.شاید بعضی‌ها برای عاشق بودن آفریده شده‌اند، نه لزوماً برای با کسی بودن.تو بگو  اگر تمام عمر تنها بمانی، اما  عشق در درونت زنده باشد، آیا واقعاً می‌شود گفت تنهایی؟ بعضی دل‌ها برای دوست داشتن ساخته شده‌اند؛ حتی اگر هیچ‌وقت کسی را نداشته باشند.

نه امکان‌ِ بودن‌، نه پای گریز سعدی

ملاقات من با شما، در این دنیا، تنها محتوای زندگی من است حسین جان🖤 مشایه عمود ۹۹۷

بشینی دو صفحه کتاب بخونی تازه میفهمی اسکرول کردن هیچ قدرت تمرکزی برات باقی نذاشته😐

دیروز شب پر ستاره ونگوگ بودم و امروز نامه خودکشیش.

من دو تا آدمم... آدمِ روز و آدمِ شب. آدمِ روز، همان کسی‌ست که دیگران می‌بینند؛ لبخند می‌زند، سرِ ساعت می‌رسد و وانمود می‌کند همه‌چیز سرِ جای خودش است. اما آدمِ شب... وقتی سکوت همه‌جا را می‌گیرد، بیدار می‌شود؛ با تمام فکرهایی که در طول روز پنهان کرده، با تمام بغض‌هایی که فرصتِ شکستن نداشتند. می‌گویند هر آدمی دو زندگی دارد؛ یکی همان که دیگران می‌بینند، و دیگری، آن زندگیِ خاموشی که هر شب پشتِ چشم‌هایش بیدار می‌شود. عجیب اینجاست که بیشترِ ما، تمام عمر را صرفِ نجات دادنِ زندگیِ اول می‌کنیم؛ در حالی که زندگیِ دوم، آرام‌آرام از درون فرو می‌ریزد... و شاید دردناک‌ترین بخشِ ماجرا این باشد که هیچ‌کس، صدای فرو ریختنش را نمی‌شنود. #سهیلا_واله

پیوند من با برگ‌ها بود؛ با ابرها آواز گنجشگ‌ها با گل‌های وحشی و نسیمِ سردی که می‌وزید. پیوندِ من با سکوتِ کم هیاهویی بود که روانم را می‌نواخت.

در بستر مسدودم، با شعر غم‌آلودم آشفته‌ترین رودم، در جاری انسان‌ها

موسیقی یک اتصال است؛ یک وصل به اصل.

گفت: «فلانی، چطور با این‌ همه اشتیاق می‌نویسی؟ هر روز دفترت را جلویت باز می‌کنی و با یک خودکار منتخب، کلمه‌ها را روی کاغذ جاری می‌کنی! واقعاً حوصله داری. گفتم: سال‌ها قبل، به خودم قول دادم دیوانگی‌هایم را با کلمات مزیّن کنم و ماندگار. چون بعضی احساس‌ها اگر نوشته نشوند، آرام‌آرام در سکوت فراموش می‌شوند. نوشتن برای من از سر نیاز است. هر صفحه، پناه تکه‌ای از من است که نمی‌خواهم در هیاهوی روزمرگی گم شود. من نمی‌نویسم تا دیگران بخوانند؛ می‌نویسم تا خودم را گم نکنم. شاید روزی که دیگر نباشم، همین واژه‌ها ثابت کنند که روزی با تمام وجود زندگی کرده‌ام. آن روز اينطور بيادم بياوريد: يادداشت‌های يك زن ديوانه كه عاشق بلعيدن زندگی بود!

عشق اگر رخت تو را برد به غارت، خوش باش...

عشق، همیشه برای من یک اُپرای تنهاست...