اقـیـانـوسـی از افـکـارم

دلم در دست او گیر است خودم ، از دست او دلگیر . عجب! دنیای بی‌رحمی دلم گیر است و دلگیرم :)

گر میدانستی شوقِ دیدارت چه با دل می‌کند! هیچ‌وقت مرا با غمِ دوریت عذاب نمیدادی :)

میگفت:💔 «سخت ترین بخش خودشناسی روبرو شدن با زخم هاییه که نقشی در بوجود اومدنشون نداشتی، اما مسئولیت ترمیم کردنشون با توئه» چقدر درست میگفت..

تنها دل خوشیم این که زیر یه آسمون زندگی میکنیم و توی یک هوا نفس میکشیم:)

در اقیانوس چه چیزی کم بود ! که به کِرم قلاب دل‌بسته ای ماهی؟  🙂

مثل ی پرنده که همه پراشو چیدن..! 🙂

هەڵە بکە! هەڵە بکە هەتا ببینی کێ لەلاتە :)

شازده کوچولو گفت پس آدمها کجا هستند؟ اینجا در کویر آدم کمی احساس تنهایی میکند مار گفت: آدم در میان آدمها هم احساس تنهایی می کند.

زۆر سەختە ڕێگایەک کە بە دڵ ڕۆشتووی بە ئەقڵ بگەڕێیتەوە .

شبی شاید رها کردم ، جهان پر اضطرابم را .. درها را باز گذاشته ام ، نه تو می‌آیی و نه خیالت می‌رود >>>

کاش میشد آرامش بغلتو تو تنم جا بزاری .

خوش به حال شهری که چشمات به آسمون شبش خیره شده.

میشه غرق شد با اینکه آبی نیست توو رنگ چشم تو .

شێرکۆ بێکەس

جوری چشم به راهم که انگار اومدنت دردی رو دوا میکنه .

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی.اما مگه قلب حالیشه؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز.