𝐒

اما نیم شبی من خواهم رفت ؛  از دنیایی که مالِ من نیست، از زمینی که به بیهوده مرا بدان بسته‌اند  و تو آن‌گاه خواهی دانست، خونِ سبزِ من خواهی دانست که جای چیزی در وجودِ تو خالی‌ست و تو آنگاه خواهی دانست، پرنده‌ی کوچکِ قفسِ خالی و منتظرِ من!  خواهی دانست که تنها مانده‌ ای با روحِ خودت و بی‌کسی‌ات را دردناک‌تر خواهی چشید زیرِ دندانِ غم‌ات غمی که من می‌برم غمی که من می‌کشم... و من،جاودانه به صورتِ دردی که زیرِ پوستِ توست مسخ گشته‌ام.