تکست تلخ

روز با کلمات روشن حرف می‌زند. عصر با کلمات مبهم. شب سخنی نمی‌گوید، حکم می‌کند! شمس_لنگرودی

بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد ... فاضل نظری عزیز

صائب تبریزی میفرماد که: با خیالِ یار در یک پیرهن خوابیده‌ام برندارد سر ز بالین، هر که بیدارم کند....!

هميشه از خودم می‌پرسيدم... دوندگان آفريقايی... می‌خواهند از چه چيزی فرار كنند... كه اين قدر پاهای قوی دارند.. بوميان آمريكا... می‌خواهند ... كدام آواز را بخوانند... كه آرواره‌های محكمی دارند... و ساكنان قطب .. از گرمای كدام كلمه... به يخ‌ها پناه برده‌اند... هميشه از خودم می‌پرسيدم... من پرنده‌ی كدام آسمانم؟ می‌خواهم به كجا بپرم... كه اين قدر دلم بال بال می‌زند... برای پريدن ...

،،، آدم یا باید عاشق باشد ، یا یک رفیقِ ناب داشته باشد . پاییز و حال و هوای جانانه اش به کنار ، اما صدای خش خشِ برگ ها ، زیر پای دونفر که باشد ؛ معجزه می کند !

آدم ها سردن به اندازه تعداد ذوق هایی که توی کل زندگی ازشون کور شدن.

علیرضا بدیع توی کتابی که جلو دستمه (از پنجره های بی پرنده) میگه که: شهیدِ اول این بوسه ها منم....برخیز! نشان بزن به لبِ آخرین کفش پوشت...

می‌خواهم ببوسمت اگر این شعرهای شعله ورم دهانی بگذراند. | ‌لنگرودی

یبار جوری دستاشو گرفته بودم که تک‌تک انگشتام لابه لای تک‌تک انگشتاش بود. هر انگشتم، سهم خودشو از دستاش داشت.. اون موقع بود که فهمیدم عدالت چقدر می تونه شیرین باشه #حمید_جدیدی

سرد تر از سیبری دستان تو خواهد بود، وقتی دیگر عشقی درون رگ هایش نجوشد... و برنده تر از هر تیغی ست چشمانت، آن زمان که نوری از عشق درونش ندرخشد... 💬مهشید تمسکی

در صدا کردنِ نامِ تو، یک «کجایی؟» پنهان است یک «کاش می ‌بودی» یک «کاش باشی» یک «کاش نمی ‌رفتی». من نامِ تو را حذف به قرینه‌‌ی این همه دلتنگی و پرسش صدا می‌ زنم. #علیرضا_روشن

حسین منزوی میفرماد که: برای من که چنینم تو جان متّصلی...

سجاد حیدری میفرماد که: پناهگاه من آخر کدام آغوش است..؟ به غیر من همه‌ی عاشقان وطن دارند...