سبز آسمونی، آبی چمنی!

از آدما متنفر میشم وقتی آهنگ شاد میذارن از ته قلبم نسبت بهشون احساس تنفر و خشم پیدا میکنم دلم میخواد تیکه تیکه‌شون کنم مثل همسایه‌مون.

میدونی راستش آرزو میکردم کاش قوی تر بودم نمیدونم شاید اینقدر به این شدت از پا در نمی اومدم.

راست می‌گه روحیم خشن شده اما یه خشنِ ضعیفِ درمونده. خیلی درمونده خیلی خیلی درمونده.

‏به آیندگان بگویید که در وَرایِ ابرهایِ این وطن، در آسمانِ بالایِ سرِ قهرمان‌هایِ بی‌جانِ این خاک، هیچ خدایی پیدا نشد.

این روزا هزار لحظه تصمیم گرفتم پاشم تا دوباره به روزمرگی برگردم و یه لحظه‌ی دیگه خودمو بین اشک هام پیدا میکنم.

این روزا دانش آموزام تنها دلیلی ان که خنده میارن رو لبام، دیدنشون باعث میشه برای چند ساعت دردی که هست رو فراموش کنم. از ته قلبم عاشقشونم.

-

نام اثر : بازماندگان

اندوهگین نیستم، اندوهِ عالمم و سرزمینی در سینه‌ام میگرید.

تو خواب گریه می‌کنم تو بیداری گریه می‌کنم از این همه درد فقط میتونم گریه کنم فقط

از ۲۴ ساعت روز ۲۵ ساعتش رو دارم اشک میریزم.

کاش وصل نمیشدم.

دارم میمیرم از استرس

غم این روز هیچوقت از قلبم پاک نمیشه.🖤

درموردش جوش جدید میزنم، بی قرار راه میرم و خواب و غذام بهم میریزه...

دقیقا بابت چی باید ناشکری نکنیم؟!

برام سواله این آدما احمقن واقعا یا خودشونو میزنن به احمق بودن

حکومت آخوند‌ها هم به زودی تموم می‌شه ولی این احمق بودن بعضی‌ها هیچوقت تمومی نداره.