سبز آسمونی، آبی چمنی!

"ای که میسوزم سراپا تا ابد در حسرت تو." مگه آدم چندبار تو زندگیش همچین چیزی میشنوه؟

بگذار قرارمان این باشد؛ سبز بمانیم در میان هزاران تاریکی...🌱

بگذار قرارمان این باشد؛ سبز بمانیم در میان هزاران تاریکی...🌱

تا اینجای روز اگر به کائنات برنمیخوره از همه چی راضی بودم.

اندوهی غیرقابل تحمل است که مناظری فوق‌العاده را تماشا کنی و کسی که دوستش داری کنارت نباشد... کازانتزاکیس توکیو، ۹ آوریل، ۱۹۳۵

ناشناسمو بعد سالها چک کردم یکی گفته بود چیکار کنم که درس بخونم؟ عزیزم من اگر بیل زن بودم که بیلو میزنم تو سر خودم.

منطقمم اینکه؛ اونایی که کمتر از من درس میخونن؟ آدمایی که دارن آیندشونو میسوزونن. اونایی که بیشتر از من درس میخونن؟ آدمایی که از زندگیشون لذتی نمیبرن. من؟ مثل همیشه بی نقص.

دارم اون طوری که باید درس نمیخونم و ناراحتم نیستم حتی، این ترسناکه.

اینو پارسال همین امروز برای محدثه نوشتم. یک سال گذشت ولی من هنوزم امیدوارم که؛ وقتی هیچ چیز به نظر نمی‌آید نوری پدیدار شود. اما اکنون هنوز در سایه ام.

الان فکر می‌کنم یه جایی، یه روزی دیگه باید بس کنی از اهمیت دادن به دریچه چشم های هرکسی جز خودت رو. یه جایی، یه روزی فقط تویی که اهمیت داری. تو و نگاه تو.

هنوزم اونطوری که باید نیست ولی از هیچی بهتره.

[طوری که زنده موندیم.]

|امید|

در سایه‌ی جنگ...

چقدر پارسال این موقع زندگی قشنگ‌تر بود

به‌قول عباس کیارستمی: بازنگشتند؛ رودهایی که به دریا رفتند، سربازانی که به جنگ و یارانی که به دیار غریب.

تقلا کردن برای شاد بودن، مسئله ای غمگینیست...