𝑳𝒐𝒆𝒚

_ اینم میدونی که چرا تو پاییز برگ درختا میریزه؟ + چون خورشید رفته و برگا‌ از دوریش‌ اینقدر ناراحت شدن‌ که مردن. _ واقعا؟ پس چرا وقتی دارن میوفتن میرقصن‌؟ ببین ببین! یدونه‌شون‌ از زیر برفا‌ افتاد. فکر میکردم خوشحالن‌ که قراره برگ تازه در بیاد و زندگی جدیدی رو شروع کنن که دارن میرقصن! + اونا نمیرقصن..دارن گریه میکنن و وول‌ میخورن.

دیزی‌ دارکر

اگه میتونستم، تو رو به شکل رنگ آبی وارد زندگیم میکردم. آبی؛ عمیق‌ترین و دلنوازترین‌ رنگ برای من! آبی برای من یعنی آرامش و غم. منو به یاد اقیانوس میندازه، یا شایدم آسمون ابری.. چشمای توام‌ توی خودشون اقیانوس دارن، اما اقیانوس چشمای تو آبی نیست؛ مشکیه! مثل سیاه‌چال میمونه. انگار آدمو میکشه تو خودش تا غرقش‌ کنه. روزی که تو اقیانوس چشمات غرق شدم دیدمش، غمی که ماهرانه سعی در مخفی کردنش داشتی اما در آخر چشمات تو رو لو دادن رو دیدم! چیکار کنم تا غم توی چشمات از بین بره عزیزکرده؟

_ میدونی که میتونی جز نگاه کردن بهم کارای دیگه‌ هم بکنی بک؟ + اوه واقعا! مثلا چیکار میتونم بکنم مستر پارک؟ _ هوم..بزار ببینم! مثلا میتونی بیای اینجا بشینی رو پام و بعدش لبامو ببوسی، منم دستامو می‌پیچم دور کمرت و تو گوشت زمزمه میکنم که پسرکم‌ چقدر شیرین و خوشمزه است، بعد تو از خجالت خودتو به گردنم میمالی‌ تا یه بار دیگه دیوونم کنی، که البته موفق هم میشی. + ایده خیلی خوبیه پارک، اما نه برای الان. هنوز از دیدنت سیر نشدم..