Eror 1000 + 1

من هر روز همین‌قدر خسته‌ام. فقط امروز حال و حوصله‌ی گول زدنِ خودم و بقیه رو ندارم...

چند و میبینم غم چنگ میزنه به وجودم:) ی قدم دور تر ی قدم نا امید تر

یکی از باگ‌هام اینه که شوخ طبعم در حالیکه ذاتا انسان غمگینی‌ام.

تو زندگیم کمبود بپوش میام دنبالت عمیقا احساس میشه

يعني رسما همه چيز خوبه هيچ چيز بد يا ناراحت كننده اي وجود نداره اتفاقا همه چي داره خوب و عالي پيش ميره ولي يهو حالت بد ميشه و تو نميدوني چرا و نميدوني چيكارش كني .

زندگی جوری آدمو عوض می‌کنه که خودش هم متوجه نمیشه؛ یاد میده کمتر اعتماد کنی، کمتر حرف بزنی، کمتر وابسته بشی. یه روز به خودت میای و می‌بینی اون آدم قبلی نیستی، فقط یه نسخه‌ی زخمی‌تر با یه لبخند سردتری.

حالا که فکرش رو می‌کنم، تنها بودن اون‌قدر ها هم بد نیست.

وقتی وارد زندگی یکی میشی یعنی اینکه هرطوری هست قبولش داری دیگه چه اصراری داری گذشته شو زیرو کنی

دخترا از عادی شدن از تکراری شدن از مثلِ روز اول نبودن می ترسن اونا رو مثل روز اول دوست داشته باشين!

«احساس می‌کنم همیشه همه‌چیز برای من خیلی بیشتر از دیگران طول می‌کشه و زمان می‌بره؛ گذشتن، دلبستن، عاشق شدن، عادت کردن، رشد کردن، رها کردن، قبول کردن، تصمیم‌گرفتن؛ فراموش کردن، فراموش کردن، فراموش کردن. و وقتی می‌بینم برای اون‌ها این‌طور نیست، برام سخت و رنج آوره.»