Eror 1000 + 1

‏ترسناک‌ترین قسمت بزرگ شدن می‌دونی کجاست؟ اونجا که یادت میاد چند سال قبل چقدر برای الانت رویاپردازی و تصویرسازی کردی ولی الان از همه‌شون دور شدی و فقط داری برای بقا دست و پا می‌زنی.

‏یه‌دیالوگی بود تو سریال زخم‌کاری که میگفت: «اهدافِ مشترک، بیشتر از عشق آدمارو به هم نزدیک میکنه» و ما چقدر دیر میفهمیم بودن با آدمی‌که هدفِ زندگیش، نزدیک به طرزِ فکر ما نباشه، اسمش رابطه نیست تیشه به ریشه زدن و خاکسترکردنِ زندگی و رویاهامونه

از عدم شجاعت کافی برای پایان دادن به چیزها رنج می‌برم

‏بی‌احترامیت خیلی بلند بود، اما عذرخواهیت کوچیکترین صدایی هم نداشت.

ولی به‌نظرم تا تو زندگی کسی نبودین از دور قضاوت نکنین؛ باورتون نمیشه آدما چه چیزای وحشتناکی رو میتونن تحمل کنن و بازم ظاهر عادی‌شون رو نگه‌دارن.

‏تو قبولش کردی ، ولی هنوز غمگینت میکنه.

زندگی یک جوره بلاتکلیفی است که مدام انسان را با ترفندهای مختلف ، به دلخوشی های موقتی که بوی نجات می‌دهند ، امیدوار می‌کند.

ولی همش تو‌ موقعیتیم که همه میگن ایشالا حل میشه…😐

احتیاج دارم تو موقعیتی قرار بگیرم که همه ازم شیرینی بخوان

‏یکی از فانتزیام اینه صبح که بیدار میشم، مثل فیلما زیرنویس بزنه ۱۰ سال بعد و همه‌ی مشکلات حل شده باشه.

‏وضعیت روانیم خیلی خوبه، برای جیب تراپیستم.

منو گربه‌ها دوست دارن تو سگ کی باشی؟

زندگی رو اون دسته از آدم هایی بردن که شبا بدون فکر کردن میخوابن.

مگه چند بار زندگی کردی که توقع داری هیچ اشتباهی نکنی؟

روزی میرسه که به مشکلات امروزت می‌خندی و از پنجره بیمارستان روانی به بیرون خیره میشی.