گیلاسِ ناناس.

و آن سه نفر_پری کوچک، سای جوان، محمد کیان_با هم در ابدیت قدم زدند، سیگار کشیدند و شعر خواندند و میان شعر های شهریار خود شهریار را دیدند.

و این پروانه از بین عجیب ترین روزهام پر کشید مثل نور امید و رفت تو دفتر خاطراتم

فکر میکنم این تنها سوپرایز قبل از تولدی بود که واقعا سوپرایز شدم':

غم تا ابد باقی نمی‌ماند ونسان.

گفتم: چند دقیقه اینجا بنشین و به من تکیه بده گفت: کارم از تکیه گذشته،دلم میخواهد توی بغلت بمیرم

شمع را روشن کرد و تمام وقت خود را مشغول نامه نوشتن شد، این بار اما نامه هایی که هرگز به مقصد خود نخواهند رسید.

باید عرض کنم که پس از 4 ماه، امشب خسرو و شیرین تموم ‌شد، 4 ماهی که من تو قصر شیرین بودم و وسط معاشقه های خسرو حضور داشتم. و طولانی ترین و سخت ترین شعری بود که خوندم.

تن تو ظهر تابستون به یادم میاره.