گیلاسِ ناناس.

تو ماهی و من ماهی این برکه کاشی.

امروز انقدر زیبا بود که برای توصیفش کلمه ای ندارم.

یا چه خوشبخت بودم اگر کمانچه کیهان کلهر بودم.

چه خوشبخت بودم اگر صدای شجریان بودم.

تو تمام آدم های زندگی من شدی.

«تو بی‌احساس‌ترین آدمِ زندگیِ من شدی.»

برای من نامه بنویس؛ شاید این نامه‌ها اندکی از بار رنج و غم من بکاهد. این بهترین وسیله‌ای است که ما می‌توانیم به واسطه آن رازهای قلبی‌مان را آشکار سازیم. -نامه‌ی فروغ فرخ‌زاد به پرویز شاپور.

گفت میخوام تو چشم های شرقیت، لمس دستای داغ افتاب روی تن سرد زاینده رود رو ببینم.

این جهان که نشد، قرارِ ما، جهان بعدی، میان نقاشی شب پر ستاره ی ونگوگ.

خشم و اندوه.

از امید این روز هایم،

ما؟ رویاهای فراموش شده.