اگزیستانسیال

این حسِ نیازمندِ چیزی بودن حالم رو بهم میزنه. ای‌کاش یک روز انقدر از همه‌چیز سیر بشم تا خفه شم و بمیرم.

از ویژگیِ سیری‌ناپذیر بودن آدم‌ها متنفرم. تمام سعی‌مون رو می‌کنیم و خودمون رو به در و دیوار می‌زنیم، اما باز هم کمه، باز هم کافی نیست، باز هم میخوایم. پس کِی کافیه؟ کِی دیگه نمیخوایم؟

اگر ۱ درصد میدونستم اینجوری پیش میره، روی اون ۹۹ درصدِ باقی مونده شرط می‌بستم. (در هر صورت می‌بازم)

به بیرون نگاه میکنم. به آدم‌ها، به ماشین‌هایی داخل‌شون آدمه، به مغازه‌هایی که مملو از آدمه، به خیابون‌هایی که از زمین و دیوارش آدم بیرون میزنه. آدم‌ها، خسته‌ام از این آدم‌ها.

you're not me, you're not you.

you know who you are, you'll never come back. you're not here, you're not you.

ah, to be a flashback or a nostalgia or a memory of someone, and be forgotten again, or hopefully forever.

it's so hard to exist, explore, and explain all at the same time. i'm so scared of this triple E experience.

sometimes i qualify myself as hallucinations so i can bear the fact that this life, with all its suffering, is real.

my guilt and sorrow don't have any sorces, the just come out of fucking nowhere.

anytime i make a mistake i feel like i should be dragged out back and shot like an old dog.

everything is bad and evil, but it's about your perspective. you can let it guide you, or kill you instead.