به کامِ دل

«تنها چیزی که از من دلجویی می‌کرد امیدِ نیستی پس از مرگ بود، فکر زندگی دوباره مرا می‌ترسانید و خسته می‌کرد‌.»

فکت امروز : باگ زندگی اینجاست که بعضی وقتا به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه.

من درونگرام، چون چیزی بیرون ارزش گراییدن نداره.

تلافیش بمونه واسه اون شبی که با خودت بگی اگه اون بود این کار رو نمیکرد.

چقدر غم تو همین چند خط بود: تلاش کن اندوهت را دوست بداری شاید برود، به رسم تمام چیزهایی که دوست داشتی و رفتند.

غمگین‌ترین چیز‌های دنیاهم، چشمایِ من بودن که دوسشون نداشتی.

نمیخوام ادامه بدم. میخوام بشینم همینجا و ادامه ندم. ادامه دادن دستاوردیه که من دیگه نمیخوامش.

کاش بفهمید در مقابل کسی که میگه وابستت شدم یا دوست دارم «مسئولید»! چون تو باعث شدی این حس به وجود بیاد پس جای قیافه گرفتن و غرور لعنتیتون بمونید و عاشقی کنید (:

من همونی‌ام که دلم نمیاد کسی ازم دلخور باشه و بخوابه، ولی خودم هر شب با هزارتا فکر و ناراحتی خوابم میبره.

‏حالم خوبه خوبه خوبه ولی یهویی قلبم پر از غم میشه.

دلگیرم واسه اون همه دوست دارم‌ هایی که گفتی ولی نداشتی.

تمام این هیاهو برای زیستنی‌ست که یک روز بی خبر به پایان می‌رسد..

راهش فقط یه عذرخواهی ساده بود، ولی ترجیح دادی دور شم و تا ابد و یک روز ازت ناراحت بمونم.

امیدوارم ترند بعدی که همه انجام میدن مهربون بودن باشه چون بعضیاتون انگار از دروازه‌های جهنم فرار کردین.

بنظرم قشنگ‌ترین مدل عاشق شدن اینه که درست وقتی اصلا انتظارش رو نداری، عاشق کسی بشی که فکرش هم نمیکردی، نه چیزی زورکی باشه، نه حس ساختگی، فقط یه ارتباط واقعی که خودش آروم آروم شکل گرفت.

‏کاش من یاد میگرفتم وقتی یکی دوستم نداره من هم دیگه دوستش نداشته باشم.

ولی من ترجیح میدم کلا باهات قطع رابطه کنم تا اینکه مجبور شم ارتباطم رو باهات کم‌تر کنم، من توی عشق و رفاقت هیچوقت نصف و نیمه نبودم، کلا هیچ کاری رو نصف و نیمه انجام نمیدم.

بزرگ‌ترين نفرين من اينه كه هيچوقت نمیتونم كاملا از كسی متنفر باشم، چون هميشه دليل رفتار آدم‌ها رو درک میكنم.

توی روز جهانی بخشش بهت یادآوری میکنم که هرگز نمیبخشمت.