Psychoidiocy

چیل.

اگر حس و حال ریف ترک بالا (28) رو ندارید، این نسخه‌ی بدون اوج هستش.

شبتون بخیر رفقا.

Beloved distant blue One day i'll die for you And swim in sweet serenity 'Cause death is not my enemy

حسم به متالکور شبیه به قدم زدن با زانوهایی هستش که داره از درد میترکه.

'Cause we're broken All hope is dead, but we're coping Somebody, save our souls Like a bird in a cage, trying to fly away Is this the price that we have to pay? Overflowing with rage, yet we still obey 'Cause we're asleep in a hurricane

بزرگواری کنید و متالکور بفرستید بدجور نسخ و قفلی‌ام روش

آخ.

راست می‌گوید.

شاید چون برعکس بقیه ژانرها درمورد یکی دیگه نیست اینکه ترک شدی، خواسته نشدی، دوست داشتی یا دوست داشته شدی و … در مورد خودِ توعه و رنج‌هات، اینجا خبری از کسی دیگه نیست فقط تویی و برای توعه این موزیک.

متالکور از این نظر همیشه برام جذاب بوده که چطوری یه ژانر موسيقی با این حجم از انرژی، میتونه چنین غم و احساسی رو در بطن خودش جا بده؟!

There's no certainty in the world. The worst scenario may happen. But have this in your pocket my friend: Your brain acts like a magnifying glass everytime it sees a problem.

You know what? Sometimes we don't need to look for complex sentences and hard-to-tell preaches to explain ourselves or to understand what's happening around us. Sometimes all we need to know is three words: Let it be!

Magnificent 🕊