ریــژنـه؛

و من هنوز برای شماها اشک می‌ریزم. بین سکوت نیمه شب صداهاتون رو توی سرم می‌شنوم و لحظه‌ای که به خودم میام، می‌بینم که قطره اشک از گوشه‌ی چشمم می‌لغزه، از شقیقه‌ام رد می‌شه، از روی گوشم می‌گذره، از بین موهام راه خودش رو پیدا می‌کنه و در آخر روی بالشت میوفته. بهتون قول می‌دم که هیچ‌چیز تغییر نکرده، هیچ‌چیز فراموش نشده، شماها از یاد نرفتید و قلب من هنوز با یادآوری هزاران چهره‌ها، میلیون‌ها صداها و بی‌نهایت آرزوی نرسیده مچاله می‌شه.