Dead Poets Society.

عاشق انسان‌هایی هستم که وایب تابستون میدن.🍒

‏این روزا با خیال راحت پوست لبم رو میکنم، جلوی همه گریه میکنم، زیاد میخوابم، یه عالمه قهوه میخورم، وقتی غم زیاد میشه کف اتاق دراز میکشم و به این فکر میکنم شاید بهتر بود زمان وقتی که کوچک بودم و فکر میکردم همه چیز برای همیشه باقی می‌مونه، متوقف میشد.

دلم پیش توست و امروز بیشتر از همیشه حاضرم بهترین داشته‌هایم را بدهم تا بتوانم _ تو _ را با تمام غمم ببوسم.

چوب دستی هاگوارتز می‌خوام.

چوب جادو‌ می‌خوام.

کاش می‌شد بهار ژاپن زندگی کنم، تابستون رو یونان، پاییز فرانسه، زمستون مالدیو.

اصلاً من اصالت و فرهنگ که میبینم دست‌ و پاهام شل میشه. حالا میخواد اروپا باشه چه آسیای شرق.

من هیچوقت هیچ شرمی در این نداشتم که اعتراف کنم همیشه تنها چیزی که به زندگیم و رویاهام و دردسر کشیدن تو این دنیا ارزش داده، وجود اروپا بوده. اروپا. همین. یک کلمه. غرب‌زده‌ام؟ بله. کاملا آگاهانه و هدفمند.

اصلاً منظورت چیه؟ من نمی‌تونم زیبایی واقعی تورو به تصویر بکشم.

نفرین هنرمند یه باوره که می‌گه اگر هنرمندی از معشوق خودش نقاشی بکشه یا اثر هنری خلق کنه، معشوقش ازش دور میشه، یا رابطه‌اشون تموم میشه.

عمیقاً به نفرین هنرمند معتقدم.

سلیقه‌ی من توی مردا، تهیونگیه که شبیه یک معلم هنر جوونه که به تازگی به پاریس نقل مکان کرده.

حاضرم با ده پاس بشم اما کارم محصول AI نباشه!

لطفاً با هدیه دادن این دو کتاب زبان اصلی در روز تولدم بنده رو غافل‌گیر کنید.🙏🏼

گویا دلایلش اینه.

بچه‌ها، نمی‌دونم چرا ولی بعضی از کتاب‌های زبان اصلی از ترجمه‌هاشون ارزون‌ترن!