#oklm | اُوکَلم#

شرحی که برایتان می‌نویسم، هیچ ارتباطی به دردی که می‌کشم، ندارد. کلمات، برای درک نوشته نمی‌شوند. آن‌ها نوشته‌ می‌شوند، زیرا که درکی حاصل نشده. آن‌ها فقط هجا هستند؛ حتی اگر دستور زبان، این امر را رد کند. آن‌ها هیچ تفاوتی با آه و فغان ندارند. تمام حروف الفبا، با انبوهی از استعارات و آرایه‌های ادبی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا به شما بگویند در این جا شخصی می‌رنجد.

#Experimental #PostRock

Spotify BandCamp

این هفته #پلی_لیست ما طیف‌های متفاوتی از آلترنیتیو راک و متال رو در بر میگیره. از فضای Shoegaze تا پست بلک و ... آخر هفته‌ی خوبی داشته باشین✨❤️

از دی ماه به اینور هیچوقت نتونستم درست و حسابی بخوابم. همه چی مختل شده. هیچی دیگه مثل گذشته نیست برام. از فعالیت‌های کانال هم شاید متوجهش شده باشین. خواستم بگم این موزیک، گاهی باعث میشد شبا بتونم کمی بخوابم. امیدوارم به درد شما هم بخوره.

#IndiePop #AlternativeRock #AmbientRock

Spotify

هی از دست دادم و هی، نوشتم. اما هیچ ارجی در این غم، نبود. هیچ معنایی نداشت. چرا باید آن سرنوشت شوم را تجربه می‌کردم و چرا باید در آغوش تاریکی‌ها می‌ماندم؟ شاید روزگاری در آن به دنبال معنا بودم یا شاید هم خود را قربانی‌ای می‌دانستم که مگر دیگران یا همان اندک عزیزانی که برایم باقی مانده‌ا‌ند، در آن غرق نشوند. اما اکنون که دیگر کسی نمانده، چرا باید خادم آن تاریکی و غم‌های پوچ و بی معنایش باشم؟ اکنون می‌گویم که سگِ ابتذالِ شادی‌ها، شرف دارد به معنایی که در تاریکی حاصل شود.

It lingers below The depths, attracts and calls Mouths wide open The noise saturated Pain for that which grows And for that which envelops Of course it hurts When buds bursts We stare upon the clouds With hungry eyes we howl Hard to be uncertain, afraid and divided Hard to feel the deep pulling and calling Of course it hurts Of course it hurts The rest, the trust Of course it hurts The rest, the trust, the spring, (That) creates the world Hard to feel the depths attract and call Hard to want to stay and want to fall To fall Yes, of course it hurts, In the spring To rest in the trust, that creates the world (We stare upon the clouds) Of course it hurts Our distant shadow spread The noise saturated The sky radiates "Ja visst gör det ont när knoppar brister. Varför skulle annars våren tveka? Varför skulle all vår heta längtan bindas i det frusna bitterbleka? Ja visst gör det ont när knoppar brister, ont för det som växer, och det som stänger.” It's the radio It's bursting With pockets full Of future blood As death loom Share a look An orange haze The cloud is dead All the things we know All the things we show All the things we know but never show All the things we share All the things we care All the things we share when you're not there All things of beauty All things built by human hands All the things that shouldn't be All shall perish “Skälvande av ängslan tungt de hänger, klamrar sig vid kvisten, sväller, glider tyngden drar dem neråt, hur de klänger. Svårt att vara oviss, rädd och delad, svårt att känna djupet dra och kalla, ändå sitta kvar och bara darra svårt att vilja stanna och vilja falla. Då, när det är värst och inget hjälper, Brister som i jubel trädets knoppar. Då, när ingen rädsla längre håller, faller i ett glitter kvistens droppar glömmer att de skrämdes av det nya glömmer att de ängslades för färden känner en sekund sin största trygghet, vilar i den tillit, som skapar världen.” Our future loss The passage sealed Indifferent to what we lost Fall aproaches Of course it hurts In the spring To rest in the trust That creates the world We stare upon the clouds With hungry eyes we howl We stare upon the clouds “Allt kan slås sönder. På nytt skall det läkas, så länge den är levande, vår innersta grodd. Kom, allt som växer helt och genomskinligt självklart, till oss, vi som räknar och är på vår vakt, och lär oss, att den dagen vi slutar räkna, den är vårt livs fullbordan och vår framtidsmakt!” ABOUT THIS TRACK The song depicts the seasons as a symbol of time’s destabilizing force, disrupting cycles we take for granted. It reminds us that even repetitive patterns disintegrate, leaving nothing as it once was.

#Alternative #PostRock #PostHardCore #PostMetal #Screamo #CinematicSoundScape

Spotify BandCamp

#Ambient #PostRock #SpaceRock #PostMetal #PsychedelicRock

Spotify BandCamp

#PostMetal

Spotify BandCamp

#PostRock #Cinematic

اگه کیفیتش پایینه، به محض پست شدن توی اسپاتیفای، با کیفیت بالا جایگزین میشن.

#Postrock #ProgressiveRock

Spotify ⏳ BandCamp

#Experimental #Indie #Instrumental #PostRock

Spotify BandCamp

قراره از این به بعد یک یا چند #پلی_لیست از بهترین ترک های پست راک هر سال براتون پست کنم همین پلی لیستم از بین 220 آلبوم که تو اون سال منتشر شده بود انتخاب شده امیدوارم لذت ببرید.

قراره از این به بعد یک یا چند #پلی_لیست از بهترین ترک های پست راک هر سال براتون پست کنم همین پلی لیستم از بین 220 آلبوم که تو اون سال منتشر شده بود انتخاب شده امیدوارم لذت ببرید.

فاصله‌ای که بود، گاهی حتی در میلی‌متری‌ترین حدِ خود آزاردهنده می‌شد. اما گاهی هم می‌شد که در دورترین نقطه از هم، دلمان به چیزی قرص باشد؛ چیزی که نمی‌دانستیم چه بود و چگونه باید توصیفش کرد. ما برای هم چه می‌کردیم؟ نمی‌دانم. شاید برای هم زندگی می‌کردیم. اما اصلاً بحثِ مردن در کار نبود. کسی دوست نداشت برای آن دیگری بمیرد و احساس می‌کنم این رویه‌ی درستی بود. اصلاً چرا باید برای هم مُرد؟ مگر ما تا زمانی که هستیم، نیستیم؟ و اگر نباشیم چه؟ آن وقت حتی همین فاصله‌ای که میان ماست نیز از بین می‌رود. وقتی نباشیم، دیگر چه فرقی می‌کند که هرکدام از ما چه مقدار چشم‌انتظار آن دیگری بماند یا برایش چه مقدار اشک بریزد؟ برای همین، من دوست نداشتم برایش بمیرم. اما زندگی چطور؟ خب، من برای این زندگی که می‌دانستم در حداقل‌ترین حالتش «او»یی وجود دارد که فرسنگ‌ها از من دور است، بی‌نهایت حریص بودم. هیچ راهی نبود که کسی بتواند اندکی مرا نسبت به این زندگی دلسرد کند. هیچ‌کس نمی‌توانست؛ مگر خود او. و شاید مسئله دقیقاً همین بود. آدم تا زمانی که چیزی را دارد، گمان می‌کند حضورش بدیهی است؛ مثل هوایی که نفس می‌کشد. تازه وقتی می‌رود، می‌فهمد چه بخش بزرگی از جهانش را با خود برده است. حال، پس از رفتن‌ها، نشسته‌ام به کناری و رفتگانم را نظاره می‌کنم. آن‌ها حالشان خوب است؛ تمام استعدادهایم، موهای سیاهم، دوستانم، معشوقِ دوران جوانی و اکنون، و اندک حالِ خوشی که در انزوای خود داشتم. همه خوب هستند، اما بی‌من. اما من بی آن‌ها چطور؟ خب، دیگر حتی دم و بازدم هم به سختی انجام می‌شود. در این انزوایی که هستم، در این آرامشِ به‌دور از نورهای ساختگیِ آزاردهنده، دیگر حتی روحِ زخمی‌ای هم نمانده که بتوان آن را خوراکِ این انزوا کرد. این‌طور بگویم که اینجا را نیز، به عنوان آخرین سنگرِ خود، از دست داده‌ام. پس از این، دیگر فقط باید عمر گذراند.

#Ambient #PostRock #PianoBased #Cinematic

BandCamp

#پلی_لیست این هفته از کشور بلژیک هستش. آخر هفته خوبی داشته باشین🤘❤️

و این، هدیه‌ای بود از من، به من؛ به عنوان کسی که عادت داشت، در انزوایی که بود، خود جسم خسته‌ی خویش را به دوش بکشد، بودن در کنار آن‌ها، اغتشاشی به پا میکرد درون مغزم. نمی‌دانستم که اکنون، در این رنجی که به سر می‌برم، آیا باید وبال گردنشان شوم، یا آن‌ها را نیز من باید به دوش بکشم؟ گاهی خود را پشت سر می‌گذاشتم و آن‌هارا حمل می‌کردم. گاهی خود تنها می‌رفتم و می‌شدم آن آدم بد قصه. و من، این هدیه را به خود دادم. که تا ابد، انزوایم را داشته باشم.

#Dsbm #BlackGaze #PostBlackMetal #Symphony #postRock #Cinematic

Spotify