«آبنبات هل دار »

‌اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند بگرداند مرا آن‌کس که گردون را بگرداند...

- مولانا

وادی هفتم فقر و فنا عطار پرده از آخرین راز سلوک برمی‌دارد جایی که سالک در نیستی خویش به هستی مطلق راه می‌یابد اینجا دیگر من و تو معنایی ندارد زیرا هر چه هست اوست و جز او هیچ نیست سالک در آتش عشق می‌سوزد خاکستر می‌شود و از دل این سوختن حقیقت جاودان برمی‌خیزد فقر در این وادی نه ناداری که آزادی از هر بود و نبود است؛ فنا، نه مرگ که بیداری در آغوش حق است آنجا که «من» فرو می‌ریزد، وجود به دریای بی‌کران وحدت می‌پیوندد و فقر، عین غنا می‌گردد✨️🌱

شمس لنگرودی:

دست های تو انگار پرچم‌های صلح‌اند بر خرابه روزهای من...

صبح بخیر؛

‏باشد که وقتی عشق به سراغت می‌آید؛ امن باشد، صادقانه باشد، آرامش‌بخش باشد و دلت را قرص کند... @baycot ✅

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود...

سعدی

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست هم‌ چنانش در میانِ جانِ شیرین، منزلست

بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند کز نِیِستان تا مرا بُبریده‌اند در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند سینه خواهم شَرحه شَرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش باز جوید روزگارِ وصل خویش من به هر جمعیّتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم هر کسی از ظّن خود شد یار من از درون من نجُست اسرار من

مثنوی معنوی / بخش اول سرآغاز