«آبنبات هل دار »

‏ #اخوان_ثالث ‏دلم گهواره غم های عالم ‏ز مشرق تا به مغرب تاب میخورد...

نمی‌دانم گذرِ زمان، صبر را می‌سازد یا می‌فرساید... آیا سال‌ها انسان را در آغوش شکیبایی می‌پرورند یا تنها بر شانه‌هایش خاطراتی سنگین می‌نشانند؟ مدت‌ها با این باور زیسته بودم که پختگی سن، همزاد صبوری‌ست که هرچه عمر افزون‌تر، دل آرام‌تر‌ می‌شود اما زندگی با ظرافتی گاه تلخ و گاه روشن شاید هم از آن تقدیر نشانم داد که این تصور همیشه صادق نیست صبر، نه در عدد سال‌هاست نه در رنگ مو یا حتی لرزش دست صبر، در ظرفیت دل برای تحمل نادیده‌هاست؛ در توان روح برای ایستادن در برابر طوفان ندانستن، نداشتن، و نرسیدن و چه بسیار جوانانی که با دلی تازه اما با روحی کهنسال در برابر درد سکوتی عمیق‌تر از پیرانِ روزگار اختیار می‌کنند آری گاهی صبرِ جوان، از بردباری پیر پیشی می‌گیرد چرا که صبر، نه میراث سال‌ها بلکه هنرِ زیستن در لحظه‌های دشوار است و این هنر گاه در دل کسی جوان‌تر از بهار شکوفا می‌شود

کتابخونه پنامبرا 🌱

دل، آشیان گنجشک نیست که به نسیم بهار بنا شود و با خزان در طوفان نخستین، از هم بپاشد و به فراموشی رود... دل راز شگفتی‌ست که واژه‌ها از وصفش ناتوان‌اند اما اگر بخواهم چیزی بگویم تنها این را می‌دانم: قلب جایگاهِ آدم‌هایی‌ست که بودن‌شان رنگی از نور دارد و عطر حضورشان تا همیشه در جان می‌ماند...

کتابخونه پنامبرا 🌱

مرا یک بوسه مجنون کرد و فهمیدم که پیش از تو عجب دیوانه‌ای بودم، عجب دیوانه‌ای بودم

فاضل نظری

آنچه گفته‌اند که عاشق در مقامِ فِراق خوش‌تر از آنکه در مقامِ وِصال، راست است زیرا در فراق امیدِ وِصال است و در وصال بیمِ هجر ...

عین القضات همدانی