i was.

گریه میکنم

میدونم نباید. ولی هرروز وقتی به این فکر میکنم که قراره سال آینده رو بصورت کاملا حضوری برم مدرسه، استرس میگیرم و دستپاچه میشم. قلبم چنان به تپش میوفته که حس میکنم میخواد از قفسه سینه‌ام جدا بشه و پرت بشه بیرون..

نگفتم

Bram stoker For https://t.me/was2d

همون پای گیلاسی که بخاطرش پاره شدم

اگه به شانس من باشه یه کارکتر که نمیشناسم بهم میوفته

فور کنید بگم کی اید تو بانگو (حدودا ۶۰ نفرن پس با خیال راحت فور کنید فقط چک کنین خط نخوره)

یک دوست داشتم که هر یک ماه یکبار لباسمون رو برای بیرون رفتن تغییر میدادیم و جفتمون اینجوری بودیم که: - وای من دوباره تکراری پوشیدم، باور کن لباسم تمیزه؛ فقط چون خنکه و حوصله ندارم چیز دیگه‌ای بپوشم، میپوشمش + میدونم

انقدر خوابم میاد که حس میکنم دارم کور میشم

اگه با یه ژاپنی ازدواج کنم اسم دخترمو میذارم نازنین ساکورا پسرمو هم میذارم امیر ریکی

اونقدر هم بد نشد، ولی من مرض دارم کلا

رسپیش رو بهتون نمیدم چون خیلی بگایی و مزخرف بود. خودتون توی گوگل سرچ کنید و ببینید که کدوم رسپی خوبه، بهتره🙏🏻

پای گیلاس رو درست کردم. خیلی خوشگله، ولی دوستش ندارم؛ هرچند که بقیه میگن خوشمزه‌است.

ببین رسما هرجا (هررررجا) که بخوام برم، باید عینکم رو بزنم، وگرنه هیچ‌چیز و هیچ‌کسی رو نمیتونم ببینم. توی مدرسه هم که کلا ۲۴/۷ به جز مواقعی که دلم نمیخواست قیافه کسی رو ببینم، عینک میزدم.

ارهه😭

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دقت کردی به هر چی که میگیم مگه میشه؟ یا ذهنمون درگیر چگونگیشه، مبتلا میشیم؟

چند سال پیش دخترخاله‌ام میگفت چشمهای دوستش به حدی ضعیفن، که آدمهایی که دو قدمی خودش ایستاده باشن، یا کمی اونطرف‌تر‌ نشسته باشن رو تار میبینه و چهره‌اشون رو به وضوح نمیبینه! وقتی اینو بهم گفت، باور نکردم و تا یک مدت طولانی ذهنم درگیرش بود که "مگه میششههههههه؟" ولی الان خودم همونجوری شدم. داه.