مستوفی

روز جهانی دوست دختر رو هم در آینده به دخترها تبریک خواهیم گفت که دوست دختر موجودات پشمالویی مثل ما پسرها شدن.

روز جهانی دوست پسر رو به دخترا که باعث شدن این روز وجود داشته باشه تبریک می‌گم.

همین الان یه پست تو اینستاگرام دیدم که باید به شما انتقالش بدم؛ خودت رو به خاطر زودتر نفهمیدن چیزی که فقط زمان می‌تونست بهت یاد بده، ببخش.

خدا با کرونا بهمون فرصت داد نجات پیدا کنیم ولی ما ریدیم توش.

این همه فریاد باید آسمان را می‌شکافت یا زمین دور است یا ما را خدا گم کرده است.

اینکه پناهنده های پاکستانی و هندوستانی که مشخص نیست سابقه قضایی‌شون چطوریه مثل مور و ملخ ‌می‌ریزن اروپا مشکلی نداره اما جوون ایرانی بدبخت و آدم حسابی‌ای که داره پاره می‌شه برای مهاجرت زبان بخونه اما دیگه نمی‌تونه چون ایرانیه یه سطح دیگه از بدبختیه.

وقتی یادت میاد با دلار ۸۰ تومنی داشتی پاره می‌شدی و الان ۲۰۰ تومنه

و در آخر میفهمید که زبون تند و تیز و نیش زدن با اون بی صاحاب افتخار نداشت.

Bruh

شایدم هنوز تو کابوسم و ۱۴ سالمه و در حال چرت زدن بعد دیدن اون قسمت بره ناقلا هستم که گوسفندا پیتزا می‌بینن و هوس می‌کنن و تو لباس آدم می‌رن پیتزا سفارش می‌دن.

قیافه من در حال دیدن پستایی که حتی عکس هم ندارن ولی میدونم چیو میگن:

سهند درونم از این که شن‌های زندگیش رو ریخته زمین، ناراحته

Thanos was Right.

و ما با تحقیقات دقیقمان بالاخره پی به دلیل این شجاعت غیرعادی انسان ها بردیم. آن ها نوعی وسیله دفاعی بیولوژیک دارند که نامش امید است. چیزی که ما درباره امید دستگیرمان شد این است که یک جور سپر حفاظتی نامرئی است که باعث می‌شود آدم ضد ضربه شود و آدم‌ها را دچار این احساس می‌کند که در آینده همه چیز قرار است بهتر شود و یک جوری می‌شوند که در مقابل همه سختی‌ها مقاوم می‌شوند و اگر اتفاق بدی بیفتد؛ خوشحال می‌شوند که اتفاق بدتری نیفتاده و در وضعیتی که اگر ما بیفتیم با دست خودمان سیاره‌مان را منفجر می‌نماییم این‌ها با دل راحت می‌نشینند، شامشان را می‌خورند و امید می‌ورزند. تماس، فرت.

نسخه پرایوت این‌جا با حرافی بیشتر، پذیرش ممبر جدید داره. اگر ری‌کوئست میدید، قبلش پروفایلتون باز باشه ممنونم.

یک حقیقتی در مورد من وجود داشت این بود که وقتی شاغل نبودم پر از علاقه و کشف و یافتن خودم بودم اما پول و موقعیتش رو نداشتم اما وقتی شاغل و یا در واقع برای گذران زندگی برده‌ی کار و اون روتین چهار روز در هفته‌ی صبح تا عصرم که به کار اختصاص داشت شدم یادم رفت ذوق چی رو داشتم، یادم رفت عاشق انجام دادن چه کاری بودم، حقیقتش زندگی انقدر جدی شد که دیگه انرژی ندارم تایم خالی خودم رو اختصاص بدم به اون علاقه‌ای که داشتم. نمیدونم شاید بقیه هم اینطور باشن.

واقعا پسرارو فقط مادراشون دوس دارن.

فروش انواع چاقو، اسلحه، هک اکانت و اطلاعات شخصی و لوکیشن‌های مد نظرتون http://t.me/HidenChat_Bot?start=5823595849