‌ ‌ ‌ ‌dəsoxyn

تیر کشیدن قفسه ی سینه در حد نصف شدن،باعث مرگ نمیشه یا نگران باشم؟

خودم میدونم هرکار کنم برات کافی نیستم و برای این قضیه جوابی نمیخوام،زندگی همیشه همینطور بوده،و خواهد بود

این چه شانسیه که ازان من شده؟! همه چیز به درک،حتی شانس اینو‌ نداشتم که برای محافظت ازش و خورد کردن دهن بدخواهاش کنارش باشم!

شعور این روزا تبدیل به نقشی شده که افراد اجراش میکنن از یه گروه‌ کوچیک بیست نفره شروع میکنیم،ده نفر از اونا هیچی از منطق و شعور نمیدونن،ده نفر دیگه مدعی هستن که میفهمن اما واقعیت اینه که،اونا تظاهر میکنن به اینکه شعور دارن..و نهایتا شاید دو نفر از این گروه‌ باشن که واقعا درک و شعور داشته باشن! جالب نیست؟!

تغییر؟! اره خب..من هربار که قوانین خودمو زیر پا میذارم،تغییر میکنم چون تحمل سرپیچی ندارم،به‌هیچ‌وجه.

ادمای بی تفاوت،همیشه بی تفاوت نبودن فقط از یک جایی به بعد،همه چیز براشون عادی شد .

مشکل من،اینه که بخشنده نیستم ادما دنبال کسی‌‌ هستن که با وجود هر اشتباه اونها رو ببخشه،اما خب من اینطور نیستم دارلینگ اشتباه نکن چون اشتباهات رندوم رو دوست ندارم

بعضی ها فکر میکنن با ترک کردن قراره که یکی رو داشته باشن تا براشون تلاش کنه و همواره پشت سرشون بدوه اما نه دوست من،اشتباه میکنی با ترک شدن میتونم تایم بیشتری رو برای کارام بزارم و چیز اضافه ای برای رسیدگی ندارم.

ادم ها سخت وارد زندگیم میشن..بنابراین به این اسونی ها فراموش نمیشن و خب این سبک زندگی کم پیدا میشه،مگه نه؟!

برای من رفتن کسی مهم نیست بیشتر از این ناراحت میشم که چرا وقت هدر دادم و استثنا قائل شدم .

ܼܵɪ ɴᴇᴇᴅ ʏᴏᯝᯮ⁶⁶

دوستان؟زیبایی ببینیم.

چنلت وایب کسی رو میده که با پارتنرش کافه افتتاح کردن و یلحظه وایبش منو یاد کتاب کافه پیانو انداخت، قشنگ بود ازش خوشم‌ اومد