အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၂) akyiphyu ********** "ကို ..ကိုချမ်း " အနားမှာလာထိုင်လိုက်တဲ့ ကိုချမ်းကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းတုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့ ခေါ်လိုက်မိတယ်။ " ဟေ့ ...ဘာကြည့်နေတာလဲ ..ထည့်ဖို့ အိတ်ပေးပါဆို .. မိုးတွေရွာတော့မယ်ကွ..မြန်မြန်ပေးလေ " " ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ " ကိုချမ်းဆီက ခပ်လောလော ပြောသံကိုကြာလိုက်ရမှ တပေါင်းလဲထည့်စရာအိတ်ကို အမြန်ပေးလိုက်ရတယ်။ " မိုးတွင်းကြီးမှာ ....ဈေးရောင်းရတာမလွယ်ပါလားကွာ " ကိုချမ်းက ပြောရင်းမှ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူရဲ့ကားဆီကိုသယ်သွားခဲ့တယ်။ " တပေါင်း လာလေ ..မိုးတွေရွာနေပြီလေကွာ " အထုပ်တွေကို ကားဆီကို သယ်သွားပြီးတော့ ကိုချမ်းက လှမ်းအော်တာမို့ တပေါင်းလဲ နေရာကနေ ကားဆီကို ခပ်မြန်မြန်သွားလိုက်ရတယ်။ " တော်သေးတာပေါ့ကွာ ...ဒီနားရောက်ရင်းနဲ့ ...မင်းကို သတိရလိုက်လို့ ..လာ၀င်ကြည့်လိုက်တာ ... မိုးတွေရွာနေရင်လဲ စျေးမထွက်ပါနဲ့လား ..ဒါနဲ့ တစ်နေ့ကို ပျမ်းမျှအမြတ်ငွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲကွ " ကိုချမ်းရဲ့ အမေးကြောင့် တပေါင်းတွက်ချက်ထားတဲ့ ပျမ်းမျှအမြတ်ငွေကို ပြောပြလိုက်တယ်။ " ပုံမှန်တော့ ပြောလို့မရပေမဲ့ ... တစ်နေ့ကို ငါးထောင်နဲ့ တစ်သောင်းကြားပါ ...ပိုတဲ့ရက်တွေလဲရှိတယ် ..." " အင်း ..အိမ်လခက တစ်လဘယ်လောက်လဲ ..." " ခြောက်သောင်းပါ " " ရေဖိုးမီးဖိုးအပါလား " စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် မေးနေတဲ့ကိုချမ်းကို တပေါင်းဖျတ်ခနဲမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ရေဖိုးမီးဖိုးကတော့ ... သုံးသလောက်ရှင်းပေါ့ .. တစ်လလေးငါးထောင်ပါပဲ " တပေါင်းပြောလိုက်တော့ သူကတွက်ချက်ကြည့်နေပြီးမှ တပေါင်းကို ပြန်ငဲ့ကြည့်လာပြီး " ဒီပစ္စည်းတွေ ကုန်အောင် ရောင်းပြီးသွားရင် ..ဈေးမရောင်းနဲ့တော့ ..အိမ်ကိုပြန်အပ်လိုက်ပြီး ..သင်တန်းမှာလာနေ ..မင်းအတွက် လစာပေးမယ် ..စာစီစာရိုက်ကျွမ်းအောင်သာ လေ့ကျင့်ထား ..တကယ်လို့ တစ်ချိန်မှာ ...သင်တန်းမှာ မင်းအလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆိုရင်လဲ ....စာစီစာရိုက်နဲ့မိတ္တူဆိုင်လေးဖွင့်နိုင်အောင်အထိ ကူညီပေးမယ် ..အဲ့ဒါက မင်းအတွက် ပိုအဆင်ပြေမှာပါ ...အခုတော့ နေစားငြိမ်းနဲ့တစ်လကို နှစ်သိန်းလောက်ရစေမယ်လို့ အာမခံတယ်ကွာ ... " ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းရင်ထဲတဒိန်းဒိန်းဆောင့်ခုန်သွားပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမိတယ်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ မနွေးပြောတာကို သတိရသွားပြီး ကိုချမ်းကို မဝံ့မရဲခိုးကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒီအခါ ကိုချမ်းကလှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလာတာမို့ နှလုံးသားက တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်ရှားခုန်လှုပ်သွားရတယ်။တကယ်ပဲ ကိုချမ်းကတပေါင်းအပေါ်မှာ တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ ပိုပြီးဂရုစိုက်ပြနေတာလားလို့တွေးပြီး တပေါင်းရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားရတယ်။ ~~~~~ " တပေါင်းရေ ... နင်အခုတလော တစ်မျိုးပဲနော် ..ငါ့ကိုစိမ်းသွားသလို ခံစားနေရတယ် ..နင်ရည်းစားရနေတာလား " မက်ဆင်ဂျာကို ရောက်လာတဲ့ စာလေးကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းတွေဝေသွားမိတယ်။ခုလပိုင်းထဲမှာ ဈေးရောင်းပစ္စည်းတွေကို အပြတ်ရောင်းပြီး သင်တန်းကျောင်းကို ပြောင်းရွေ့ဖို့စီစဉ်နေရတာတွေကြောင့် တပေါင်း အလုပ်မအားနိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။တစ်နေကုန် အလုပ်ပင်ပန်းသွားပြီးရင် ညကျရင် စောစောအိပ်ပျော်သွားတော့တာလေ။ ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲမသိတော့။ " တူ ...တူ " ဖိုးဇင်ကို ရှင်းပြဖို့ အတွက် တပေါင်းခေါင်းရှုပ်နေချိန်မှာပဲ မက်ဆင်ဂျာကနေ ဖိုးဇင်က ဖုန်းခေါ်လာခဲ့တယ်။ " ဟယ်လို ..ဖိုးဇင် ..ပြောလေ " " အင်း .. နင် .. အလုပ်များနေတာလား ....ချစ်သူရနေတာလား တပေါင်း " " နင်ကလဲ ပြောတော့မယ် ...ငါအလုပ်များနေလို့ပါဟယ် ....နောက်ရက်ထဲမှာ ငါအိမ်ပြောင်းတော့မှာလေ ....ဈေးလဲ မရောင်းတော့ဘူး " " ဘယ်လို ..နင်အိမ်ပြောင်းမလို့ ...ဟုတ်လား ... ဘယ်ကိုပြောင်းမှာလဲ ..စျေးမရောင်းဘူးဆိုတော့ ဘာလုပ်မှာလဲ " " အင်း ... ငါအခုအဖွဲ့ဝင်ထားတဲ့ သင်တန်းကျောင်းမှာ ပြောင်းနေမှာလေ ..အဲ့ဒီမှာ ကွန်ပျူတာစာစီစာရိုက်လုပ်ရမှာ ... နေစားငြိမ်းလေ ..လစာလဲရမှာ ..နင့်ကို ပန်းပျိုးလက်ရဲ့ အကောင့်ကို ပို့ပေးထားတယ်လေ " " အင်း ... တွေ့ပါတယ် ..အဲ့ဒီမှာ ယောက်ျားလေးတွေများတယ်နော် ..ခေါင်းဆောင်ကလဲ ငါတို့နဲ့ ရွယ်တူပဲနော် ... ရုပ်လဲ ချောသားပဲ " ဖိုးဇင်ရဲ့ စကားကြောင့် တပေါင်းစိတ်ထဲ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ " နင်ကလဲ ဘာတွေပြောနေတာလဲ ...ငါက ဟိုဟိုဒီဒီဈေးလိုက်မရောင်းရတော့ဘဲ ...အဲကွန်းခန်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရမှာလေဟာ ..နင်က ငါ့အတွက်ဝမ်းမသာဘူးလား " " အေးပါ ...ဝမ်းသာပါတယ် ... ဒါပဲဟာ ..ငါအိပ်တော့မယ်နော် တပေါင်း ..." စကားပြောနေရင်းက ချက်ချင်းကြီးဖုန်းချသွားတဲ့ ဖိုးဇင်ကြောင့် တပေါင်းနားမလည်နိုင်ဘဲဖြစ်သွားရတယ်။ ~~~~~

ကျန်တဲ့လေးယောက်လဲ နွေးနဲ့ စိတ်ချင်းတူကြတယ်လေ ... " မနွေးပြောပြတဲ့ သူတို့ဘဝ အကြောင်းတွေကို နားထောင်ပြီး တပေါင်းရင်ထဲမှာ ကိုချမ်းကို ပိုပြီးလေးစားသွားမိတယ်။တပေါင်းက ကိုယ့်တစ်ကိုယ်ရေ တစ်ကာယအတွက် ကြိုးစားနေချိန်မှာ ကိုချမ်းကအများအတွက်ပါ ကြိုးစားနေခဲ့တာတဲ့လေ။ ~~~~ ကောင်းကင်ထက်မှာ အုံ့ဆိုင်းမည်းမှောင်လာတဲ့ မိုးရိပ်မိုးသားတွေကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းဈေးပစ္စည်းတွေကို ခပ်မြန်မြန်ကောက်သိမ်းလိုက်တယ်။ " ဟ ..မိုးတွေကို မည်းနေပါလားဟေ ..မနက်ကတော့ လင်းလို့ပါဟ...သိမ်းမှဖြစ်မယ်ထင်တယ်ဟေ့ " ကုန်ခြောက်သည် အချို့ ပျာယာခတ်ကုန်ပြီး ဈေးခြင်းတွေကို အမြန်သိမ်းနေကြတယ်။ကုန်စိမ်းသည်တွေကတော့ ခပ်အေးအေးပါပဲ။တပေါင်းမှာ ကိုယ်ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရေစိုမခံတာမို့ ခပ်မြန်မြန်ခပ်သွက်သွက်သိမ်းနေရတယ်။ အလုပ်ကိုမြန်မြန် လုပ်ပြီဆိုရင်ဖြင့် ခြေထောက်က မလိုက်နိုင်ဘဲတုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ဖြစ်နေတာကိုလဲ စိတ်တိုနေမိတယ်။မိုးတွေက ရွာတော့မယ်။ ခေါင်းစည်းကြိုးတွေကို အရင်သိမ်းရတယ်။မိုးပေါက်တွေက ကျနေပြီမို့ ပစ္စည်းအမျိုးအစားလဲမခွဲနိုင်တော့ဘူး။ဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးနားကိုလူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ "ကစားစရာတွေက ဘာနဲ့ထည့်မှာလဲ ... ထည့်မဲ့ အိတ်ပေး .." အသံနဲ့အတူ ကလေးကစားစရာတွေကို ခပ်မြန်မြန်ကောက်ယူလိုက်တဲ့ အသံရှင်ကို တပေါင်းအံ့ဩတကြီးနဲ့မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ================================== အပိုင်း (၂၂)ဆက်ရန် ဒီနေ့တော့ တစ်ပိုင်းပဲဖတ်ကြပါနော် A.Kyi.Phyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932/ ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788/ ၁၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743578934557151/ ၁၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743627364552308/ ၁၇ ၁၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744157521165959/ ၁၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744215504493494/ ၁၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744820244433020/ ၂၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744865391095172/

" ဒီလိုအခြေအနေမှာ မင်းကြိုးစားခဲ့တာကို ....တကယ်လေးစားပါတယ်ကွာ...မနက်ဖြန်အလုပ်အားတဲ့အချိန်... သင်တန်းကိုလာခဲ့ပါ...မင်းအတွက်အဆင်းပြေတာကို ကိုယ်စဉ်းစားပေးထားမယ်....ဒီနေ့လဲ... အချိန်ရသေးရင်သင်တန်းတွေကို ဝင်လေ့လာသွားလေ " " ဟုတ်ကဲ့ ....ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုချမ်း " " ဒါဆို ..ကိုယ့်ကို ခွင့်ပြုအုံးနော်...အလုပ်လေးနည်းနည်းကျန်သေးလို့ " ကိုချမ်းဆီက ခွင့်တောင်းစကားကိုကြားလိုက်ရတော့ တပေါင်းလဲ အလိုက်တသိနဲ့ထိုင်နေရာကထလိုက်တယ်။ကိုချမ်းက သူမကိုအလွယ်တကူနဲ့ပြန်မှတ်မိတဲ့အထွက် တပေါင်းတကယ်ပဲ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွးမိတယ်။ ~~~~~~~~~~~~ တပေါင်းဘဝမှာ ကွန်ပျူတာကိုင်ပြီးအလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင်မက်ဖူးခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။အခုတော့ ကိုချမ်းရဲ့စီစဉ်ပေးမှုနဲ့တပေါင်းကွန်ပျူတာကိုင်ခွင့်ရလာခဲ့ပြီ။ကွန်ပျူတာနဲ့ စာစီစာရိုက်အရင်လေ့ကျင့်ရပြီး နည်းနည်းကျွမ်းကျင်လာတော့ ပန်းပျိုးလက်မှာပဲ စာစီစာရိုက်အလုပ်နဲ့ ကူညီပေးခွင့်ရခဲ့တယ်။များသောအားဖြင့်တော့ ဆရာတွေသင်ကြားထားသမျှတွေကို ကွန်ပျူတာနဲ့ စာစီပေးရတာပေါ့ ။စာဖတ်အားများခဲ့တဲ့ တပေါင်းအတွက် စာစီပေးရတဲ့ အလုပ်က သိပ်တော့ အခက်အခဲမရှိပါဘူး။ပန်းပျိုးလက်ကိုရောက်ရှိခဲ့ပြီး ခြောက်လအတွင်းမှာ မနက်မှာဈေးရောင်း ။ ပြီးရင်သင်တန်းမှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။သင်တန်းမှာသင်ကြားပေးတဲ့ပညာရပ်တွေက တပေါင်းအတွက်စိတ်ဝင်စားစရာပညာရပ်တွေပါပဲ ။ဒါပေမဲ့ ပညာကို ဟိုစပ်စပ်ဒီစပ်စပ်မသင်ရဘဲ တစ်ခုခုကိုသေချာတတ်အောင်သင်ရမယ်လို့် ကိုချမ်းကပြောထားလို့ တပေါင်းမှာ စာစီစာရိုက်ကိုပဲကျွမ်းကျင်သထက်ကျွမ်းကျင်အောင် သင်နေရတယ်။ " တပေါင်းနဲ့ကိုချမ်းက အရင်ကတည်းကသိတာလား....အဖွဲ့သားတွေအားလုံးကို ..တန်းတူဆက်ဆံတတ်တဲ့ ကိုချမ်းက တပေါင်းကိုတော့ နည်းနည်းပိုဂရုစိုက်သလားလို့ ..တစ်နေ့တစ်နေ့ တပေါင်းတိုးတက်လာရဲ့လား ... လာစစ်ရတာလဲအမောပဲ " "ရှင်.." မနွေးရဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းရင်ထဲ လှုပ်ရှားခုန်လှုပ်သွားပြီး ရှက်သလိုလိုဖြစ်သွားမိတယ်။ "ဟို ..တ...တပေါင်းတို့က ငယ်ငယ်ကသိခဲ့ကြပါတယ် မနွေး " " ဟုတ်လား ... ဘယ်မှာသိခဲ့ကြတာလဲ ..ကိုချမ်းနဲ့နွေးတို့က ..ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဂေဟာမှာအတူတူနေခဲ့ကြတာလေ... မိဘမဲ့ဂေဟာဆိုပေမဲ့...အစိုးရအသိအမှတ်ပြုတော့မဟုတ်ဘူး ....လင်းမယားနှစ်ယောက်တည်ထောင်ထားတဲ့ ဂေဟာပေါ့ ... ဂေဟာကို တောက်ပံ့ပေးနေတဲ့သူတွေရှိလို့ .... ထမင်းနပ်မှန်အောင်ကျွေးပြီး ..ပညာလဲသင်ပေးပေမဲ့ ... ဂေဟာပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ မွေးစားအဖေက ..တို့တွေကိုအရမ်းရို-က်တယ်....ပြီးတော့အပြင်မှာလဲ ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းခိုင်းတတ်တယ်လေ.....ပိုဆိုးတာက ... သူ့မိန်းမအိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် ...မိန်ကလေးတွေကို မဖွယ်မရာတွေလုပ်တတ်လာတယ်...ပြောရရင် နွေးခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးသွင်သွင်ကျိုးခဲ့ရတာလဲ သူ့ကြောင့်ပါပဲ ...အဲ့ဒီတုန်းက နွေးကအသက် (၁၄)နှစ်ကျော်လေ... ဂေဟာက ကလေးတွေ အလှူခံထွက်နေကြချိန် ..နွေးကနေမကောင်းလို့ ကျန်ခဲ့တယ်...အဲ့ဒီမှာ မွေးစားအဖေက စော်ကားဖို့ ကြံလို့ ..ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ အပေါ်ထပ်က ပြုတ်ကျခဲ့တာ...ကံကောင်းလို့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိုက်ပြန်ရောက်လာတယ်လေ...ဪ ...မိုက်ဆိုတာ ကို ချမ်းရဲ့ငယ်နာမည်နော်....ချမ်း ပြည့်စုံဆိုတာက မှတ်ပုံတင်လုပ်မှပြောင်းလိုက်တာ " " ဟုတ်ကဲ့ " မနွေးပြောပြနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တပေါင်းစိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေရင်းနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ " မိုက်လဲ ရောက်လာရော မွေးစားအဖေနဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပြီး ... မွေးစားအဖေကို ပြန်ရို) က်တော့တာပဲ ...နွေးလဲ အဲ့ဒီနေရာမှာသတိလစ်သွားခဲ့တာ ..သတိပြန်ရလာတော့ ဆေးရုံပေါ် ရောက်နေခဲ့တယ်...မိုက်လဲ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်တဲ့...နောက်တော့မှ ...နွေးတို့ကိုထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ နိုင်ငံခြားကအလှူရှင်ရောက်လာပြီး ...မိုက်ကိုလဲ ထောင်ထဲက ပြန်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ခေါ်သွားခဲ့တယ်... နွေးတို့အတွက်လဲ ... ဂေဟာတစ်ခုကို ပို့ပေးခဲ့တယ်လေ....ပြောရရင် ...မိုက်က နိုင်ငံခြားလိုက်သွားပြီး သုံးနှစ်ပြည့်တော့ပြန်လာခဲ့တယ်.... သူပြန်လာတာက တို့တွေအဆင်ပြေရဲ့လားလို့ လာပြန်ကြည့်တာ ...ပြီးတော့ သူပြန်လိုက်သွားတယ်...မသွားခင်မှာ ... အသက် (၂၀) ပြည့်ပြီးတာနဲ့ မြန်မာပြည်ကို သူပြန်လာပြီး ... တို့လို့ ဘဝတူကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးကြမယ်လို့ မှာသွားခဲ့တယ်လေ... တကယ်လဲ သူပြန်လာခဲ့လို့ ဂေဟာမှာအတူနေခဲ့ကြတဲ့ တို့ခြောက်ယောက်ပေါင်းပြီး.... ပန်းပျိုးလက်ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တယ်...အလှူရှင်တွေကတော့ ...နိုင်ငံခြားက မိုက်ရဲ့မွေးစားမိဘတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေပေါ့ ... ပြောရရင် ...တပေါင်းကမှမိဘနဲ့ နေဖူးသေးတယ်...နွေးတို့ကတော့ မိဘတွေဆိုတာ ဘယ်သူဘယ်ဝါတွေမှန်းလဲ မသိပါဘူး ...လူရယ်လို့ သိလာကတည်းက..မွေးစားမိဘတွေ အိမ်တွေမှာနေပြီး ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းခဲ့ရတာလေ ... မိုက်ကတော့.... တို့အားလုံးအခုလို အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပေါ့ ...သူကသတ္တိရှိတယ်...ပြောရဲဆိုရဲတယ်...သူ့မှာ အကြောက်တရားဆိုတာလဲ မရှိဘူး ...သူကနွေးထက် အသက်ငယ်ပေမဲ့... နွေးတော့ သူ့ကိုလေးစားတယ် ..အစ်ကိုတစ်ယောက်လိုလဲ ချစ်ခင်အားကိုးတယ် ..

~~~~~~~~~~ ရှေ့ကဦးဆောင်ခေါ်သွားသူနောက်ကိုလိုက်ရင်းအပေါ်ထပ်ကိုရောက်လာခဲ့ကြတယ်။အပေါ်ထပ်မှာအခန်းခြောက်ခန်းလောက်ရှိပြီး အခန်းတွေထဲမှာ အတူးတို့အရွယ်ကလေးတွေကို အများဆုံးတွေ့ရတယ်။ " ကလေးတွေကို သင်ပေးနေတဲ့ဆရာ ..ဆရာမတွေအားလုံးက ပန်းပျိုးလက်ကို... မေတ္တာနဲ့လာကူညီပေးနေကြတာပါ..တစ်နေ့ကိုတစ်နာရီ...တစ်နာရီခွဲလောက် လာသင်ပေးကြတယ်လေ ... အဓိကပြောရရင် ပန်းပျိုးလက်က မိဘမဲ့ကျောင်းမဟုတ်ပါဘူး.... လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကလေးတွေကို ..သူတို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရပ်တည်လို့ရမဲ့ .. စက်မှုလက်မှုပညာတွေကို သင်ပေးပါတယ်..အိမ်တွင်း အကြ*မ်း*ဖ*က်ခံနေရတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ညှ*င်းပ*န်းနှိပ်စက်ခံနေရတဲ့ ကလေးတွေကို ဥပဒေနဲ့အညီ ကူညီကယ်တင်ပေး .. သူတို့အတွက် စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင်လဲ ...စောင့်ရှောက်ပေးမဲ့ဂေဟာတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးပါတယ်... ရပ်ကွက်တိုင်း နေရာတိုင်းမှာ အကြမ်း *** ဖက် နေရတဲ့ ကလေးတွေ ရှိတာမို့ ...ရပ်ကွက်တိုင်းမှာအဖွဲ့ဝင်တွေ ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ် ... သူတို့ကတော့ လိုအပ်မှ ရုံးတက်ပေးရတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပေါ့ " ရှေ့ကနေပြီး သူကရှင်းပြသွားတယ်။တပေါင်းမှာ ပညာရပ်အမျိုးမျိုးကို သင်ကြားနေကြတဲ့ ဆရာတွေနဲ့ကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးပီတိဖြစ်နေမိတယ်။ ရှေ့ကလူက အခန်းတစ်ခန်းရှေ့အရောက်မှာ အခန်းတံခါးကိုခေါက်လိုက်တာမို့ တပေါင်းလဲ နောက်မှာရပ်နေလိုက်တယ်။သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ အခန်းတံခါးပွင့်လာခဲ့တယ်။ " သင်တန်းသားအသစ် လာလျှောက်လို့ပါ ကိုချမ်း " " ဪ ...ဝင်ခဲ့လေ " တပေါင်းတို့အခန်းထဲဝင်လိုက်ချိန်မှာ တပေါင်းတို့နဲ့ရွယ်တူလူငယ်တစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူ့ပုံစံက အဖြူရောင်ရှပ်လက်ဲရှည်နဲ့ခဲရောင်ဘောင်းဘီရှည်ကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သန့်ပြန်တဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိတယ်။ပုံစံကလဲ လူရည်သန့်ပုံစံမျိုး။ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူဌေးသားတစ်ယောက်လို့်ထင်ရတဲ့ပုံစံမျိုး ။ " ထိုင်ပါအုံးဗျ ...ကျွန်တော့်နာမည်က ချမ်းပြည့်စုံပါ...အားလုံးကကိုချမ်းလို့ပဲ ခေါ်ကြတာမို့ ကိုချမ်းလို့ပဲခေါ်ပါ " " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် ကိုချမ်း..ကျွန်မ...ကျွန်မနာမည်က တပေါင်းလို့ခေါ်ပါတယ် " သူကဖော်ရွေစွာနှုတ်ဆက်ရင်းနဲ့ အခန်းတစ်က စာရေးမရေးပေးလိုက်တဲ့ တပေါင်းရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ဖတ်နေတယ်။အတော်လေးကြာတော့မှ တပေါင်းကိုသေချာမော့ကြည့်လာခဲ့တယ်။ " နာမည်ကတပေါင်းနော်...ပထမဆုံးပြောချင်တာကတော့ ..ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလုပ်အားပေးတဲ့သူတွေကို ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုပေးပေမဲ့ ....လုပ်အားခလစာတော့မပေးပါဘူး...အားလုံးကမေတ္တာနဲ့ကူညီပေးနေကြတာပါ ခင်ဗျ " " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် ..အားလုံးကိုကျွန်မသိပါတယ်...ဒါကြောင့် ကျွန်မလဲနိုင်ရာတာဝန်ကိုထမ်းပြီး ကူညီပေးချင်လို့ပါရှင် " တပေါင်း ပြန်ဖြေရင်းနဲ့မှ ကိုချမ်းမျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခိုက်မှာ သူ့ရဲ့ညာဘက်နားရွက်ပေါ်ကမှဲ့စိမ်းလေးကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ တပေါင်းသတိလက်လွတ်နဲ့ငေးကြည့်နေမိတယ်။ " ဟို ...ဒီမှာခင်ဗျ ..ကျွန်တော်ပြောတာကြားလား မသိဘူး " " ဟင်...ရှင်...ဘာ...ဘာပြောလိုက်တာလဲ မသိဘူး " သူ့ဆိက မေးသံကိုကြားလိုက်ရမှ တပေါင်းသတိဝင်လာပြိး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ " ဟို ..ကျွန်တော်တို့ အရင်ကတွေ့ဖူးသလားလို့ ....တပေါင်းကိုတွေ့ဖူးနေသလို ..စိတ်ထဲကထင်နေမိလို့ " ကိုချမ်းရဲ့စကားကြောင့် တပေါင်းရင်ထဲလှိုက်ခနဲခုန်ကာ ဝမ်းသာသွားမိတယ်။တပေါင်းမှတ်မိနေသလို သူကလဲမှတ်မိနေတယ်ဆိုတော့ ရင်ထဲပျော်သွားမိတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပ်ကွက်ရုံးမှာ သူနဲ့ဆုံခဲ့ရပြီးနောက် တပေါင်းရင်ထဲမှာ သတ္တိတွေ ပိုရှိလာခဲ့တာလေ ။ " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့...တပေါင်းလဲ တွေ့ဖူးတယ်လို့ ထင်နေမိလို့ ကြည့်နေမိတာပါ ... ဟို...ဟိုလေ...ငယ်ငယ်က ရပ်ကွက်ရုံးမှာ ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့သူလားလို့် ...ထမင်းအတူစားခဲ့ဖူးတဲ့သူလားဟင်..ပြီးတော့ သိမ်ကြီးဈေးနားမှာ... တပေါင်းချော်လဲတုန်းက ပြုတ်ကျသွားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ကူကောက်ပေးခဲ့တဲ့ သူလားရှင် " တပေါင်းက သူမမှတ်မိသမျှကိုပြောလိုက်တော့ ကိုချမ်းမျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩရိပ်တွေ ဖြတ်သန်းသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ " ဪ ...အဲ့ဒီကောင်မလေးက မင်းလား...ပြန်ဆုံရတာဝမ်းသာပါတယ်ကွာ...အခုနေရးထိုင်ရေးအဆင်ပြေရဲ့လား ..ဒီရပ်ကွက်မှာနေတာလား ...အဖေနဲ့ရောအဆင်းပြေသွားပြီလား " ကိုချမ်းရဲ့အမေးကြောင့် တပေါင်းခပ်ခပ်မဲ့မဲ့လေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ " အဖေတို့နဲ့ အတူမနေပါဘူး ကိုချမ်း...တပေါင်းအသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်ပြီးကတည်းက ...အိမ်ပေါ်ကဆင်းလာခဲ့တာပါ ..အခုအလှကုန်နဲ့ကလေးကစားစရာတွေ ဈေးထဲမှာရောင်းပါတယ် " " ဟုတ်လား...မင်းက သတ္တိရှိသားပဲကွ... တော်လိုက်တာ...ကိုယ်တို့အသင်းကို စိတ်ဝင်းတစားလို့လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ...ဒီမှာအသင်းဝင်လိုက်ပြီးဆိုတော့ လိုအပ်တဲ့အကူအညီကိုပြောနော်...ဒါနဲ့ခြေထောက်က ... အဲ့ဒီတုန်းက ဖြစ်သွားတာလား...သူတို့ဆေးမကုပေးဘူးလား " ကိုချမ်းရဲ့အမေးကို တပေါင်းခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ တပေါင်းဆီက အဖြေစကားကြောင့် ကိုချမ်းသက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၁) akyiphyu ********** "လာလေ အစ်မတပေါင်း...လာပါဗျ ... ဒီကဆရာဆရာမတွေက သဘောကောင်းပါတယ် " အတူးနဲ့လိုက်လာခဲ့ပြီးမှ သင်တန်းဝန်းရှေ့ကိုရောက်တော့ တပေါင်းအားငယ်သလိုဖြစ်သွားမိပြီး ခြေလှမ်းတွေတုံ့ခနဲဖြစ်သွားရတယ်။သင်တန်းကျောင်းက ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ နှစ်ထပ်အဆောက်အဦး။ ခြံထဲမှာ သစ်ပင်မျိုးစုံစိုက်ပျိုးထားတော့ တစ်ခြံလုံးသစ်ပင်တွေနဲ့ပြည့်ပြီးကြည့်ရတာ အေးချမ်းလှတယ်။ သာယာအေးချမ်းလှတဲ့သင်တန်းရှေ့မှာရပ်ပြီး ညာခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တပေါင်းရှေ့ဆက်ဖို့မရဲဖြစ်နေချိန်မှာပဲအတူးက တပေါင်းလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာ။တပေါင်းမှာ ခြေထောက်ကို ထော့နဲ့ထော့နဲ့နင်းပြီး လိုက်ပါသွားရတယ်။ " ဟေ့ ..အတူး ..ဧည့်သည်ပါလာတာလားကွ " လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့လှမ်းမေးသံကို ကြားလိုက်ရတာမို့ တပေါင်းမဝံမရဲနဲ့လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။လူငယ်က အဖြူ ရောင်ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပုံစံရှိလှတယ်။လူငယ်က အတူးကိုမေးရင်းနဲ့ တပေါင်းကို လှမ်းပြုံးပြတာမို့ စိုးရိမ်စိတ်လေးနည်းနည်းတော့ လျော့သွားရတယ်။ " ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ ...ကျွန်တော့်အသိအစ်မပါ ...အသင်းဝင်ချင်တယ်ဆိုလို့ ခေါ်လာပေးတာပါ " " ဟုတ်လား ..ဒါဆိုရင် ..ရုံးခန်း(၁)က ဆရာမတွေဆီကို ခေါ်သွားလိုက်နော် " " ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ " အတူးက ဆရာလို့ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်ကို တပေါင်းခေါင်းလေးညှတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အတူးနဲ့လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ~~~~~ " ဧည့်သည်ပါလာတာလား အ တူး...လာပါ..ထိုင်ပါနော် ....ထိုင်ပါအုံးရှင် ...အချိန်ရတယ် မဟုတ်လား ..အတူးရေ မမကို သောက်ရေဘူးထုတ်ခဲ့ပေးပါအုံး " တပေါင်းတို့ကို ပျူပျူငှာငှာကြိုဆိုလိုက်တဲ့ စာရေးမလေးကြောင့် တပေါင်းရဲ့အားငယ်စိတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားရတယ် ။ဒီအချိန်မှာပဲ စာရေးမလေးက ကွန်ပျူတာစားပွဲနောက်ကနေ ဝှီးချဲလ်ကိုလက်နဲ့အသာလှိမ့်ရင်း တပေါင်းထိုင်နေတဲ့နေရာဆီကို ထွက်လာတာမို့ တပေါင်းအံ့ဩသွားပြီး ငေးကြည့်နေမိတယ်။ " နွေးက အပြင်ကိုမလိုက်နိုင်လို့ ရုံးခန်းထဲမှာတာဝန်ကျတာလေ... နွေးနာမည်က နွေးနွေးတဲ့...အသက်ကနှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်...ဒီက ညီမနာမည်ရောဘယ်လိုခေါ်လဲ ...အသက်ကရော" " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့..ကျွန်မနာမည်ကတပေါင်းပါ... အသက်က နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ပါရှင် " " တပေါင်းတဲ့လား နာမည်လေးက လှလိုက်တာ...ပန်းပျိုးလက်ကိုစိတ်ဝင်စားလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ဒါလေးက သင်တန်းအကြာင်းစာအုပ်လေးပါ ...သေချာလေးဖတ်ကြည့်စေချင်ပါတယ် " " ဟုတ်ကဲ့ ...စာအုပ်ကိုဖတ်ပြီးပါပြီရှင်...ဖတ်ပြီးတော့မှ စိတ်ဝင်စားလို့ အသင်းသားအဖြစ်အဖွဲ့ဝင်ချင်လို့ပါရှင် " " ဪ...ဒါဆို ပန်းပျိုးလက်အကြောင်းကို သေချာလေးဖတ်ပြီးပြီပေါ့ ..ကြိုဆိုပါတယ်နော်...မေးခွန်းလေးတွေတော့ ဖြေဆိုပေးရပါမယ်.....မေးခွန်းမေးတဲ့ အခါ...မိသားစုအကြောင်းနဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကိုမေးလေ့ရှိပါတယ်...မဖြေချင်တဲ့မေးခွန်းမျိုးဆိုရင် ကျော်ပေးပါလို့ ပြောလို့ရပါတယ် " " ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် ' တပေါင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့အခါ မေးခွန်းတွေကိုစမေးတယ်။သူမေးသမျှကို တပေါင်းက အကုန်ဖြေပေးလိုက်ပါတယ်။မေးခွန်းတွေကလဲ ခက်ခက်ခဲခဲတွေမှ မဟုတ်တာ။မိသားစုအကြောင်း၊ကိုယ်ရေးရာဇဝင်နဲ့လက်ရှိလုပ်ကိုင်နေတဲ့ အလုပ်အကိုင်ကိုမေးတယ်။ဘာလို့အသင်းဝင်ချင်ရတာလဲလို့မေးတယ်။တပေါင်းက မိသားစုအကြောင်းကစပြီး အကုန်လုံးကိုမှန်မှန်ကန်ကန်ပဲဖြေလိုက်တယ်။စာရေးမလေးက တပေါင်းရဲ့ညာခြေထောက်အကြောင်းကိုပါမေးတယ်။ဒါကိုလဲ တပေါင်းမကွယ်မဝှက်ပဲပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ " ပန်းပျိုးလက်က လူငယ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အသင်းတစ်ခုပါ ..အားလုံးက အားလပ်ချိန်တွေမှာ ပန်းပျိုးလက်မှာ စေတနာ့ ဝန်ထမ်းအဖြစ် လာကူညီပေးကြတာပါ...အသင်းရဲ့ရေရှည်ရပ်တည်မှုကတော့.... စေတနာရှင်တွေနဲ့ အကူအညီနဲ့ရပ်တည်နေတာပါ..ပန်းပျိုးလက်မှာအသင်းသားဖြစ်သွားပြီးဆိုရင် ...ပန်းပျိုးလက်မှာ အခမဲ့သင်ကြားပေးနေတဲ့ ပညာတွေကိုလဲ သင်ယူလို့ရပါတယ်..." ရုံးခန်း(၁)မှာ လိုအပ်တာတွေ မေးဖြေလုပ်ပြီးတော့ နောက်ထပ်ရုံးခန်းတွေကို ထပ်သွားရပြန်တယ်။သုံးယောက်လောက်နဲ့ မေးဖြေလုပ်ပြီးသွားတော့ တပေါင်းကို အသင်းဝင်အဖြစ်လက်ခံလိုက်ကြတယ် ။ " အသင်းဝင်ကတ်ကိုတော့ တစ်လပြည့်မှထုတ်ပေးပါတယ်..တကယ်လို့ အသင်းကပြန်နှုတ်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လဲ အချိန်မရွေးတင်ပြလို့ ရပါတယ်ခင်ဗျာ " " ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် " " ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာပဲနေတာဆိုတော့... ရုံးကိုတစ်နေ့တစ်နာရီလောက်တော့ လာလေ့လာကြည့်ပါ..ကိုယ်တိုင်ဘာတွေလုပ်ချင်လဲ ဘာတွေသင်ယူချင်လဲဆိုတဲ့စိတ်လေးပေါ်လာပါလိမ့်မယ်....ရုံးကတော့လိုအပ်ရင် ဖုန်းနဲ့ဆက်သွယ်ပြီးခေါ်ပါတယ် " " ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ " " ဟာ ..ကျွန်တော့်ကို ဆရာလိုမခေါ်ပါနဲ့နော် ...ဒီမှာက အသင်းသားတွေအချင်းချင်း ..သူငယ်ချင်းတွေလို ..မောင်နှမတွေလိုပဲနေကြတာပါ...တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နာမည်တွေခေါ်ကြသလို အမှတ်စဉ်နံပတ်တွေကိုလဲ ခေါ်ကြပါတယ် ..." " ဟုတ်ကဲ့ပါရှင် " " ဒါဆိုရင် .. နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ဝင်တွေ့လိုက်ပါအုံး ....ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် " " ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် '

၁၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743627364552308/ ၁၇ ၁၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744157521165959/ ၁၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744215504493494/ ၁၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744820244433020/

မစိန်ရဲ့ စကားကြောင့် တပေါင်းမှာ သိချင်စိတ်ကိုမနည်းမျိုသိပ်လိုက်ရတယ်။ ~~~~~~~~~~~ " အစ်မကလဲ ..ပန်းပျိုးလက်သင်တန်းကျောင်းရဲ့သတင်းကိုတောင် မကြားဖူးဘူးလား ...သင်တန်းကလူတွေက အစ်မတို့အရွယ်တွေများတယ်...သူတို့အသင်းက ...ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေကို လိုက်ကူညီပေးတာလေ..သူတို့အဖွဲ့ကိုဝင်ချင်ရင်ဝင်လို့ရတယ်...တစ်နေကုန်အချိန်ပြည့် သင်တန်းမှာ နေရတာမဟုတ်ဘူး...သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးတဲ့ဆရာတွေလဲရှိတယ်..ပြီးတော့ စက်ပြင်သင်တန်း...ဘာသာစကားသင်တာတွေရော...ဖုန်းတွေပြုပြင်တာတွေသင်ပေးတဲ့သင်တန်းတွေလဲ ရှိတယ်..ပန်းပျိုးလက်မှာ အစ်မတိုလိုမသန်စွမ်းတွေလဲရှိတယ်...ဘာလဲ...အစ်မရောသင်တန်တက်ချင်လို့လား..ဘာသင်တန်းတက်ချင်တာလဲ.....အလှပြင်သင်တန်း ...စက်ချုပ်သင်တန်းနဲ့မုန့်လုပ်နည်းသင်တန်းတွေလဲ ရှိတယ်ဗျ.....ပြီးတော့ ပန်းပျိုးလက်က ခေါင်းဆောင်အစ်ကိုရဲ့စတိုင်လ်က အရမ်းမိုက်တယ်ဗျ သိလား " " အေးပါဟယ်..သူ့ဆရာကိုလာကြွားနေသေးတယ် ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ...နင်တိုသင်တန်းကို ငါစိတ်ဝင်စားလို့ပါ ...လိုက်လည်လို့ရလား " " ရပါတယ် အစ်မရဲ့ ...ရော့ ဒီမှာ ...သင်တန်းကပေးထားတဲ့ သင်တန်းအကြောင်းနဲ့စည်းကမ်းချက်တွေပါတဲ့ စာအုပ် ..အစ်မစိတ်ဝင်စားရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့လိုက်ခဲ့လေ..." အတူးက သူတိုသင်တန်းဆရာအကြောင်းကို ကြွားရုံသာမကဘဲ သူတို့သင်တန်းအကြောင်းကိုပါ အားတက်သရောပြောနေတာမို့ တပေါင်းမှာ စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ပိုပြီးမြှင့်တက်လာရတယ်။ " ဒီနေ့တော့ မလိုက်သေးပါဘူး အတူးရယ်...ဒီမှာပါတဲ့အကြောင်းတွေကို သေချာဖတ်ကြည့်လိုက်အုံးမယ်လေ...နောက်နေ့လိုက်မယ်ဆိုရင်... ဈေးစောစောသိမ်းပြီးလိုက်ခဲ့မယ်လေ " တပေါင်းက အတူးကိုပြန်ပြောရင်းနဲ့ အတူးပေးတဲ့ ပန်းပျိုးလက်သင်တန်းကျောင်းလမ်းညွှန်စာအုပ်လေးရဲ့မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ~~~~~~~~~~ အတူးဆီကယူလာခဲ့တဲ့ ပန်းပျိုးလက် သင်တန်းကျောင်းစာအုပ်လေးကိုဖတ်ပြီးတော့ တပေါင်းစိတ်ထဲမှာ ပန်းပျိုးလက်သင်တန်းကျောင်းကို ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားမိတယ်။သင်တန်းကျောင်းရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ညှ**င်းပ*န်းနှိ*-ပ်စက်ခံနေရတဲ့ ကလေးသူငယ်တွေကို အကူအညီပေးနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာတဲ့။ သူတို့ဆီမှာ ပရဟိတအသင်းဝင်လိုက်ပြီဆိုရင် ကိုယ့်မှာပညာစွမ်းရှိရင် ကိုယ်တတ်တဲ့ ပညာတွေကို ကလေးတွေကို သင်ပေးရမယ်။ပညာလို့ဆိုရာမှာ စာပေပညာ တင်မဟုတ်ဘဲ စက်မှုလက်မှုပညာနဲ အချက်အပြုတ် ပညာတွေ၊ ဘဝသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပညာရှင်မှန်သမျှကိုလဲ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။တကယ်လို့ အသင်းဝင်ဖြစ်ချင်ပေမဲ့ ဘာပညာမှမတတ်တဲ့ တပေါင်းတို့လို အရွယ်ရောက်နေတဲ့ လူငယ်တွေကိုလဲ သူတို့ကလက်ခံတယ်။စက်မှုလက်မှုပညာတွေ သင်ချင်ရင်လဲသင်ပေးတယ်။တကယ်လို့ ပညာလဲမသင်ချင်ဘူးဆိုရင် သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ကူညီစောင့်ရှောက်ရေးအဖွဲ့တွေမှာ လူအားနဲ့ လိုက်ကူညီပေးလို့ရတယ်။ထူးခြားချက်က သူတို့ဆီမှာ အသင်းဝင်လိုက်တဲ့သူက မိဘမဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိသူဖြစ်နေခဲ့ရင် သူတို့ဘက်ကလဲ အသင်းသားကို အထူးတလည်ပြန်ပြီးတော့ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါတယ်တဲ့ ။သင်တန်းမှာ စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်သက် ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းရယ်လို့လဲ မရိုဘူး။ထူးခြားတာက သူတို့အသင်းနာမည်ကိုသုံးပြီး အလှူခံစားခဲ့ရင်တော့ ထိရောက်စွာအရေးယူပါမယ်တဲ့လေ။ သင်တန်းအကြောင်းကို ဖတ်ပြီးသွားချိန်မှာတော့ တပေါင်းအရမ်းကို စိတ်ဝင်စားသွားမိပြီး အဖွဲ့ဝင် ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့မိတယ်။သင်တန်းမှာပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက တပေါင်းစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေနဲ့ ဆင်တူနေခဲ့တယ်လေ။ပန်းပျိုးလက် သင်တန်းသားအဖြစ် အဖွဲ့ဝင်ဖို့ တပေါင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တာမို့ ဖိုးဇင်ဆီကိုပါ စာပို့ပြီးပြောပြလိုက်မိတယ်။ ================================== အပိုင်း (၂၁)ဆက်ရန် A.Kyi.Phyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932/ ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788/ ၁၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743578934557151/

အားလုံးရဲ့အနာဂတ်က ဖိုးဇင်စိတ်ကူးထားသလို ဖြစ်မလာနိုင်တာကတော့ အမှန်ပဲထင်ပါရဲ့။ ဒီအချိန်မှ အိမ်ကို ငွေပို့ပေးနေတာကို ရပ်လိုက်ပြန်ရင်လဲ တစ်အိမ်သားလုံး ဘာအလုပ်မှမရှိဘဲထိုင်စားနေကြတာဆိုတော့ ဒုက္ခများဖို့ပဲရှိတော့တယ်။အလတ်ကောင်ကတော့ရှင်းတယ်။အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်ပြီးကတည်းက ဘဘကြီးတို့ဆီကိုရောက်သွားပြီး အိမ်ကိုလဲ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မပို့ဘူးတဲ့လေ။ အလတ်ကောင်က ပြတ်သားနိုင်တယ်။မပြတ်သားနိုင်တာက ဖိုးဇင်။ပြောရရင် မပြတ်သားနိုင်တာထက် မပြတ်သားရက်တာပါ။ဖိုးဇင်ဘက်က ပြတ်သားပြလိုက်ရင် အားလုံးဒုက္ခရောက်သွားမှာလေ။ဒီတော့လဲ လှူချင်သပဆိုရင်လဲလှူဆိုပြီးတော့လွှတ်ထားပေးလိုက်တော့တယ်။ပြောမရပြောမနိုင်တဲ့မိဘတွေကို ဘယ်သူကတားဆီးနိင်မှာတဲ့လဲ။လှူသင့်သလောက်ပဲလှူ ၊စားသင့်သလောက်ပဲစားပါလို့ပြောမိရင် စိတ်ဆိုးသွားပြီးတော့ အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာကိုလဲကြောက်ရသေးတယ်။အမေ့စိတ်က ဘယ်တော့မဆို ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်တာမို့ တော်ရုံဆို ဖိုးဇင်မပြောရဲဘူး။တော်ကြာ ညီမဖြစ်သူက အမေ့ကိုကြောက်ပြီး တွေ့ရာလူနဲ့အိမ်ထောင်ပြုလိုက်မှာကိုလဲ ဖိုးဇင်စိုးရိမ်နေမိတယ်။ ~~~~~~~~~~ ဖိုးဇင်ပြောပြတာတွေကို နားထောင်ပြီးတော့ တပေါင်းသက်ပြင်းကိုအခါခါချလိုက်မိတယ်။ဖိုးဇင်ဘဝကလဲ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာနေရပြီး လုပ်အားခငွေ လေးငါးဆယ်သိန်ရနေပေမဲ့ တပေါင်းလောက်တောင်ပိုက်ဆံမစုမိဘူးတဲ့လေ။သူ့စကားတွေနားထောင်ပြီးတော့ တပေါင်းဘယ်လိုအကြံပေးရမလဲမသိတော့ဘူး။သူတို့ မိသားစုကြားမှာ ဝင်မပါရဲတာတော့အမှန်ပါပဲ။ " ဒါနဲ့ ,,,နင်က... ဈေးထဲမှာ ဈေးရောင်းနေတုန်းပဲလား တပေါင်းရယ် ...ဆိုင်ခန်းငှားပြီးဖွင့်ပါလားဟာ...ဆိုင်ခန်းငှားဖို့ပိုက်ဆံကို ငါပို့ပေးပါမယ်ဆို..ငါ့မှာခြေစောင့်လက်စောင့်ထားတဲ့ပိုက်ဆံရှိပါသေးတယ်ဟာ ' ဒီစကားက ဖုန်းပြောတိုင်း ဖိုးဇင်ပြောနေကြစကားပါ။ဖိုးဇင် ဒီလိုပြောတိုင်းလဲ တပေါင်းကအမြဲငြင်းခဲ့တာပါ။ဖိုးဇင်ပင်ပင်ပန်းပန်းငွေရှာနေရတာကို သိသိနဲ့တပေါင်းယူမသုံးရက်ပါဘူး။နောက်တစ်ချက်က သူများဆီက ချေးတာငှားတာမျိုးကို တပေါင်းမကြိုက်ဘူး။ လူဆိုတာလွယ်လွယ်ငွေချေးလို့ရသွားရင် ဒုက္ခလေးနည်းနည်းတွေ့တာနဲ့ အလွယ်ချေးငှားတတ်တဲ့အကျင့်ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ဒီလိုအကျင့်တွေကြောင့်လဲ ဒုက္ခရောက်သွားတဲ့သူတွေအများကြီးကိုတွေ့ဖူးတယ်။ဈေးထဲမှာဆိုရင် ချေးထားတဲ့ငွေကတစ်သိန်း။ပြန်ဆပ်နေရတဲ့ငွေက နှစ်သိန်းကျော်နေပြီ။အရင်းတစ်သိန်းက တစ်ကျပ်တောင်မကြေသေးဘူးလေ။ဒါတွေကိုမြင်တွေ့ရပါများတော့ တပေါင်းကိုယ်တိုင်ကလဲ သူများဆီက ငွေမချေးသလို ၊တပေါင်းဆိက လာချေးရင်လဲ မချေးဘူး။ " ငါတော့ ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး တပေါင်းရယ် ..." ဖိုးဇင်က စိတ်ပျက်စိတ်ရှုပ်စွားပြောလိုက်တယ်။ ဖိုးဇင်ရဲ့စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့ စကားကြောင့် တပေါင်းလဲဘယ်လိုနှစ်သိမ့်အားပေးရမှန်းကိုမသိတော့ဘူး။ ~~~~~~~~~~~ " အမေ ..သားသွားတော့မယ်နော် " " အေး...အေး...သင်တန်းပြီးတာနဲ့အိမ်ကိုတန်းပြန်လာနော် ...မလာရင်ငါလိုက်ရို--က်မှာနော် " ဘေးကကုန်စိမ်းရောင်းတဲ့ အတူးတို့သားအမိရဲ့စကားသံတွေကြောင့် တပေါင်းလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။အတူးဆိုတာက အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်လောက်တော့ရှိတယ်။အတူးတို့အသားအမိက နှစ်ယောက်တစ်ဘဝတွေ။အဖေဆိုတဲ့လူက နောက်မယားယူပြီးထွက်ပြေးသွာတာတဲ့။ဒီတော့ အတူးလေးလဲ မအေနဲ့အတူရုန်းကန်နေရတာပေါ့ ။အတူးလေးခမျာ တပေါင်းလိုပဲ ပညာမသင်ရှာရဘူး။သူ့မအေဖြစ်တဲ့ မစိန်က မကြာခဏနေမကောင်းဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ အတူလေးလဲ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ပညားရေးကိုပါစွန့်လွှတ်ပြိး စီးပွားကူရှာနေရတာပေါ့ ။ တပေါင်းက မစိန်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လှမ်းစပ်စုလိုက်တယ်။ " အတူးကို သင်တန်းတွေဘာတွေတက်ခိုင်းနေတယ်ပေါ့လေး ဟုတ်လား...ဒါနဲ့ ...ဘာသင်တန်းတက်ခိုင်းထားတာလဲ မစိန်ရဲ့ " " အမယ်လေး ..ငါလဲသေချာမသိပါဘူး တပေါင်းရယ်....သူပြောတာတော့ စက်ပြင်သင်တန်းဆိုလား...လူငယ်ပရဟိတအသင်းက အခမဲ့သင်ပေးတာတဲ့...ပန်းပျိုးလက် ပရဟိတအဖွဲ့လေသိလား ...သူတို့သင်တန်းကျောင်းက တို့ရပ်ကွက်လမ်းမကြီးအဆုံးမှာရှိတာလေ " " အင်း ..ကြားတော့ကြားဖူးသလိုပဲ " " ဟော့တော့ ...ဒီလောက်နာမည်ကြီးနေတာကို ကြားဖူးရုံပဲလားတပေါင်းရယ်...အဲ့ဒီမှာ ညည်းတိုအရွယ်လေးတွေအများကြီးပဲ...ပရဟိတလိုက်လုပ်နေကြတာလေ...အိမ်ကကိုယ်တော်ကိုလဲ... သူတို့တွေဈေးထဲလာရင်းနဲ့ တွေ့သွားကြလို့...ကျောင်းမတက်တော့ဘူးလား...ဘာဝါသနာပါလဲဆိုပြီးမေးမြန်သွားတာလေ...သူတို့ပရဟိတလုပ်တာက ကလေးတွေကိုအဓိကကူညီပေးတာတဲ့...ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေကို အကူအညီလိုက်ပေးတာတဲ့လေ..အဖွဲ့ဝင်ချင်ရင်လဲလက်ခံတယ်တဲ့...ညည်းမောင်ကတော့ သူတို့အဖွဲ့နဲ့တွေ့ပြီးသွားကတည်းက တက်ကြွနေတော့တာပဲ " မစိန်ရဲ့စကားတွေကြောင့် တပေါင်းအတော်လေးကို စိတ်ဝင်စားသွားမိတယ်။ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေကို ကူညီပေးတယ်ဆိုတဲ့စကားက တပေါင်းရဲ့စိတ်အစဉ်ကို အတော်လေးဖမ်းစားသွားတယ်။ "တပေါင်း စိတ်ဝင်စားလိုက်တာ မစိန်ရယ်...သူတို့အဖွဲ့အကြောင်း... မစိန်သိသလောက်ပြောပြပါအုံး " " အဲ့ဒါတော့ ...ငါလဲသေချာမသိဘူးဟယ်...နင့်မောင်လာမှ မေးကြည့်လိုက်ပါ...သူပဲသိတာ "

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၂၀) akyiphyu ********** ဒီတစ်ကြိမ် တပေါင်းရဲ့ပြောင်းရွှေ့မှုကတော့ ရန်ကုန်မြို့တွင်းနဲ့သိပ်မဝေးတဲ့ မြိုု့သစ်တွေဘက်ကိုဖြစ်တယ်။မြို့သစ်ဘက်က လှိုင်သာယာထက်အိမ်ငှားခဈေးချိုတယ်။တစ်လမှလေးသောင်းပဲပေးရတယ်။လူကတော့ သိပ်မစည်ဘူးပေါ့။အိမ်ရှေ့မှာလဲ ဆိုင်ဖွင့်လို့မရဘူး။ဈေးထဲမှာ သွားချရောင်းရတယ်။ဒီတစ်ခါက်တော့ တပေါင်းက ဈေးထဲကိုသုံးလေးရက်ဆက်တိုက်သွားပြီးတော့ နေရာအရင်ရှာတယ်။တော်ကြာ နေရာရှာရင်းအဆဲခံရလို့ စိတ်ဓါတ်ကျတာမျိုးမဖြစ်ချင်တော့ဘူးလေ။ဈေးကလဲ သိပ်အစည်ကြီးတော့မဟုတ်ဘူး။ဒါပေမဲ့သူ့ဟာနဲ့သူတော့ခပ်အေးအေးရောင်းရတယ်၊ဒီမှာက ခေါင်းစည်းကြိုးလေးတွေ ကလစ်လေးတွေပိုရောင်းရတယ်။ဒီလိုဖန်စီလိုင်းလေးတွေအမြဲပိုရောင်းနေရရရင်တော့ တပေါင်းအတွက်တွက်ချေပိုကိုက်တယ်။ဖန်စီပစ္စည်းတွေက ထက်ဝက်တိတိမြတ်တယ်လေ။သုံးရာနဲ့ရောင်းတဲ့ ခေါင်းစည်းကြိုးတစ်ကွင်းက ဝယ်ဈေးတစ်ရာ့လေးဆယ်ပဲပေးရတယ်။အဲ့ဒီတော့ တစ်နေ့တစ်သောင်းဖိုးပဲရောင်းရပါစေအုံး အမြတ်ကလေးငါးထောင်ပဲ။တစ်နေ့လေးငါးထောင်ဆိုတာက တပေါင်းအတွက်တော့ လောက်ငှပါတယ်။စားစရိတ်ကလဲ တစ်နေ့မှဆန်တစ်လုံးလေ။ဆီငါးဆယ်သားမှ ရှစ်ရာပဲပေးရတာ။ဆီငါးဆယ်သားနှစ်ဘူးဝယ်ထားရင်တစ်လစာပဲ။ဆန်တစ်ပြည်မှ တစ်ထောင်။ထောင့်နှစ်ရာ။ဆန်တစ်ပြည်မှာ အပြည့်မပါတော့ ဆန်တစ်ပြည်ဝယ်ပြီးရင် ချက်စားတာရယ်။ဆရာလေးတွေလှူတာရယ်ဆိုတော့ ဆန်တစ်ပြည်ကိုလေးရက်လောက်တော့ချက်ရတယ်။တပေါင်းကဈေးရောင်းထွက်ရင် ဆန်ကိုကော်ဘူးထဲထည့်ထည့်သွားတယ်။၊ဈေးထဲမှာ ဆရာလေးတွေအလှူလာခံရင် ကန်တော့ပါသေးရဲ့လို့ပြောစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။ငွေဆိုရင်တော့ ဈေးရောင်းပါးတဲ့နေ့တွေမှာ လှူဖို့ခဲယဉ်းတယ်လေ။ဈေးထဲကြွတဲ့ဆရာလေးတွေကလဲ အပါးရေများတယ်မဟုတ်လား။ အိမ်သစ်ကိုရောက်ပြီးတော့ တပေါင်းအခြေအနေနည်းနည်းတည်ငြိမ်သွားတော့မှ တပေါင်းလဲ သက်မချနိုင်တော့တယ်။ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သနားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊စာနာတာပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်အကျွံတွေမဖြစ်ဖို့ မလုပ်မိဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိနဲ့ ထိန်းတယ်။ တစ်ခုခုလုပ်မယ်ဆိုရင် တပေါင်းသေချာလေး စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးမှလုပ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတိပေးဆုံးမထားရတယ်။ ~~~~~ " သားရေ ... ဒီနှစ်နွေမှာ အမေတို့အလှူလုပ်ချင်လို့... ငွေလေးပို့ပေးပါအုံး .... " ဖုန်းပြောနေရင်းကနေ တစ်ဖက်ကပြောလိုက်တဲ့ အမေ့ရဲ့စကားသံကြောင့် ဖိုးဇင်ရင်ထဲအောင့်ခနဲတော့ ဖြစ်သွားမိတယ်။ သို့ပေမဲ့ မပေးချင်ဘူးလို့လဲ ပြောမထွက်ဘူး။မလေးရှားရောက်ပြီးသုံးနှစ်အတွင်းမှာ ပထမနှစ်လသုံးလကလွဲလို့ နောက်လတွေကစလို့ အိမ်ကို လတိုင်းပိုက်ဆံပို့ခဲ့တယ်။ကလေးတွေ ပညာကို အေးအေးဆေးဆေး သင်ယူနိုင်အောင် လိုအပ်သလောက် ပို့ပေးခဲ့တယ်။အကုန်မပို့ခဲ့ဘူးဆိုတာကလဲ ဖိုးဇင်မြန်မာပြည်ပြန်ရင် အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် ချန်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ဖိုးဇင် မလေးရောက်ပြီး တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာဘဲ အိမ်ပြင်ဆောက်ဖို့ ငွေတောင်းလို့ ပို့ပေးလိုက်ရတယ်။နောက်တော့ အဖေကဆိုင်ကယ် ကယ်ရီဆွဲချင်တယ်ဆိုလို့ ဆိုင်ကယ်ဝယ်ဖို့သက်သက် ထပ်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ဖုန်းဆိုရင်ဖုန်း။ရွာမှာအလှူသွားချင်တယ်ဆိုရင်လဲ ငွေပို့ပေးရတယ်။ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ ။အမေတို့ တောင်းသမျှကို မပေးချင်လဲမပေးလို့ရပေမဲ့ အမေတို့ စိတ်ကြည်အောင် တမင်ပေးနေတာ။အမေတို့ စိတ်ကြည်မှ အငယ်လေးတွေလဲ အရို/က် အနှက်ဒဏ်ကလွတ်မှာလေ။ တကယ်ဆို ဖိုးဇင်လစာက ဘာရလို့လဲ ။အိုဒီကြေးဘာညာနဲ အလုပ်မနားလို့သာ လစာက အတော်အသင့် စုမိနေတာ ။ဒီလို စုမိအောင်လဲ ဖိုးဇင်အစားအသောက်ချွေတာရတယ်။တစ်နေ့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက်စားပြီး ကျန်တာကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားတယ်။ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားတော့ ဟင်းဖိုးထပ်မကုန်လို့စားတာ ။ ဖိုးဇင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီမှာငါးနှစ်ပဲ အလုပ်လုပ်ပြီးပြန်ဖို့ စီစဉ် ထားပြီးသား။ ဖိုးဇင်မှာရည်ရွယ်ချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ခက်တာက ရည်ရွယ်ထားသမျှတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့မှုန်ဝါး ပျောက်ကွယ်လုမတတ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဘာကိုမှ မစုဆောင်းမိသေးဘူး ။ဆိုင်ကယ်ဝယ်ပေးလိုက်တော့လဲ အဖေက ကယ်ရီမဆွဲတော့ဘဲ တစ်နေ့တစ်နေ့ဆိုင်ကယ်နဲ့ အလည်အပတ်ထွက်တယ်။ ဒါတင်မပြီးသေးဘူး။နှစ်လုံးသုံးလုံးကလဲ ထိုးလိုက်သေးတယ်တဲ့။ပြီးတော့ အမေကလဲ အသုပ်ဆိုင်မထွက်တော့ဘူးတဲ့ ။အသုပ်ဆိုင်မထွက်တာကိုတော့ ဖိုးဇင်လဲ သဘောကျပါတယ်။ဖိုးဇင်ကိုမွေးပြီးကတည်းကနေ အငယ်ဆုံးလေးမွေးပြီးတဲ့အထိ အမေလဲဈေးရောင်းခဲ့ရတဲ့တာမို့ ပင်ပန်းနေပြီလေ။ဒါကြောင့် စျေးမရောင်းတာက ပြဿနာမဟုတ်ပေမဲ့ အိမ်မှာတီဗီအကြီးကြီးဝယ် ကာရာအိုကေစက်တွေဝယ်ပြီး အိမ်နီးနားချင်းတွေကို မုန့်အမျိုးမျိုးနဲ့ ဧည့်ခံနေတာတဲ့လေ။ရပ်ကွက်ရဲ့ သီတင်းကျွတ်၊ တန်ဆောင်တိုင် အလှူပွဲတွေနဲ့ သင်္ကြန်တွင်းအလှူတွေကိုလဲ အများထက်သာအောင်လှူပြတန်းပြနေတာတဲ့။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဦးမောင်ခိုင်နဲ့ ဒေါ်အေးလှိုင်ဆိုရင် သူဌေးပေါက်စတွေအဖြစ်တောင် ရပ်ကွက်လူတွေက သတ်မှတ်နေကြပြီတဲ့။ ဒီလိုသတင်းတွေကို ညီမဖြစ်သူက ပြောပြတိုင်း ဖိုးဇင်မျက်ရည်ဝဲပြီး နားထောင်မိတယ်။အကြီးမလေးကလဲ ဆယ်တန်းမအောင်တာမို့ အိမ်ဈေးဆိုင်လေးဖွင့်တာဖြစ်ဖြစ်၊ စက်ချုပ်သင်တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ဖို့ ပြောတော့လဲ အမေတို့ ခိုင်းနေကြတာနဲ့ အကြီးမမှာ နားချိန်တောင်မရပါဘူးတဲ့။

ဒီလိုမျိုး တစ်လနီးပါးလောက်ကြုံလိုက်ရပြီးချိန်မှာတော့ တပေါင်းလဲအရှူံးကိုပိုက်လို့တပ်ခေါက်ပြီး နေရာသစ်ကို ရှာဖို့ ထပ်ပြီးကြိုးစားရပြန်တယ်။တပေါင်းစုဆောင်းထားခဲ့သမျှရွှေတိုရွှေစလေးတွေအားလုံးကို ပြန်ရောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ရတယ်။ဒီလိုအချိန်မှာ တပေါင်းတွေးမိတာက တပေါင်းသာ သန်သန်စွမ်းစွမ်းဖြစ်နေခဲ့ရင် အဆင်ပြေသင့်တော်တဲ့ အလုပ်လေးတစ်ခုခုလုပ်ပြီး ဈေးသက်သာတဲ့အဆောင်လိုနေရာမျိုးမှာပဲငှားနေလို့ရတယ်။ဒါဆိုရင် ဒီလောက်ဒုက္ခမများလောက်ဘူးလို့ တွေးလာမိတယ်။ဒီလိုတွေးမိတိုင်း စိတ်ထဲမှာ နာကြည်းပြီး နာကျင်ခံစားခဲ့ရတယ်။ဒီလိုတွေးမိတော့ တပေါင်းသာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ထွက်ပြေးခဲ့ရင်ရောဆိုပြီး အတိတ်ကို နောင်တနဲ့တွေးမိတယ်။ တပေါင်းဘယ်လိုပဲ တွေးမိပါစေ။ သေချာတာက ခုချိန်မှာတော့ အတိတ်ကို လွှတ်ချပြီး ရှေ့ဆက်ရှင်သန်ဖို့ပဲ ကြိုးစားရမှာ မဟုတ်လား ။ ဒီတစ်ခါ အိမ် လပြည့်သွားရင် ဘယ်ကိုပြောင်းရမလဲဆိုတာကို တပေါင်း တွေးတောစဉ်းစားရအုံးမှာပေါ့ ။ ================================== အပိုင်း (၂၀)ဆက်ရန် (ည ၈ နာရီမှာ အပိုင်း (၂၀) ဆက်တင်ပေးပါမယ် ) A kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ (၁) https://www.facebook.com/100067151540690/posts/734556598792718/ ၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735119455403099/ ၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/735674495347595/ ၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736235605291484/ ၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/736791991902512/ ၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/737913055123739/ ၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/738456585069386/ ၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/739012378347140/ ၉ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740077244907320/ ၁၀ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/740644458183932/ ၁၁ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741255251456186/ ၁၂ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/741833594731685/ ၁၃ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742400951341616/ ၁၄ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/742989231282788/ ၁၅ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743578934557151/ ၁၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743627364552308/ ၁၇ ၁၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744157521165959/ ၁၈ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744215504493494/

လှိုင်သာယာတဲ့။အမှန်တိုင်းပြောရရင် တစ်ခါမှတောင်မရောက်ဖူးတဲ့နေရာ။ဖုန်းစသုံးတော့ ဖေ့ဘုတ်ဆိုတာသုံးရင်းနဲ့ လှိုင်သာယာက စည်လွန်းတယ်ဆိုလို့ ပွဲစားနဲ့ချိတ်ဆက်ပြီးပြောင်းရွေ့လာခဲ့တာ။တကယ်လဲစည်ပါတယ်။ပြောင်းမဲ့သာပြောင်းလာတာ။ ကိုယ်နေတဲ့နေရာကို ဈေးလေးလိုခေါ်တာကလွဲလို့ဘာမှမသိဘူး။စည်တာကတော့ အတော်လေးကိုစည်တယ်။မိုးလင်းကနေမိုးချုပ်တဲ့အထိစည်တာ။ညနေဆိုရင် ဈေးထဲမှာလူတွေ တိုးမပေါက်ဘူး။နောက်တစ်ချက်က ဒီနေရာမှာ လူငယ်လေးတွေတအားများတယ်။အဲ့ဒါကြေင့်လဲ စည်ပင်မြောင်းပေါ်ခွဆောက်ထားတဲ့ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို တစ်သိန်းပေးရလဲ ငှားနေကြတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကပြည့်လို့။ကျယ်တာကတော့ကျယ်ပါတဘ်။အခန်းထဲမှာ ရေဘားတစ်ခုပါတယ်။အခင်းက သမံတလင်းအကြမ်းခင်းထားတာ။တပေါင်းလဲထွေထွေထူးထူးခင်းမနေတော့ဘဲ ဖယောင်းပုဆိုးထူတာလေးပဲ ထပ်ခင်းထားလိုက်တယ်။လစာကသုံးလစာပဲပေးထားတာဆိုတော့ သုံးလပြည့်လို့အဆင်မပြေရင်ထပ်ပြောင်းရမယ်လေ။ဒါကြောင့်လဲ ပိုက်ဆံသိပ်အကုန်မခံတော့ဘူး။ဆိုင်ခန်းရှေ့ကလမ်းက အတော်လေးစည်တယ်။တပေါင်းနေခဲ့တဲ့နေရာစည်တယ်ဆိုတာက ဒီမှာနေ့လယ်နေ့ခင်းလူပြတ်သလောက်ပဲရှိတာ။လမ်းထဲမှာ တပေါင်းလိုဆိုင်မျိုးမရှိတဲ့လမ်းကိုရွေးပြီး ပြောင်းခဲ့တာမို့် ဆိုင်ကတော့ စစဖွင့်တဲ့နေ့မှာပဲ အတော်လေးရောင်းရတယ်။မရောင်ရဘူးဆိုရင်တောင်သုံးသောင်းဖိုးလောက်ရောင်းရတော့ အိမ်လခဖယ်လိုက်ရင် အဆင်းပြေတယ်။စိတ်ဓါတ်ကျနေတာက ပြန်ပြီးအားတက်လာတယ်။မျှော်လင့်ချက်တွေပြန်ရှင်သန်လာတယ်။ဆိုင်ခန်းပိုင်လေးတစ်ခန်းပိုင်ဆိုင်ရဖို့ဆိုတဲ့ အိပ်မက်လေးကို တပေါင်းမရဲတရဲပြန်မျှော်လင့်လာမိတယ်။ ဒီမှာက ဈေးရောင်းလို့လဲကောင်းပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ဆိုးတာတစ်ခုတော့ရှိတယ်။အဲ့ဒါက ကလေးတွေ အလစ်သုတ်တာ။ပစ္စည်းတွေကို လုပြေးတတ်ကြတာ။ကလေးတွေက လူလစ်တာနဲ့ဈေးခြင်းတွေကို ယူပြေးတာ။တပေါင်းရဲ့ဆိုင်ခင်းထားပုံက ကော်ဖင်ထိုင်ခုံလေးလုံးပေါ်မှာ သုံထပ်သားပြားခင်းတယ်။ပြီးတော့မှ သုံးထပ်သာပြားပေါ်မှာ အပ်ချည်လုံးခြင်းလေးတွေ၊ခေါင်းစည်းကြိုးတွေကိုထည့်ထားတဲ့ခြင်းလေးတွေ စသဖြင့် ခြင်းလေးတွေနဲ့ခင်းရောင်းတာ။ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ချိတ်သင့်တာကိုချိတ်ပြီး ရောင်းတယ်။ဈေးသိပ်ကြီးတာတွေကို အတွင်းထဲမှာထားရောင်းတယ်။ဒါကိုမှ ရတဲ့ခြင်းကိုယူပြေးကြတာ။သူတို့ယူပြေးသွားတာက အပ်ချည်လုံခြင်းလဲပါတယ်။ကစားစရာအရုပ်တွေလဲပါတယ်။သူတို့လေးတွေ ဘယ်လောက်ထိလွန်လဲဆိုရင် ကလေးတွေကိုချစ်တတ်သနားတတ်၊နာလည်းပေးတတ်တဲ့ တပေါင်းတောင် သူတို့ကိုမြင်တာနဲ့ တု**တ်ရှည်ကိုင်ပြီး ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ရပ်စောင့်နေရတာ။သူတို့ကလဲ လူရှိရှိနဲ့ရအောင်ယူပြေးတာ။တပေါင်းကလဲ ကလေးသောဘသောမညှာနိုင်တော့ဘူး။မြင်တာနဲ့လိုက်ရို//က်ရတာ။ဘေးချင်းကပ်ဆိုင်က အထည်သည်လင်းမယားတွေဆိုရင် အလှည့်ကျစောင့်နေကြရတာ။ဝယ်သူကိုစောင့်ရတာမဟုတ်ဘူး။သူတို့ကိုစောင့်ကြည့်နေရတာ။ ကြည့်ရတာ သူတို့လေးတွေ ခိုးလို့လုလို့ရသမျှကို မိဘတွေက ရတဲ့ဈေးနဲ့ပြန်ရောင်းစားနေကြပုံပဲ။ဘယ်လောက်ထိဆိုးလဲဆိုရင် အမှိုက်ထည့်တဲ့ခြင်းတောင်အလွတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြာတော့လဲ ဈေးရောင်းသွက်ပေမဲ နေရာဒေသကို တပေါင်းစိတ်ပျက်လာတယ်။ကိုယ်ကသန်သန်စွမ်းစွမ်းမဟုတ်တော့ ပိုဆိုးတယ်။သူတို့ပြေးရင်လဲမလိုက်နိုင်ဘူး။သူများတွေလိုလဲ တွေ့ရာနဲ့ပစ်မပေါက်ရက်တော့ ပိုဆိုးတယ်။ဒါနဲ့ပဲ သုံးလပြည့်ရင်တော့ နေရာသစ်ကိုပြောင်းဖို့စဉ်းစားရပြန်တယ်။ ~~~~~~~~~~ နေရာသစ်ကို ထပ်ပြောင်းမယ်ဆိုပြီး အစားကို ချွေတာတယ်။အသုံးကို စီစစ်တယ်။အိမ်က သီတင်းမကျွတ်ခင် ပြောင်းရမှာမို့ ငွေကို ချွေတာနိုင်သလောက်ချွေတာနေချိန်မှာပဲ အကြောင်းပေါ် လာခဲ့တယ်။အကြောင်းက တပေါင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်းကိစ္စတော့မဟုတ်ဘူး။ရာသီဥတုဘေးဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စ။ဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းက မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ပြည်နယ် (၁၂) ခု လောက်မှာ ရေကြီးမှုဖြစ်တာ။(၂၀၀၈) မုန်တိုင်းအပြီးမှာ (၂၀၁၅) ရေကြီးမှုက အတော်လေးဆိုးဝါးခဲ့တယ်။ရေကြီးတဲ့ထဲမှာ တပေါင်းတို့ နေရာတွေမပါပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေဘေးဒုက္ခ သည်တွေအတွက် နေ့စဉ် အလှူခံတွေလာတယ်။လာတာမှ တစ်နေကုန် လူမစဲအသံမစဲဘူး။ နားလည်သူတွေ ပြောတာကတော့ ရေဘေးအမည်ခံပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် လိမ်စား လုပ်စားနေသူတွေလဲ ပါတယ်တဲ့။ ဒါကိုသိပေမဲ့လဲ ရှောင်လွှဲလို့ မရေလေတော့ နေ့စဉ် ရောင်းရသမျှငွေတွေက အလှူခံခွက်တွေထဲ ရောက်သွားတာ။တစ်နေ့ကိုလေးငါးသောင်းဖိုးလောက် ရောင်းရတဲ့ဆိုင်က ညနေဆိုင်သိမ်းရင် ပိုက်ဆံပုံးထဲမှာ လေးငါထောင်ပဲရှိတယ် ။ဒါက တပေါင်းရဲ့ မပါးနပ်တာတွေကြောင့်လဲ အများကြီးပါတာပေါ့ ။အလှူငွေမထည့်မချင်း ပြန်ထွက်မသွားတဲ့ အလှူခံတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား မပြောနိုင်ခဲ့တာတွေကြောင့်လဲပါတာပေါ့။တကယ်ဆိုရင် အလှူခံ တစ်ခုကို ငွေနှစ်ရာပဲ ပုံမှန်ထည့်ရင်တောင် တ်ပေါင်းအခြေအနေက အဲ့ဒီလောက်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အကြွေမလုံလောက်တော့လို့ ငါးရားတန် တစ်ထောင်တန်တွေပါ ထည့်ရတော့ အရောင်းပစ္စည်းကုန်ပြီး ငွေမရဖြစ်လာခဲ့တော့တာ။အလှူခံတွေဆိုတာကလဲ အိမ်ထဲရေဝင်သောက်ချိန်တောင်မရအောင်တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ကို လာနေခဲ့ကြတာ။

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၉) akyiphyu ********** တစ်နေ့ကိုသုံးလေးသောင်းဖိုးလောက် ရောင်းနေရတဲ့ဆိုင်က နေ့ချင်းညချင်းမှာပဲ တစ်နေ့ကိုသုံးလေးထောင်ဖိုးပဲရောင်းရတော့တယ်ဆိုတော့ ရောင်းအားက အတော်လေးကျသွားတယ်။ပစ္စည်းတွေလဲ မရောင်းရဘဲ ဖုန်သုတ်ရလွန်းလို့် အရောင်တွေတောင်ပိုမှိန်လာခဲ့တယ်။အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ကလေးကစားစရာတွေက အကြောင်းမဟုတ်ပေမဲ့ မှန်ဗီရိုအသေးစားလေးထဲမှာ ထည့်ရောင်းတဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခေါင်းစည်းကြိုးတွေ၊ကလစ်တွေကတော့ အချိန်ဆိုတာရှိတယ်။သူ့ခေတ်အလိုက်ဆိုတာရှိတယ်။ပစ္စည်းတစ်ခုက ဒိတ်အောက်သွားရင် အလကားပေးရင်တောင် ဘယ်သူမှမယူချင်ကြတော့ဘူး။ မနက်ဈေးထဲမှာ ရသလောက်သွားချရောင်းပေမဲ့ အရင်လိုရောင်းအားမရှိတော့ဘူး ။ဈေးလာမေး ပြန်ချသွားနဲ့ ကျီးနှင့်ဖုတ်ဖုတ်ဖြစ်နေတော့တာ။ကြာတော့ လူကစိတ်ဓါတ်ပါကျလာတယ်။အရင်းပြုတ်သွားမှာကိုတွေးပြီး ထမင်းတောင်စားမဝင်တော့ ။ဝင်ငွေမရှိတော့ ရှိတဲ့ငွေလေးပါပွန်းပဲ့သွားမှာစိုးရိမ်ပြီး ထမင်းကို ငါးပိထောင်းနဲ့ချဉ်ပေါင်ဟင်းချိုနဲ့ပဲစားတော့တယ်။ဘဝမှာ စားဖို့ထက် နေဖို့ကအရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား။တော်ကြာ နေဖို့ပါ မငှါးနိုင်တော့ရင် ဘဝက ရှေ့ဆက်ဖို့မတွေးရဲစရာဖြစ်သွားမယ် ။ " ရုပ်ရုပ်ရေ...တခြားဈေးတွေ လိုက်ရောင်းပါလားဟဲ့ " ကုန်ခြောက်သည်အစ်မကြီးရဲ့စကားကို တပေါင်းခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ " ရောင်းချင်ပါတယ် မမရယ်...ဒါပေမဲ့ တပေါင်းက နေရာမလုရဲဘူး...နေရာလွတ်နေလို့ ရောင်းလို့ရလား သွားမေးမိရင်လဲ .... အများစုကကောင်းကောင်းမဖြေဘဲ ဆဲလွှတ်ကြတာမမရဲ့ ...အဲ့ဒါကို တပေါင်းကြောက်တယ် ...လိုက်မရောင်းဘဲ ဆိုင်မှာပဲရသလောက်ရောင်းနေရင်လဲ ရှုံးသထက်ရှုံးမှာကြောက်ရတယ်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝါကျွတ်တဲ့အထိတော့ ...တပေါင်းတောင့်ခံနိုင်အောင် ကြိုးစားရမှာမမရဲ့ " " အေးဟယ်...စားကုန်သောက်ကုန်ဆိုရင်လဲ ကောင်းသား...အားမငယ်ပါနဲ့အေ ....ထားလို့မရတဲ့ပစ္စည်းတွေကို... အရင်းရရုံနဲ့ပြန်ရောင်ထုတ်ပစ်လိုက် ....ဈေးသည်ဆိုတာ ဒိလိုပဲ..မြတ်တစ်ခါ ရှုံးတစ်လှည့်ပဲ ...ရုပ်ရုပ်ကမရှုံးဖူးသေးဘူးမဟုတ်လား " " ဟုတ်ကဲ့ မမ..ဈေးစရောင်ကတည်းက မရှုံးဖူးသေးဘူး " " အေးပါ ...လက်ထဲရှိတဲ့ငွေကို သိမ်းထားအုံး...ဈေးထပ်မရင်းနဲ့အုံးနော်...အခြေအနေကိုစောင့်ကြည့်အုံး ကြားလား ...နင့်မှာ လှည်းလေးတစ်စီးရှိရင်တော့ ကောင်းသားပဲ ...နေရာအတွက်ပူနေစရာမလိုတော့ဘူး...လှည်းကြီးလိုက်တွန်းနေရတော့ လူတော့ပင်ပန်းတာပေါ့ ...ဒါပေမဲ့ လူစည်တဲ့နေရာမှာ လှည်းကိုလမ်းဘေးကပ်ရပ်ထားရုံပဲလေ " ကုန်ခြောက်သည်အစ်မကြီးပြောတာတွေကို နားထောင်ပြီး တပေါင်းဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းကိုမသိတော့ဘူး။ဈေးထဲမှာ လာရောင်းတာလဲ တစ်လပြည့်တော့မယ်။အရောင်းကတိုးတက်မလာဘူး။ကြာတော့ ဈေးဦးမပေါက်တဲ့နေ့တွေပါရှိလာတာမို့် တပေါင်းအတော်လေး စိတ်ဓါတ်ကျလာပြီး ဈေးမှာလဲသွားမထွက်ဖြစ်တော့ဘူး။လူကလဲ အတော်လေးပိန်ကျသွားခဲ့တယ်။ဒီလိုဒုက္ခများနေပါတယ်ဆိုမှ ကြီးကြီးကလဲပိုက်ဆံလာချေးတယ်။မရှိဘူးပြောလဲ အတင်းငိုပြတာမို့ တစ်မတ်သားမပြည့်တဲ့နားကွင်းလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရတယ်။တစ်လုတ်စားဖူး သူ့ကျေးဇူးတဲ့လေ။ ~~~~~~ ကြီးကြီးပြန်သွားလို့်မှ နေ့တောင်မကူးသေးဘူး။အဖေထပ်ရောက်လာတယ်။ငွေတစ်သိန်းလောက်တဲ့ ။ပြောလိုက်တာတော့လွယ်လွယ်လေးပဲ။ခုနေ ငွေတစ်သိန်းသာပေးလိုက်ရင် တပေါင်းလက်ထဲငွေအတော်နည်းသွားမှာ ။ခြေစောင့်လက်စောင့်ထားတဲ့ပိုက်ဆံတွေကိုပါ ယူသုံးနေရတာလေ။ဖြစ်ချင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လကျော်သုံးလကမှ တပေါင်းလဲ ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်လိုက်မိတယ်။တကယ်ဆို ဖုန်ဆင်းကတ်တွေပေါလာတာ တစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။ တမင်မဝယ်ခဲ့တာ။လွန်ခဲ့တဲ့သုံးလေးကမှ ဖိုးဇင်နဲ့လဲ ဆက်သွယ်လို့ရအောင် ဆိုပြီး ဝယ်လိုက်တာ။အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ဈေးလေးက မဆိုစလောက်ရောင်းနေရသေးတာကို အခုက သင်္ကြန်လဲပြီး။ကျောင်းတွေလဲဖွင့်ပြီး မိုးတွင်းလဲရောက်လာတော့ အရောင်းအဝယ်က လုံးဝကိုအေးစက်သွားတာ။ အဓိကက တော့ ဆိုင်ပြားတွေလဲ ပေါ်လာတော့ လူတွေကဆိုင်ကြီးက နားကြီးမှာပဲ ဝယ်ကြတော့တာ။တပေါင်းရဲ့ ဆိုင်မှာဝယ်ရင်ပဲ သိက္ခာကျသလိုလို ထင်နေကြပုံရတယ်။ မကြာတော့ တစ်ပြားဖိုးမှမရောင်းရတဲ့နေ့တွေလဲ ရှိတယ်။ရှေ့က ပြိုင်ဘက်ဆိုင်ကြီးနှစ်ဆိုင်တော့ ဘယ်လိုနေတယ်မသိဘူး။တပေါင်းတော့ဆိုင်ရပ်တည်ဖို့နဲ့ ဆိုင်စာချုပ်ထပ်ချိုပ်ဖို့ကို အတော်လေးကို စဉ်းစားနေရပြီ။ပိုဆိုးတာက ဆိုင်လခလဲတက်သွားသလို အနည်းဆုံးခြောက်လစာချုပ်ရမှာတဲ့လေ။ ဒီလိုအချိန်မှာမှ ကြီးကြီးရောအဖေရော ရောက်လာခဲ့ကြတာ။ကိုယ့်အကြောင်းကိုရှင်းပြလို့လဲလက်ခံမဲ့ပုံမဟုတ်တော့ တပေါင်းလဲဘာမှပြောမနေတော့ဘဲ အဖေတောင်းတဲ့ငွေကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ငွေပေးပြီးချိန်မှာ တပေါင်းတစ်ခါတည်းဆုံးဖြတ်လိုက်တာက ဒီနေရာကနေ အဝေးဆုံးကို ပြောင်းမယ်လိူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ တပေါင်းဘဝမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှ နေရာသစ်ကို ပထမဆုံးအကြမ်အဖြစ်စွန့်စွန့်စားစားပြောင်းရွေ့လာခဲ့ရတာ။

အဖေ့ရဲ့လေသံက အရင်လိုမာဆဲပါပဲ။တပေါင်းနှုတ်က ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာဘဲ အဖေကသူပြောချင်တာကို ဇွတ်ပြောနေခဲ့တယ်။တပေါင်းကလဲ အငြင်းစကားတစ်ခွန်းတောင်မပြောရသေးပါဘူး။အဖေ့က သူပြောချင်တာကို ပြောပြီးတော့ တပေါင်းကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်။တပေါင်းလဲ ဘာမှပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ငွေနှစ်သိန်းကို သွားယူပေးလိုက်တယ်။ " အေး...ငါအဆင်ပြေတဲ့နေ့ပြန်ဆပ်မယ် ..." အဖေက သူ့လက်ထဲကိုငွေရောက်တာနဲ့ ပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ကျောခိုင်းထွက်သွားတဲ့ အဖေ့ရဲ့နောက်ကျောပြင်ကို တပေါင်းငေးကြည့်နေမိတယ်။အဖေက အရင်ကလိုပါပဲ။တပေါင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှပြောင်းလဲမှုမရှိပါဘူး။အဖေ့ကိုပေးလိုက်တဲ့ ငွေနှစ်သိန်းကိုလဲ ပြန်တောင်းဖို့အတွက် တပေါင်းမရည်ရွယ်ပါဘူး။ဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်ကို သားသမီးကကန်တော့လိုက်တဲ့ငွေပါပဲ.။ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေပါစေ။တပေါင်းတို့က မခေါ်လို့ရတယ်။မတော်လို့် မရဘူးလေ။ကြည်ဖြူသည်ဖြစ်စေ၊မကြည်ဖြူသည်ဖြစ်စေ ဆယ့်ခြောက်နှစ်တာ ရှာကျွေးခဲ့တဲ့ကျေးဇူးကို တပေါင်းနိုင်သလောက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်လိုက်ခြင်းပါပဲ ။ ~~~~~~~~~~~~ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းကို တပေါင်းအံ့ဩတကြီးနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။လမ်းမကြီးပေါ်က တပေါင်းနဲ့ မျက်စောင်းထိုးလောက်မှာရှိကြတဲ့ ဆိုင်ကြိးနှစ်ဆိုင်။တစ်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်။တစ်ဆိုင်က အအေးမျို့စုံနဲ့ ယိုးဒယားစာ၊တရုAတ်အစားအစာ ရောင်းတဲ့ဆိုင်။ အဲ့ဒီဆိုင်ကြိးနှစ်ဆိုင်က အခုတော့ကလေးကစားစရာနဲ့အလှကုန်ဆိုင်ကြီးတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကြတာ။နှစ်ဆိုင်လုံးက အစကတည်းက ပိုက်ဆံရှိကြတာမို့ ကလေးကစားစရာဆိုင်ဖွင့်တော့လဲ အသေဆုံးအိုးခွက်လေးတွေကစလို့် ကလေးစီးကားတွေနဲ့စက်ဘီးတွေအထိရောင်းကြတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ပေနှစ်ဆယ်ခြောက်ဆယ်အပြည့်ရှိတဲ့ အိမ်အောက်ထပ်တွေမှာ ကစားစရာအရုပ်တွေကိုမှအပြည့်ပဲ။လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကနေ အသွင်းပြောင်းလာတဲ့ဆိုင်ဆိုရင် အလှကုန်ပစ္စည်းတွေလဲအစုံ၊အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေဆိုတာလဲ အဝတ်လျှော်ဘရပ်ကစလို့ သေတ္တာတွေအထိပါ ရောင်းတာ။မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းသက်ပြင်းမောကိုချလိုက်မိတယ်။သမုဒ္ဒရာရေဘယ်သူသောက်သောက်မခန်းနိုင်ပေမဲ့ ရေခွက်ထဲကရေကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ဘူးလေ။ရပ်ကွက်အနေအထားနဲ့လူတွေရဲ့သုံးစွဲနိုင်တဲ့အခြေအနေကိုတွက်ဆရမယ်ဆိုရင် ဒီဆိုင်ကြီးနှစ်ဆိုင်ကလဲ ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ရောင်းအားကောင်းနိုင်လိမ့်မယ်။အချိန်ကလဲ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ချိန်နဲ့သင်္ကြန်ကာလတိုက်နေခဲ့တာကိုး။ကြည့်ရတာလဲ ဒီအချိန်ကာလကိုရွေးပြီးဖွင့်ခဲ့ကြပုံရတယ်။သူတို့ကတော့ တပေါင်းလို ဆပ်ပြာခွက်လောက်ဆိုင်လေးကိုဂရုစိုက်ကြမှာ မဟုတ်သလို ပြိုင်ဘက်လို့လဲ သဘောထားမှာမဟုတ်ဘူး။ပြိုင်ဘက်လို့်သဘောထားမယ်ဆိုရင်လဲ သူတို့ငွေရှိသူတွေအချင်းချင်းပဲ ပြိုင်ဘက်အဖြစ်သဘောထားကြမှာသေချာတယ်။နောက်ထပ် သေချာတာတစ်ခုက အချိန်ကာလတစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ ဒီသုံးဆိုင်ထဲကတစ်ဆိုင်သို့မဟုတ် နှစ်ဆိုင်ကတော့ အရင်းပြုတ်ပြီးဆိုင်ပိတ်ရလိမ့်မယ်။ဒါမှမဟုတ် သုံးဆိုင်လုံးလဲဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရှေ့ရေးကိုတွေးပြီးတပေါင်းစိတ်ထဲမှာ အသက်ရှူတွေကျပ်ကာ စိတ်ရှုပ်လာတာမို့ ဈေးဝယ်ဖို့ထွက်လာတာကို မဝယ်တော့ဘဲ ဆိုင်ကိုပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ================================== အပိုင်း (၁၉)ဆက်ရန် ၁၆ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/743627364552308/ ၁၇ https://www.facebook.com/100067151540690/posts/744157521165959/

မိဘကျေးဇူးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ စိတ်ထဲမှာ..ကလိကလိနဲ့ဒေါသဖြစ်လာတယ်....ဘာမိဘကျေးဇူးလဲဆိုပြီး ...မေးမေးပြီးတော့စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆွဲဆောင့်ပစ်လိုက်ချင်တာဟာ ...အဲ့ဒီလိုလူမျိုးတွေနဲ့တွေ့ရင်... နင်လဲပြိုင်မငြင်းနဲ့ဝေးဝေးရှောင်နော် ...သူတို့တွေက ဇွတ်လူကောင်း..ဇွတ်သူတော်ကောင်းဖြစ်ချင်နေကြတဲ့သူတွေလေ ... သူတို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူမှာ ...အကုသိုလ်ဖြစ်သွားတာကို နားလည်နိုင်တဲ့ အသိလဲမရှိကြဘူး......သူတို့ကိုယ်သူတို့ ...သိပ်တော်သိပ်ဟုတ်နေကြတယ်လို့ အထင်ရောက်နေကြတဲ့ ဘဝင်ရူးတွေလေ " နှုတ်ခမ်းကိုချွန်ထော်ကာ အားပါးတရပြောနေတဲ့ တပေါင်းကိုကြည့်ပြီး ဖိုးဇင်စိတ်ရှုပ်တာတွေတောင် အနည်းငယ် လွှင့်စင်သွားသလိုဖြစ်သွားရတယ်။ " အင်း....နင်ပြောတာမှန်တယ်တပေါင်းရဲ့ ...ငါ့ကိုလဲ... အဲ့ဒီလိုစကားတွေလာပြောရင် စိတ်တိုပြီး ထထိုးချင်မိတာဟ ....ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့... သူတို့က... နင်ပြောသလိုပဲ ဇွတ်သူတော်ကောင်း ..ဇွတ်လူကောင်းယောင်ဆောင်ထားကြတဲ့ ဘဝင်ရူးတွေပဲလေနော် ... တခြားသူတွေရဲ့ ဘဝကိုဘာမှသေချာမသိဘဲ ..ဆရာကြီး လုပ်ချင်နေကြတဲ့ အရူးတွေပဲလို့... ငါလဲသက်မှတ်လိုက်ပါပြီ ...ဟား ...ဟား " နှစ်ယောက်သားပြောပြီးတော့ နာကျင်စွာနဲ့ရယ်မောလိုက်မိကြတယ်။သူတို့အတွက်တော့ နာကျင်ခဲ့ရချိန်တွေ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီဆိုပေမဲ့ နှလုံးသားက ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေကတော့ လူtသတဲ့အထိ ပျောက်ပျက်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ဒါဟာ တခြားသူတွေစွပ်စွဲနေကြသလို မိဘကို စော်ကားဖို့အတွက် တမင်လုပ်နေခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ မိဘတွေ ကိုယ်တိုင်က ပေးခဲ့တဲ့ဒဏ်ရာတွေဆိုတာ ကာယကံရှင်တွေထက် ဘယ်သူကပိုသိနိုင်မှာတဲ့လဲ။သားသမီးတစ်ယောက်က လူရယ်လို့ သိတတ်လာစအချိန်မှာ မိဘတွေကိုမျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်အောင်ပဲ ချစ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ကို ရိုX က်ရိုx က်ထုထု မိဘကပြန်ချော့လိုက်တာနဲ့ လက်ကမ်းပေးခဲ့ကြတာပါပဲ ။လောကမှာ သားဆိုးသမီးဆိုးတွေလဲ အများအပြားရှိနေကြပေမဲ့ လူရယ်လို့မွေးလာပြီး သိတတ်စအရွယ်မှာ ကတည်းက မိဘကိုမုန်းတဲ့ သားသမီးရယ်လို့ ရှိပါ့မလားလေ။ဒီလိုပါပဲ တပေါင်းနဲ့ဖိုးဇင်လဲ မိဘတွေကိုမျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်အောင် ချစ်ခဲ့ကြမှာကျိန်သေးတယ်လေ။ ~~~~~ ဈေးဆိုင်ဆိုတာ ရောင်းရတစ်ရက်မရောင်းရတစ်ရက်ပါပဲ။ဈေးရောင်းနေကြတဲ့ ဈေးသည်တွေအဖို့ မိသားစုများရင်တော့ ဈေးရောင်တာတစ်ခုတည်းကို မှိခိုပြီးစားသောက်ဖို့ဆိုတာက ရောင်းအားတော်တော်လေးကောင်းမှရမှာ။တပေါင်းကျတော့ ကုန်ကျစရိတ်က ဆိုင်လခပဲသိသိသာသာရှိတာ။စားဖို့သောက်ဖို့ကျတော့လဲ တစ်ယောက်စာဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ်က အများကြီးမရှိဘူ။အများကြီးရှိအောင်လဲ တပေါင်းကမသုံးပါဘူး။အစားအသောက်ကို ဗိုက်ဆာမှ စားတယ်။ အပျင်းပြေမစားဘူး။စားရင်လဲ အဟာရရှိတာမျိုးကိုစားတယ်။တပေါင်းတို့လို တစ်ယောက်တည်းသမားတွေက နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ရင် သိပ်ဒုက္ခများတာ။ဆေးသောက်ဖို့အတွက် ဆန်ပြုတ်သောက်ဖို့တောင်ခက်ခဲတယ်မဟုတ်လား။ဒါကြောင့်လဲ ကျန်းမာရေးကိုတော့ တပေါင်းဂရုစိုက်တယ်။ဘာမဆို လိုအပ်မှဝယ်တယ်။တစ်ယောက်တည်းသမားအတွက် အဖော်ကောင်းဆိုတာပိုက်ဆံပဲ ။ဒါကြောင့် ပိုက်ဆုံကိုရအေင်စုတယ်။ပိုက်ဆံတွေလက်ထဲများလာရင် ရွှေတို‌ရွှေစလေးတွေလုပ်ထားလိုက်တယ်။ရွှေကိုမက်မောလို့လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လက်ထဲငွေရှိရင် အလွယ်တကူသုံးပစ်တတ်လို့လေ။ရွှေလေးတွေရသလောက်ဝယ်ဝယ်ပြီး စုနေပေမဲ့ တပေါင်းထုတ်မဝတ်ပါဘူး။ဒါဟာအန္တရာယ်ကိုဖိတ်ခေါ်တာမျိုးဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ ~~~~~ ဒီနှစ်ဝါကျွတ်မှာလဲ တပေါင်းတွက်ဆထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဈေးတွေလက်မလည်အောင်ရောင်းရတယ်။ဒီနှစ်က လမ်းမတန်းဆိုတော့ ပိုပြီးတောင်ရောင်းကောင်းသေးတယ်။ညနေဘက်ဆိုရင်များ ဆိုင်ထဲမှာ ဝယ်သူတွေကိုပြည့်နေတာပဲ။ရောင်းလိုက်ရတာလဲ လက်တောင်မလည်ဘူး။ တဆောင်တိုင်လပြည့်ပြီးတော့ တပေါင်းလက်ထဲမှာ ငွေလေးအတော်စုမိသွားတယ်။နောက်ထပ် ဒီဇင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက်တွေနဲ့ပါဆိုတော့ တပေါင်းရဲ့ဆိုင်လေးက တစ်နေကို လေးငါးခြောက်သောင်းနီးပါးထိကိုရောင်းရတာ။ဈေးကိုလဲ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါကိုသွားနေရတာ။ ~~~~~~~~~~~ မပြောမဆိုနဲ့ ဆိုင်ထဲကိုဝင်လာတဲ့ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး တပေါင်းအသက်ရှူရပ်မလိုတောင်ဖြစ်သွားရတယ်။အဖေ့ကိုမြင်လိုက်ရတာနဲ့ တပေါင်းကိုယ်ထဲက သွေးတွေခဲတောင့်သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။တပေါင်းဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ အဖေ့ကိုငေးကြည့်နေမိတယ်။အဖေကတော့ ဘာကိုမှဂရုမစိုက်တဲ့ပုံနဲ့ ခုံမှာခပ်တည်တည်ပဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။တပေါင်းကတော့ ကြောက်စိတ်နဲ့ ဆိုင်ထောင့်လေးမှာ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လိုရပ်နေမိပြီး အဖေက ဘာလာလုပ်တာလဲလို့် တွေးနေမိတယ်။ " တပေါင်း ...ငါ့ကိုပိုက်ဆံနှစ်သိန်းလောက်ချေးစမ်း...အရေးပေါ်ငွေလိုနေလို့ ...မရှိဘူးလို့မပြောနဲ့နော်...နင့်ဆိုင်ရောင်းကောင်းတာ ငါသိတယ်...နင့်ဆီကအများကြီးတောင်းနေတာမဟုတ်ဘူး...နှစ်သိန်းပဲလိုလို့် ..."

#ရင်တွင်းနာ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၁၈) akyiphyu *********** " နင် အဆင်ပြေရဲ့လားတပေါင်း " " အင်း ..ပြေ..ပြေပါတယ် ..ဒါနဲ့ နင်ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ ဖိုးဇင် .....နင် ငါ့ကိုလာနှုတ်မဆက်ဘဲ ပြန်သွားတော့ ..ဘာများဖြစ်သွားတာလဲလို့ ...ငါစိတ်ပူနေတာဟဲ့ ... လာပါအုံး ..ထိုင်ပါအုံးဟယ် " တပေါင်းက ပြောရင်းနဲ့ ကော်ထိုင်ခုံကို ဖိုးဇင်ဆီလှမ်းပေးလိုက်တယ်။ တပေါင်းပေးတဲ့ ကော်ခုံကိုယူကာ ဖိုးဇင်ထိုင်လိုက်ပြီး တပေါင်းကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။တပေါင်းက မတွေ့ရတဲ့သုံးနှစ်ကျော်အတွင်းမှာ ပိုပြီးလှလာသလိုချစ်စရာလဲကောင်းလာတာကို သတိထားလိုက်မိတယ်။မျက်ခုံးထူထူ၊ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့မျက်နှာလေးက လှတာထက် ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ဖိုးဇင်ထင်လိုက်မိတယ်။အရပ်က မြင့်တဲ့အထဲမှာမပါပေမဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ ပိန်သွယ်သွယ်ကိုယ်လုံးလေးကြောင့် သူ့ဟာနဲ့သူတော့ ကြည့်ကောင်းနေခဲ့တယ်။ " ငါ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တာ သုံးရက်ရှိပြီဟ .....နည်းနည်း အလုပ်များနေလို့ .. နင့်ဆီကိုခုမှလာရတာ ..နင့်ခြေထောက်ရော ဘယ်လိုလဲ ... အဆင်ပြလား...ဆေးရုံသွားပြဖြစ်သေးလား " " အင်း ...ပြေပါတယ် ... ဆေးရုံကို တစ်ခါသွားပြသေးတယ် ....အချိန်လွန်သွားလို့ မရတော့ဘူးတဲ့လေ ... ခြေထောက်က ကိစ္စမရှိပါဘူးဟာ ..ငါလဲနေသားကျနေပါပြီ ..အဆိုးထဲက အကောင်းကို ရွေးပြောရရင် .....ငါ့ခြေထောက်ဒီလိုဖြစ်နေတော့ ..ငါအတွက်အန္တရာယ်လဲ ကင်းသွားတာပေါ့ ..ဒါနဲ့ ...နင်အလည်ပြန်လာတာလား ..အပြီးပြန်လာတာလား ဖိုးဇင် " " အလည်ပြန်လာတာလဲမဟုတ်ဘူး ...အပြီးပြန်လာတာလဲ မဟုတ်ဘူးဟ ...ငါမလေးရှားသွားဖို့ စာအုပ်လာလုပ်တာ ....ငါက အိမ်မှာတည်းတာ မဟုတ်ဘူး...မြို့ထဲက အဆောင်တစ်ခုမှာတည်းတာ ... ဒီလကုန်လောက်ဆို ငါသွားရတော့မယ် .. ဟိုရောက်ရင် နင့်ဆီကိုဆက်သွယ်ချင်တယ်ဟာ....နင့်လိပ်စာ ...ငါ့ကို ပေးလိုက်နော် " ဖိုးဇင်က သူ့အကြောင်း တွေကိုမနားတမ်းပြောချလိုက်တော့ တပေါင်းမျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ နားထောင်နေခဲ့မိတယ်။ " နင်က အိမ်မှာမနေဘူးဆိုတော့ ....နင့်မိဘတွေကိုရောသွားနှုတ်မဆက်ဘူးလားဟယ် " " အင်း ... သွားခဲ့ပြီးပါပြီ ... လုပ်အားခလစာပေးပြီးတော့... ငါ့ညီလေးတွေညီမလေးတွေကို သွားတွေ့တာပါ ...အငယ်ဆုံးမလေးတောင် သုံးနှစ်ရှိနေပြီလေ .... ငါ့ညီမအကြီးမလေးနဲ့ အလတ်ကောင်ခမျာ အရို*က်ခံနေရတုန်းပဲတဲ့...ငါ မလေးသွားပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်ဟာ...ပြီးရင် ငါ့ညီမနဲ့ငါ့ညီတွေကို အပြင်ရောက်အောင်ခေါ် ထုတ်မယ် ...ငါ့မိဘတွေက အသက်သာကြီးလားတယ် ...ဒေါသ...မောဟတွေလဲ မလျှော့ဘူး ... သားသမီးကပြောပြရင်လဲ လက်မခံဘူး..သူတို့က မိဘနဲ့သားသမီးမှာ... မိဘက အမြဲမှန်တယ် .....မိဘဘာလုပ်လုပ် သားသမီးကပြန်ပြောခွင့်မရှိဘူးဆိုတဲ့ ...မိဘဝါဒကြီးကို တစ်ဖက်သတ်ဆွဲကိုင်ထားကြ တာလေ......နင့်ဘဝနင့်လမ်းကို ...နင့်ဘာသာလျှောက်တာ နင်မှန်တယ်တပေါင်း ...ငါတို့က မိဘတွေဘာလုပ်လုပ် ခံရမယ်ဆိုတဲ့ ...ကျေးဇူးရှင်ဂုဏ်ပုဒ်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်တာဟာ ...မိဘကိုစော်ကားတာမှ မဟုတ်တာဟာ ...ငါရှာသမျှပိုက်ဆံနဲ့ ငါ့မိသားစုကို ထောက်ပံ့မှာပါ ...လူတွေပြောပြောနေကြတဲ့... မွေးကျေးဇူးတွေကိုလဲ ...ငါtသတဲ့အထိ ဆပ်သွားမှာပါ.....ဒါပေမဲ့အမေတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့အတွက်တော ငါ့နှလုံးသားကသတ္တိမရှိသေးဘူးဟာ " အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောနေတဲ့ဖိုးဇင်ကို တပေါင်းငေးကြည့်နေမိတယ်။မောင်နှမသားချင်းတွေနဲ့ တခြားသူတွေအပေါ်မှာ သိပ်ပြီး သံယောဇဉ်ကြီးတတ်တဲ့ ဖိုးဇင် လိုလူမျိုးက သူ့မိဘတွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာကို ကြောက်တယ်ဆိုတော့ သူဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာကို တပေါင်းကိုယ်ချင်းစာမိတယ်။တပေါင်းလဲ အဖေနဲ့မျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်သလို ပြန်လဲမဆုံချင်ဘူးလေ။ " နင့်ကို ငါနားလည်ပါတယ် ဖိုးဇင်ရယ် ... အငယ်လေးတွေအတွက် ကြိုးစားပေးမယ်ဆိုလို့ ..ငါကျေးဇူးတင်မိတယ် ..ငါတို့လိုမျိုး... ဘယ်ကလေးကိုမှ မခံစားစေချင်ဘူးဟာ ..လူတွေက ငါတို့တွေခံစားနေရတုန်းက ....မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ကြပေမဲ့ ...ငါတို့ဘက်က မိဘတွေအပေါ် ပျက်ကွက်မိရင်တော့ ...ဝိုင်းပြီးပြစ်တင်ကဲ့ရဲဖို့စောင့်နေကြသလိုပါပဲ ..သူတို့ပြောပြောနေကြတဲ့ ...မိဘကျေးဇူးကြီးမားတယ် .. မွေးပေးရုံနဲ့တင် ကျေးဇူးကြွေးကဆပ်မကုန်ဘူးဆိုတာက... ပေါက်ပေါက်တို့လိုလူမျိုးတွေနဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာတွေမှာ စိတ်ဒဏ်ရာ...ပြင်ပဒဏ်ရာကင်းကင်းနဲ့ ...ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကြီးပြင်းခွင့်ရတဲ့ ကလေးတွေကိုပြောတာပါ ... အခုဆိုရင်... ငါအဆင်ပြေလာတော့ ... ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနဲ့ဆုံရင် ... မိဘကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နော် ...မိဘကဘာပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့ စိတ်နဲ့ တောင်မပြစ်မှားရဘူးနော်ဆိုပြီး ...ဆုံးမစကားတွေလာပြောနေကြတဲ့လူတွေမှ အများကြီးပဲ ... အမှန်တိုင်းပြောရရင် ..ကိုယ့်ဘာသာနေရင်... အဖေ့အကြောင်းလဲမတွေးမိသလို ..အဖေ့ကို စော်ကားချင်တဲ့စိတ်လဲ မဝင်မိပါဘူးဟယ် ..ဒါပေမဲ့ ...ဆရာကြီး သိပ်လုပ်ချင်ကြတဲ့ လူတတ်ကြီးတွေနဲ့ဆုံရင် .. အကုသိုလ်ဖြစ်ရတယ်ဟ....သူတို့ နှုတ်က...