အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

" နေမကောင်းတာက ကြာပြီကိုကြီးရ .. မဲလုံးက ကိုကြီးကို မေးနေတာ .. ကိုကြီးကိုလာခေါ်တော့လဲ အရက်ဆိုင်မှာပဲ မူးနေတာလေ ... မနေ့ကတော့ မဲလုံးသတိမရတော့လို့ ...ဒီနားကလူတွေက ဆေးရုံပို့ပေးကြတယ်...အဲ့ဒီ အချိန်မှာ ကိုကြီးရောက်လာတာပဲလေ" "ဘာ...ဘယ်လို ... ငါ ....ငါမမှတ်မိဘူး...မြန်မြန်စားကွာ ဆေးရုံကို သွားကြရအောင် " ဟန်သောလင်း ချွတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို အမြန်ကောက်ဝတ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ပလက်စတစ်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ တိုင်ကီပေါက်ထဲက ရေနည်းနည်းခပ်ပြီး မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သစ်ပြီး ဇက်ပိုးကို တဖက်ဖက်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ "ပြီးပြီလား သွားကြမယ်ကွာ " ~~~~~~ "ဘာ ..ဘာဖြစ်တာတဲ့လဲ " ဆေးရုံရောက်တော့ ဇော်ခန့်ကိုတွေ့တာနဲ့ ဟန်သော်လင်းမေးလိုက်တယ် ။ " သွေးလွန်တုပ်ကွေးတဲ့ကွ...လာတာနောက်ကျတယ် တဲ့... ပိုက်ဆံလဲ လိုတယ်ပြောတယ်... ငါ့အဖေနဲ့ အမေတော့ နီးစပ်ရာလူတွေဆီမှာ လိုက်စုပေးနေတာပဲ ...မင်းကလဲကွာ ...ကလေးတွေကို ပစ်ထားရလားကွ ...သူတို့မင်းကို အရက်ဆိုင်မှာလာလာခေါ်တယ်တဲ့....မင်းက မလိုက်တာဆို " ဇော်ခန့်ဆီကစကားကို ကြားရတော့ ဟန်သော်လင်း ရင်ထဲအောင့်တက်လာမိတယ်။အချုပ်က ပြန်လွတ်ပြီးကတည်းက အမေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဇွတ်တွေခံစားပြီး မဲလုံးတို့ အုပ်စုဆီကို ခြေဦးကို မလှည့်မိဘဲ နေ့ရှိသမျှ အရက်ဆိုင်မှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့မိတာ။ ဟန်သော်လင်းရဲ့ မသိစိတ်မှာ ဒီကောင်လေးတွေနေဖို့ အိမ်ဆောက်ပေးမိလို့ ဆိုတဲ့ အတွေးက ၀င်ရောက်နေတာမို့ ကလေးတွေဆီကို မသွားဖြစ်တာလဲပါတယ်။ခါတိုင်းဆို နှစ်ရက်တစ်ခေါက်လောက်တော့ ကျိန်းသေ ရောက်တယ်လေ။ "ဆေးဖိုးတွေ လိုတယ်ကွ...ဆေးရုံက ဘာစရိတ်မှ မပေးရပေမဲ့ ...ဆေးက အပြင်က ဝယ်ရတာ..ပြီးတော့ သွေးသွင်းရတာမို့ အလှူငွေလဲ ထည့်ရမယ်တဲ့လေ ...မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ သော်ကြီးရာ ....ငါတို့အုပ်စုတွေက တစ်နေ့စားဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ဟ ... ဘယ်မှာပိုက်ဆံရှိကြမှာလဲ .... " ဇော်ခန့် စကားတွေကို နားထောင်နေရင်း ဟန်သော် လင်းငူငူချည်း ရပ်နေမိတယ်။ငွေလိုတယ်တဲ့။ဟန်သော်လင်း ဘယ်က သွားရှာရမလဲ ။ အဲ့ဒီငွေက ဟန်သော်လင်းတို့အိမ်မှာ ရှိတယ် ။ဒါပေမဲ့ ဟန်သော်လင်း ဘယ်လိုသွားတောင်းရမလဲ။ "မင်း ခဏစောင့်နေအုံး ဇော်ခန့် ...ငါအိမ်ခဏပြန်လိုက်အုံးမယ်ကွာ " ဇော်ခန့်ကို ပြောပြီးတာနဲ့ ဟန်သော်လင်း ဆေးရုံထဲကနေ အားကုန်ပြေးထွက်လာ ခဲ့တယ်။ ~~~~ " မင်းရဲ့သမီးကို တက္ကသိုလ်ပို့မယ့် အစား အိမ်ထောင်သာချပေးလိုက် ... အိမ်ထဲမှာနေတာတောင် လှစ်ခနဲ လှစ်ခနဲ ပျောက်ပျောက်သွားလို့ ငါတို့မှာ မနည်းထိန်းနေရတာ သက်ဦးရဲ့ ...မင်းက တစ်လတစ်ခါ စရိတ်ပေးရင် တာဝန်ကို ကျေနေရော ..ငါတို့မှာတော့ မင်းရဲ့သမီးကို မျက်စိအောက်က ပျောက်တာနဲ့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ဖြစ်နေရတာ" " သက်ဦးရယ် ... ဒီခေတ်က ဘွဲ့ရပညာတတ်မှ မဟုတ်ပါဘူးဟယ် ....အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာတစ်ခုခုတတ်လဲ ဖြစ်ပါတယ်ဟယ် ...သူလဲ သစ်ပင်စိုက် တာဝါသနာပါနေတာပဲ ...အဲ့ဒါပဲ လုပ်ပါစေ ... မင်းရဲ့သမီး အပြင်ထွက်ရင် ငါတို့ရင် ပူလွန်းလို့ပါကွယ် " ကြီးကြီးမေနဲ့ ကြီးကြီးအေးတို့ရဲ့အသံတွေကို ကြားနေရတယ်။ အဖေ့အသံက တိတ်ဆိတ်လို့။ကြည်ပြာ ဆယ်တန်းမအောင်ခြင်းက အလင်းချိုတက္ကသိုလ်တက်ရဖို့ အခွင့် အခွင့်အရေးကိုပါ ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီ။အဖေ့ကို စစပြောတုန်းကတော့ "တက်ချင်တက်လေ " ဆိုပြီး ပြောခဲ့တာ။ကျောင်းတွေအပ်ရတော့မယ်လဲဆိုရော ခုလို အသံတွေ ထွက်လာတော့တာပဲ။ အဘွားဆီကတော့ ဘာသံမှ ထွက်မလာသေးဘူး။ ဒီအိမ်မှာ ကိုရန်နောင်စိုးလဲ ဘွဲ့ရပြီးပြီ။မဒါလီစိုးနဲ့ မနီလာ ကတက္ကသိုက်နောက်ဆုံးနှစဲတွေ။ကြည်ပြာသာ စာမေးပွဲ အောင်ခဲ့ရင် ဒီနှစ်မှာ ကြည်ပြာနဲ့ အလင်းချိုလဲ တက္ကသိုလ်စတက်ရမှာ။ခုတော့ ကြည်ပြာက ဆယ်တန်းဖြေဖို့ကြိုးစား လုံးပန်းနေတယ်။အလင်းချိုမှာသာ အိမ်.အလုပ်တစ်ပြုံတစ်မတွေနဲ့ သစ်ပင်တွေကြားမှာပဲ အိမ်ဖော်လိုလို အလုပ်သမားလိုလိုနဲ့ ဘ၀က ဘာမှကို ရေရေရာရာ မရှိတဲ့ဘ၀။ "တက်ချင်လဲ နောလ်နှစ်မှ တက်ခိုင်းလိုက်ပေါ့သားရယ် ... ဒီနှစ်က အမေလဲ သိပ်နေမကောင်းတော့ မြေးလေးအလင်းချိုကိုပဲ အားကို နေရတာမို့ပါ " အဘွားအသံက ခပ်တိုးတိုးထွက်ပေါ်လာတယ်။အလင်းချို ကော်ဖီဗန်းကို ကိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းတံခါးပေါက်နားမှာခြေစုံရပ်နေမိတယ်။အလင်းချိုရဲ့ စိတ်ကူးမျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ရှခဲ့ရပြန်ပြီ။ ~~~~~~ ဟန်သော်လင်းခြံရှေ့ကို ရောက်တော့ သော့ခတ်ထားတဲ့ ခြံတံခါးကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်သွားတယ်။ "ဒေါ်ရီ ....ဒေါ်ရီရေ ....အဘွား " ဟန်သော်လင်း အသံခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ အိမ်ထဲက လူရိပ်လူရောင်ကိုတောင် မမြင်ရဘူး။ စိတ်မရှည်တော့တာနဲ့ ဟန်သော်လင်းခြံတံခါးကို ကျော်ခွပြီး တက်လိုက်တယ်။ "ဒေါ်ရီ ...ဒေါ်ရီ ...အဘွားရေ .... တံခါး ခဏ ဖွင့်ပေးပါအုံး " " ဒုန်း......ဒုန်း " ဟန်သော်လင်းမျိုးစုံအောင် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး အိမ်တံခါးကို တဒုနုံးဒုန်းထုလိုက်တယ်။ "အဘွားရေ ...အဘွား ....ကျွန်တော်ကောင်းပန်ပါတယ်နော် "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၁၄ ) ****** "အား ..ကျွတ်...ကျွတ် ခေါင်းတွေကိုက်လိုက်တာကွာ " အိပ်ရာကနိုးနိုးချင်းမှာပဲ ခေါင်းကတဆစ်ဆစ်ထိုးကိုက်နေတာမို့ ဟန်သော်လင်းမျက်လုံးကို အသာမှိတ်ပြီး ပြန်မှိန်းနေလိုက်တယ်။အဲ့ဒီအခါ စူးရှရှနေရောင်က မျက်နှာပေါ်ကို ထိုးကျလာတာမို့ မျက်လုံးကို ကမန်းကတန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒါက သူ့အိပ်ရာမဟုတ်တာ သေချာတယ်။မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ဟန်သော်လင်းတွေ့မြင်လိုက်ရတာ ဓနိတွေနဲ့မိုးထားတဲ့ ခေါင်းမိုးတစ်ခု။ပြီးတော့ အေးစက်စက် ဝါးကြမ်းပြင်ရဲ့အထိအတွေ့။ဘယ်ကိုရောက်နေလဲဆိုတာကို ဟန်သော် လင်းဖြုန်းခနဲ မစဉ်းစားနိုင် ဖြစ်နေမိတယ်။မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ပြီး မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။မနေ့က အဘွားဆီက ပိုက်ဆံတောင်းတော့အဘွားက မပေးဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာရှိတဲ့ အောက်စက်ကို မပြီးသွားရောင်းပစ်ခဲ့တယ်။ပြီးတော့ အရက်ဆိုင်ကိုရောက်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်းအရက်ထိုင်သောက်တယ်။အရက်သောက်ပြီးတော့ အိမ်ကိုမပြန်တော့ဘဲ ကလေးတွေနေတဲ့နေရာကို ရူးကြောင်းမူးကြောင်နဲ့ သူရောက်လာခဲ့တယ်။ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သေးလဲ။ဟန်သော်လင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သလို ထင်ရပေမဲ့ ဘာမှ စဉ်းစားလို့မရပြန်ဘူး။ အိမ်ကအဘွားတို့ များလိုက်လာလို့ ပြဿတွေများ တက်ခဲ့ကြတာလား။လုံးဝကို စဉ်းစားလို့မရဘူးဖြစ်နေတယ် ။တစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အပ်ကျသံတောင်ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့ ။ကလေးတွေသွားကြပြီလား။ဟန်သော်လင်းအိပ်နေရာကနေလူးလဲပြီး ထလိုက်တယ်။ ဝါးထရံ ကျဲကျဲနဲ့ဆောက်ထားတဲ့အိမ်လေးမို့ တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ကို နေရောင်စူးစူးက ကွက်တိကွက်ကြား ကျရောက်နေတယ်။အိမ်ထဲမှာက သောက်ရေဘူးခွံဟောင်းတွေနဲ့ နွမ်းဖက်ဖက်အရောင်ရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။နောက်ဖေးဘက်အပေါက်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ ပလုံစီချထားထားတဲ့ သံပန်းကန်းဟောင်း သုံးလေးချပ်ကိုတွေ့ရတယ်။ ဒီအပြင် ဘာမှမရှိဘူး။ခြုံစရာစောင်မရှိဘူး။ အုံးစရာ ခေါင်းအုံးမရှိဘူး။ ရေသောက်စရာ သောက်ရေအိုး မရှိဘူး။ ဒါက လူတွေနေတဲ့အိမ်လား။ တဲလား။ ဒါမှမဟုတ်ဇရပ်တစ်ခုလေလား။ ဒီအိမ်လေးကို ဆောက်ပေးပြီးကတည်းက ဟန်သော်လင်းမရောက်ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူတို့အတွက် ခိုလှုံစရာနေရာတစ်ခုပေးပြီးရင် ပြီးပြီလို့ ဟန်သော်လင်း သဘောထားခဲ့မိတယ်။ကလေးတွေ ဘယ်လိုနေကြလဲဆိုတာကို စိတ်မ၀င်စားမိခဲ့။ ကိုယ့်ခံစားချက်တွေနဲ့ပဲ မျောလွင့်နေခဲ့မိတာ။ "ကိုကြီး နိုးပြီးလား ... ကိုကြီးအတွက်အသုပ်ဝယ်လာခဲ့တယ် ...ပြီးရင် ဆေးရုံကို သွားကြမယ်လေ " ဟန်သော်လင်း အတွေးများနေတုန်း အသံနဲ့အတူ ကလေးတစ်ယောက်တဲပေါ်တက်လာတယ် ။သူ့လက်ထဲမှာလဲ အထုတ်နှစ်ထုတ်ကိုဆွဲလို့။ "ဘာကွ ...ဆေးရုံ ဟုတ်လား ..ဘာဖြစ်လို့ ဆေးရုံသွားရမှာလဲ ...." ဟန်သော်လင်း နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ကလေးက သူ့လက်ထဲက အသုပ်ထုတ်ကို သံပန်းကန်ပြားပေါ်တင်လိုက်တယ်။ဟင်းချိုထုတ်ကိုလဲ ပန်ကန်တစ်ချပ်ပေါ်ကို ဒီတိုင်းပဲ တင်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဟန်သော်လင်း ရှေ့ကို ယူလာပေးတယ်။ပန်းကန်ပေါ်မှာ အိတ်နဲ့ ဒီအတိုင်း ရှိနေတဲ့ အသုပ်ထုတ်ကဟန်သော် လင်းရှေ့ကိုရောက်လာတယ်။ဇွန်းမပါ ဘာမပါ။ ကလေးက သူ့အတွက် ကိုယ်တာပါတဲ့ အသုပ်ထုတ်ကို ပန်းကန်ပြားပေါ် သွန်ချလိုက်ပြီး လက်နဲ့ အားပါးတရ နယ်နေတယ်။ဟင်းချိုကိုလဲ ပန်းကန်တစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဒီတိုင်း မော့သောက်နေတယ်။ခပ်သောက်စရာ ဇွန်းကမရှိ။ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်းရင်ထဲနင့်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ပြိတော့ အိမ်က ပန်းကန်စင်မှာ ရှိနေတဲ့ အရွယ်အစားစုံ ဇွန်းတွေကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာမိတယ်။ "ကိုကြီး စားလေဗျာ ..ဘာလဲ ရွံလို့လားဗျ...စားပြီးရင် ဆေးရုံကို သွားကြမယ်လေ ." ဆေးရုံ။ဟုတ်သားပဲ ဆေးရုံအကြောင်း မေးနေရင်း စကားစပြတ်သွားတာကို။ " အေး ဟုတ်သားပဲ ....ဆေးရုံက ဘာလို့သွားရမှာလဲ ... ဘယ်သူဘာဖြစ်လို့လဲကွ " ဟန်သော်လင်း မေးလိုက်တော့ ကောင်လေးက အံ့ဩသလို မော့ကြည့်လာတယ်။ပြီးတော့ ပြူးတူးကြောင် တောင်မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ "ကိုကြီး မမှတ်မိဘူးလား ... မဲလုံးကိုဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်လေ " " ဘာ ...ဘယ်လို ...မဲလုံး ဟုတ်လား .... မဲလုံးက ဘာဖြစ်လို့လဲ " မဲလုံးဆိုတဲ့ နာမည်ကြောင့် ဟန်သော်လင်းထိတ်လန့်သွားမိတယ်။မဲလုံးက ဒီကလေးတွေအုပ်စုမှာ အငယ်ဆုံး။ အစွန်ပစ်ခံကလေးတွေမို့ အသက်တော့ သေချာမသိဘူး။ ဒီလိုပဲ တစ်နေ့ မနက်မှာ ငထွန်းတို့အုပ်စု တံတားအောက်မှာ အိပ်နေကြတုန်းအချိန်မှာ ရောက်လာတယ်ဆိုလား။ငထွန်းတို့ အုပ်စုထဲမှာ အသေးဆုံးမို့ အငယ်ဆုံးလို့ သက်မှတ်လိုက်တာ။ သူ့ပုံစံက အသားမဲမဲလုံးတုံးတုံးလေးမို့မဲလုံးလို့ခေါ်ကြတာ။ မဲလုံးလေးကို ဟန်သော်လင်းက ပိုပြီးသနားမိတယ်။ဒါကြောင့်မို့ အခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိတာအမှန်ပဲ။ "မဲလုံးက ဘာဖြစ်လို့လဲကွ " ဟန်သောလင်းသေချာအောင် ထပ်မေးလိုက်တယ်။ "ကိုကြီး မမှတ်မိဘူးလား .... မဲလုံးနေမကောင်းလို့ .... မနေ့ကဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်လေ " "ဟုတ်လား ဘာဖြစ်တာလဲ.. နေမကောင်းတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ.." ဟန်သော်လင်းထိတ်ထိတ်ပျာပျာနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။

"ဟန်သော်လင်း မင်းငါ့တို့ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ အချိုးတော့ လာမချိုးနဲ့နော်....ဘာမှထပ်မပြောချင်ဘူး...အေးအေးဆေးဆေးနေ " အဘွားက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြိမ်းမောင်းတယ်။ဟန်သော်လင်းက ပခုံးကိုတစ်ချက် တွန့်လိုက်ကာအခန်းထဲက ရှပ်အင်္ကျီကိုသွားယူလိုက်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ...ဒါက ဘယ်လဲ ... ဘယ်ကလေကချေတွေဆီကို သွားအုံးမှာလဲ ...လက်ထဲ ပိုက်ဆံလေးရှိတော့ ယားယား ယားယားနဲ့ " အဘွားက လှမ်းအော်တယ်။ "ထားလိုက် အမေရာ ...သူ့ဘာသာဘာဖြစ်ဖြစ် ...ပြန်မလာလဲ အေးတယ်" အဒေါ်နှစ်ယောက်ရဲ့အသံက နောက်ကျောကနေ ကပ်ပါလာတယ်။ဟန်သော်လင်း တံတားဘက်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ "ဟေ့ကောင် မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ " အရက်ဆိုင်ထဲဝင်ဖို့ပြင်နေတဲ့ ဟန်သော်လင်းကို ဇော်ခန့်က လှမ်းမေးတယ်။ " အရက်သောက်မလို့ဟ " "ဟာ... ဟုတ်မှလဲ လုပ်စမ်းပါကွာ ...သောက်လဲ မသောက်နိုင်ဘဲနဲ့ " ဇော်ခန့်ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဝေဖြိုးက ၀င်ပြောတယ် ။ "လာစမ်းပါကွာ ...ငါသောက်နိုင်ပါတယ်ဟ ...လောလောဆယ် ငါ့ကို ဆေးလိပ်တစ်လိပ် အရင်ပေးသောက်ကွာ " "ဟာ ဒီကောင်တော့ အချုပ်ထဲမှာ နှစ်ရက်လေးနေလိုက်ရတာ ....ပညာစုံတတ်လားပါလားဟ " ဇော်ခန့်တို့ အုပ်စုက တဟားဟားနဲ့ အော်ရယ်လိုက်ကြတယ်။ "အဟွပ် ..အဟွပ် " ဟန်သော်လင်းက ဆေးလိပ်ကို ယူပြီးတစ်ဆုံးရှိုက်သွင်းလိုက်တာမို့ ချောင်း တဟွပ်ဟွပ်ဆိုးပြီး သီးပါသီးသွားတယ်။ ဒါက ဟန်သော် လင်းရဲ့ ဘ၀မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးလိပ်ကိုသောက်ဖူးခြင်းမဟုတ်လား။ "ဖြည်းဖြည်း သောက်ပါဟ ... မင်းကလဲ " ~~~~ "ဒေါ်ရီ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးပါအုံး " ဟန်သော်လင်း အသံကို နှိမ့်ချပြီး အဘွားဆီကနေ ပိုက်ဆံ တောင်းလိုက်တယ်။ " တောင်းပြန်ပြီလား ဒီပိုက်ဆံ... ငါ့မှာငွေတွင်းရှိတယ်များ ထင်နေတာလား... မပေးနိုင်ဘူး " "ဟာဗျာ .. လုပ်ပါ ဒေါ်ရီရာ တစ်ထောင်တည်းပါ '' "မပေးနိုင်ဘူး .. သွားစမ်း ... အဆိပ်ပင်ရေမလောင်းနိုင်ဘူး " "ဟာဗျာ " " ဒုန်း ...ဒုန်း" အဘွားကိုကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်း စိတ်တိုတိုနဲ့ နံရံတစ်လျှောက်ကို ခြေထောက်နဲ့ ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်မိတယ်။ဒေါသကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် မနက်စောစောက သောက်ထားမိတဲ့ အရက်ရှိန်ကြောင့်ရယ်လားမသိဘူး ခေါင်းကတရိပ်ရိပ်မူးနေတယ်။ အစကတော့ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ဟန်သော်လင်း အရက်ကို အပျော်သဘောနဲ့ သောက်ခဲ့မိတာ။ ဒီလောက်ထိ စွဲလမ်းသလိုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့မထင်ခဲ့မိဘူး။ ခုတော့ သုံးလေးလအတွင်းမှာပဲ အရက်မသောက်ရရင်မနေနိုင်ကို ဖြစ်နေမိတာ။ ====================== အပိုင်း (၁၄) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"အင်း .. သူတို့ကို အရှက်ခွဲလို့ တဲ့လေ ... ငါ့သစ်ပင်တွေကိုပါ ဖျက်ဆီးလိုက်ကြတာ" "အင်း ဆိုးလိုက်တာ...မင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူးလား ...မင်းလဲ အဲ့ဒီအိမ်က မြေးပဲ မဟုတ်လား ...ဘာလို့ ငြိမ်ခံနေရတာလဲ .." နေမခရဲ့အသံမှာ ဒေါသသံပါသွားတယ်ထင်ပါရဲ့။ သူမက နေမခကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "မပြောပါဘူး ... ပြောလဲထပ်အရိုက်ခံရတာပဲရှိမှာကို..ခုထပ်စိုက်ထားတယ် ... ဒီတစ်ခါ ဈေးထဲက ကုန်စိမ်းသည်တွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဖောက်သည်ပေးမလားလို့ ... မနက်ခင်းဈေးသွားရင်း ယူသွားလို့ရတယ်လေ.." "အဲ့ဒါဆို အရိုက်မခံရတော့ဘူးပေါ့ " "မသိဘူးလေဟာ ..နီးနီးနားနားဆို ရှက်တယ်ပြောမှာစိုးလို့ ...ဈေးထဲပို့မှာလေ" "ဂေါက်သီးမ"လို့ နေမခ စိတ်ထဲကနေ ပျစ်ပျစ် နှစ်နှစ်ခေါ်လိုက်မိတယ်။သူမကို ကြည့်ရတာ လေးလေးနက်နက် ပုံလဲ မရှိဘူး။ကြည့်ရတာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကိုပဲ ပျော်နေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့။ ~~~~~~ "သားရယ် ...ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ....အဲ့ဒါကြောင့်မို့ ပြောတာနိုင်သလောက်ပဲ သယ်ပါလို့ဆို .... တော်သေးတာပေါ့ ဘာမှ မဖြစ်သွားလို့ ..." အေးမြနွယ် သားဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲမကောင်းမိ။အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိသားစုတာဝန်ကိုထမ်းနေရှာတဲ့ ကလေး။မိမိနဲ့ ကံကြမ္မာ ချင်းတူလွန်းလှတဲ့ သားကြီးကို ကြည့်ပြီး အေးမြနွယ် သနားနေမိတယ်။အေးမြနွယ် သားကြီး အရွယ်တုန်းကလဲ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့အိမ်ထောင့် တာဝန်တွေကို ထမ်းခဲ့ရတာလေ။ အဲ့ဒီတုန်းက သားသမီးတွေ အလှည့်ကျရင် မိမိလို မဖြစ်အောင် ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကာမှ အခုတော့ သားကြီးခများ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိသားစုတာဝန်ကိုထမ်းနေရရှာတယ်။ "နောက်ဆို ဆိုက်ကားပဲစီးပါး မြေးရယ် .....ကဲ... လာ ...အဲ့ဒါတွေထားလိုက် ...အဘွား ဆေးလူးပေးမယ် " "ရပါတယ် အဘွားရယ် ... သား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ... ခြေထောက်နာသွားရုံပါပဲ .." နေမခ မုန့်ချိတ်တဲ့ချိတ်တွေကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အမေနဲ့ အဘွားကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ~~~~~~~ ဦးငယ်က ကားမောင်းသူနေရာမှာဝင်ထိုင်တယ်။ အမေက ကားပေါ်တက်ခါနီးထိ သူ့အမေသူ့ညီမတွနဲ့ စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး။ "တစ်ခုခုဆို ဇွတ်မလုပ်ကြနဲ့နော် ...တော်ကြာ ကိုကြီးသိသွားရင် မကောင်းဘူး....သူနိုင်ငံခြားတွေ ဘာတွေ သွားပြီးအလုပ်လုပ်ချင်လားလို့ မေးကြည့်လိုက် အမေ ...သမီးလဲ ဒီကို ခဏခဏ မလာနိုင်ဘူး...အငယ်ကောင်လေးက ချူချာချင်တယ်...အကြာကြီးထားခဲ့လို့မရဘူးရယ် ... သူပြဿတွေပဲ လိုက်ရှင်းပေးနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး ...အမေတို့ ပစ္စည်းတွေလဲ သေသေချာချာသိမ်းကြအုံး...ဒီထက်ဆိုးလာရင်တော့ သမီး တစ်ခုခုစီစဉ်ပေးပါ့မယ် " ဟန်သော်လင်း အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိတယ်။ မဝေးလှတဲ့ အကွာအဝေးကနေ စကားသံတွေ အားလုံးကို အတိုင်းသားကြားနေရတယ်။ "ဒီထက်ဆိုးလာရင် "ဆိုတဲ့ စကားက ဟန်သော်လင်းရဲ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ဟန်သော်လင်း ပန်းချုံအကွယ်ကနေ ဖျတ်ခနဲ ထွက်လိုက်ပြီး သူတို့အုပ်စုရှိရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်ကို သုံးဖို့ပိုက်ဆံပေးခဲ့ပါအုံး ...ဒေါ်ရီ.ဆီက တောင်းရတာ ငါးရာ တစ်ထောင်ရဖို့တောင် အဆဲအဆိုခံရပြီးမှ ပေးလို့ မတောင်းချင်ဘူး ...တစ်ခါတည်း တစ်လစာ ပေးခဲ့ပါ" ဟန်သော်လင်း ခပ်တည်တည်နဲ့ ဝင်ပြောလိုက်တော့ အားလုံးအံ့ဩသွားကြတယ်။ "တစ်လစာတောင်းရအောင် ... နင်က ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ပြားအပ်ထားလို့လဲ " စန္ဒာဝင်း စိတ်တိုတိုနဲ့ ဟန်သော်လင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မပေးချင်လဲ ရပါတယ် ..မန္တလေးကိုဖုန်းဆက်ပြီးတောင်းလိုက်မယ် " "ဘာ ...မင်း ....မင်း ... လူ့တိရစ္ဆာန်...ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာပေါ့လေ ဟုတ်လား ... မင်းကများ " "ကဲ..တော်ပါတော့ သမီးရယ် ...သွားခါနီးလာခါနီး စိတ်တိုမနေနဲ့..ဒီကောင့်ကို ထားခဲ့လိုက် " ဒေါ်ရီက စိတ်တိုဒေါသထွက်နေတဲ့ သမီးဖြစ်သူစန္ဒာဝင်းကို တားမြစ်လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ရော့ ....ဒီမှာ နင်လိုချင်နေတဲ့ ပိုက်ဆံ ...ငါတို့မိသားလဲ ဝဋ်ရှိသရွေ့တော့ နင့်ဆီမှာခံနေရအုံးမှာပေါ့ " စန္ဒာဝင်းက ဒေါသနဲ့ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ငွေတစ်ထပ်ကို ဟန်သော် လင်းရှေ့ကို ဘုတ်ခနဲ ပစ်ချပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတာ့ ကားကို မောင်းထွက်ခိုင်းခဲ့လိုက်တယ်။ ထောင်တန်လေးတွေက မြေပြင်ပေါ်ကို တစ်ရွက်စီ လွင့်ကျလာတယ်။ပြီးတော့ ကားလေးမောင်းထွက်သွားတယ်။အမေက ဟန်သော်လင်းရဲ့ရင်ထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ဟန်သော်လင်း မြေပြင်ပေါ်မှာ ဟိုတစ်ရွက်ဒီတစ်ရွက်ကျနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိုက်ကောက်လိုက်တယ်။ပိုက်ဆံတွေ လိုက်ကောက်နေတုန်း လက်တစ်ဖက် ပေါ်ပေါက်ခနဲ ကျလာတာမျက်ရည်လား၊ ချွေးစက်လားဆိုတာ ဟန်သော်လင်းလဲ သေချာမသိဘူး။ "ဒီနေ့ကစပြီး ...အခန်းတွေကို သေချာသော့ခတ်ကြ.." အဒေါ်အငယ်ရဲ့ အသံက စူးခနဲ ထွက်လာတယ်။ ''အေး ဟဲ့....အိမ်ထဲမှာနေပြီး မလုံခြုံတော့ဘူး ...အမေလဲ သတိထားနေအုံး" ခနဲ့တာလား၊ ရွှဲ့တာလား မသိ။ "ဒုန်း " "ဟဲ့ ...ဟဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ " ဟန်သော်လင်း အိမ်တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ပိတ်ကန်ပစ်လိုက်တော့ အဘွားရဲ့ အော်သံကျယ်ကြီးက ထွက်လာတယ်။

ပတ်သက်ပြီးအဘွားတို့ရဲ့ စံသက်မှတ်ချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို အလင်းချို သေချာမသိပေမဲ့ အဘွားတို့အိမ်ကို စရောက်တဲ့နေ့ကစလို့ ဒီနေ့ အချိန်အထိ အလင်းချို အကောင်းပြောမခံရသေးဘူး။ ယုတ်စွအဆုံး အလင်းချိုသနပ်ခါး အဖွေးသားနဲ့နေတာကိုတောင် အဘွားတို့က သဘောကျတာမဟုတ်ဘူး ။ အဲ့ဒီတော့အလင်းချိုကလဲ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးနေ၊ခံစားမနေတော့ဘူး။ သနပ်ခါးမလိမ်းနဲ့ဆို မလိမ်းရုံပဲ။မျက်နှာပြောင်နဲ့ နေတော့ အလုပ်ရှုပ်တောင်သက်သာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်စိုက်၊ ပိုက်ဆံရှာတာကို တားမြစ်တာကတော့ အလင်းချို လက်မခံချင်ဘူး။ "ကိုယ့်အစ်မကို အဲ့ဒီလိုမပြောနဲ့လေအလင်းချို ... သူက သမီးကို ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာလေ...သမီးအသက်အရွယ်နဲ့ မဟုတ်တာတွေဖြစ်မှာစိုးလို့ လူကြီးတွေကို သတိပေးတာ ...ဒါကို သမီးလိုက်နာရမယ်....အေး အဖေတစ်ခုပဲပြောမယ်..ဒီအိမ်က ဘယ်သူဘာပြောပြော သမီးနားထောင်ရမယ် ...သူတို့က သမီးကို ကောင်းစေချင်လို့ ပြောကြတာချည်းပဲ ..." အဖေပြောနေတာ လေသံအေးအေးလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့စကားလုံးတွေက အလင်းချို ဘက်က မဟုတ်ခဲ့ဘူး ။ ဘာကို ပြောချင်လို့ ပြောချင်မှန်းလဲမသိဘဲ ဝေ့ဝိုက်နေတယ်။ အဖေ့ကိုကြည့်ရတာ လူကသာ အလင်းချိုရှေ့မှာ ထိုင်နေရပေမဲ့ စိတ်က သူ့အိမ်ကိုပြန်ရောက်နေပုံရတယ်။ဖင်တကြွကြွနဲ့ ပြန်ဖို့ပဲ စိတ်လောနေပုံရတယ်။ "သမီး သစ်ပင်တွေ ပြန်စိုက်ချင်တယ် ...ပြီးတော့ ကိုယ်တိုင်လဲရောင်းချင်တယ် ...ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ အလုပ်ထွက်လုပ်ချင်တယ် " . " ဘယ် ...ဘယ်လို " အဖေက အလင်းချိုကို တအံ့တသြကြည့်လာတယ်။ " ဘာတွေပြောနေတာလဲ ... ဘာအလုပ်လုပ်မှာလဲ ...နေဖို့အသင့် ...စားဖို့ အသင့်ရှိနေတာကို ဘာတွေပူပန်နေတာလဲ '' အဖေ ဘာတွေတွေးနေလဲ။ဘာတွေ စိတ်ကူးနေလဲ အလင်းချိုမသိတော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်က နေဖို့စားဖို့ ရှိရုံနဲ့ ဘ၀က ပြီးပြည့်စုံပြီလား။ကိုယ့်ကို မေတ္တာမရှိတဲ့အရပ်မှာ ဘယ်လိုမျိုးများ ရှင်သန်ရမှာလဲ။ "ကဲ တော်ပြီ ... ဘာမှပြောမနေနဲ့တော့... သစ်ပင်စိုက်ချင်ရင်စိုက် အဘွားကို ပြောပေးခဲ့မယ် ...ကျန်တာတွေ စိတ်မကူးနဲ့ အချိန်အားနေရင် အိမ်အလုပ်တွေဝိုင်းလုပ် ကြားလား ... ကိုယ့်ထက်အကြီးတွေနဲ့လဲ သင့်သင့်မြတ်မြတ်နေ .. နောက်ထပ် ဘာပြဿနာမှ မကြားချင်ဘူး " အဖေပြန်သွားတဲ့အထိ အလင်းချို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ငူငူ ချည်း ထိုင်နေမိတယ်။ ~~~~~ "ဝုန်း " " အား .." ဒီလောက်ထိန်းနေတဲ့ကြားက စက်ဘီးရှေ့ခြင်းထဲနဲ့လက်ကိုင်မှာ ပါလာတဲ့ ပစ္စည်း ဝိတ်က များနေတာမို့ နေမခရဲ့ စက်ဘီးက လမ်းဘေးကို မှောက်လဲသွားတယ်။နာနေတဲ့ကြားကနေ နေမခ ကုန်းရုန်းထလိုက်တယ်။ ~~~~~ " ဟင် " အလင်းချို လမ်းလျှောက်နေတုန်း အနောက်ဘက်က ဝုန်းခနဲ အသံကြားလိုက်ရလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ စက်ဘီးတစ်စီး မှောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ စက်ဘီးမှောက်ရာဆီကို အပြေးအလွှားသွားလိုက်မိတယ်။ အနားရောက်မှ စက်ဘီးမှောက်သူက နေမခမှန်းသိလိုက်ရလို့ အလင်းချိုခြေလှမ်းတွေတွန့်သွားရပေမဲ့ သူ့ကို အပြေးသွားထူလိုက်မိတယ်။ "နင် .. နင် ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ...ထနိုင်ရဲ့လားဟင် ... ပစ္စည်းတွေ ငါကောက်ပေးပါ့မယ်" " ရတယ် ...ဖယ် ...ဖယ် '' နေမခ ရှက်ကလဲရှက် စိတ်ကလဲတိုနဲ့ အလင်းချိုရဲ့ လက်ကို တွန်းဖယ်ပြီး ကုန်းရုန်းထလိုက်တယ်။ အလင်းချိုကတော့ အတင်းတွန်းဖယ်နေတဲ့ နေမခကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမခရဲ့လက်ကို အတင်းဆွဲထူပေးလိုက်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ ပြုတ်ကျနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလိုက်ကောက်လိုက်တယ်။ "နင် စက်ဘီးနင်းနိုင်သေးလား ...ဒီနေ့ ငါ့မှာပစ္စည်းတွေသိပ်မများဘူး နင့်စက်ဘီးကို တွန်းပေးခဲ့မယ်လေ " " ရတယ် မလိုဘူး ...ငါနင်းနိုင်တယ်" နှုတ်က "ရတယ် "လို့သာ ပြောလိုက်ရပေမဲ့ နေမခ ခြေထောက်တွေ နာကျင်နေလို့ လှုပ်ပင်မလှုပ်ချင်။ နေမခကြည့်မရတဲ့ သူမကတော့ သိုးသိုး သွက်သွက်နဲ့ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ကောက်နေပြီး အိတ်တစ်လုံးထဲကို စုထည့်နေတယ်။သူမစိတ်ထဲမှာ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ အသံမာမာနဲ့ ပြောဆိုနေတဲ့ နေမခကိုလဲ အမှတ်ထားပုံမရဘူး။ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ မျက်နှာရယ် ထုံးစံအတိုင်းရှပ်အင်္ကျီဖားဖားကြီးနဲ့လမ်းပေါ်မှာ ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ နေမခစက်ဘီးပေါ်ကပြုတ်ကျသွားတဲ့ မုန်ထုတ်တွေကို လိုက်ကောက်နေတယ်။ "ဒီမှာ ရော့ ...မုန့်ထုတ်တွေကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး .. ဖယောင်းတိုင်တွေတော့ နည်းနည်း ကျိုးသွားတယ် ... နင် စက်ဘီး နင်းနိုင်လို့လား .ငါတွန်းခဲ့ပေးမယ် " "ရတယ် မလိုဘူး ဖယ် ...အ ....ကျွတ် ကျွတ်....ဆော...ဆောရီး " နေမခပြောရင်းနဲ့ စက်ဘီးဟန်ဒယ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပေမဲ့ လူက ယိုင်သွားပြီး အလင်းချိုရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိရဲ့သားဖြစ်သွားတယ်။ "ရပါတယ်....ကဲပါဟာ ဖယ်ပါ ငါတွန်း ပေးပါ့မယ်.....ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲဟာ ." နေမခ မျက်နှာပူပူနဲ့ပဲ စက်ဘီးကိုတွန်းနေတဲ့ အလင်းချိုနဲ့ ခပ်ခွါခွါကနေ လျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "မင် ဟိုနေ့က အရိုက်ခံရတယ်ဆို " နေမခလွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိတယ်။တကယ်တော့ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဒေါ်စန်းဆိုတဲ့ အဒေါ်ကြီးလာပြောပြလို့ နေမခတို့လဲသိတာ။ အဲ့ဒီသတင်းကြားလိုက်ရတော့ စိတ်မကောင်းတောင် ဖြစ်မိသွားသေးတယ်။

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း( ၁၃ ) ****** "နင်ကအရွယ်တောင်မရောက်သေးဘူး အမောက်ထောင်လာပြီပေါ့ ဟုတ်လား ....ထမင်းနပ်မှန်အောင်စားနေရလို့ လူပါးဝနေတာ ...သူခိုးစိတ် ရှိလို့ကတော့ ဒီမှာမနေနဲ့ " ဟန်သော်လင်း လဲနေရာကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး အမေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အမေ့ကို မေးချင်နေတဲ့ မေးခွန်းတွေအများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှုတ်ကထွက်ကျမလာခဲ့ဘူး။အမေ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နှုတ်က ဆွံ့အနေခဲ့တယ်။အမေက သားသမီးကို မချစ်တတ်တဲ့ မိခင်မျိုးလား။ ဒါလဲမဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား ။မန္တလေးမှာရှိတဲ့ အမေ့ရဲ့သားနဲ့ သမီးကိုတော့ အမေချစ်တယ် မဟုတ်လား။ "နင့်ကို ထောင်ထဲမထည့်လို့ ရောင့်တက်မယ် မကြံနဲ့ ... ငါတို့ အရှက်ကွဲမှာစိုးလို့သိရဲ့လား ...ရှေ့လျှောက် ဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ...ငါကိုယ်တိုင် ထောင်ထဲကိုထည့်မှာ " " ကျွန်တော် ဒီအိမ်မှာဆက်နေခွင့်ရှိလား " ဟန်သော်လင်းရဲ့ နှုတ်က အလိုလို ထွက်သွားခဲ့တဲ့စကား။ တကယ်က ဒီစကားကို ပြောဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။"ကျွန်တော် သူခိုးမဟုတ်ဘူး ။လောင်းကစာလဲ ဝါသနာမပါဘူး။ဆေးလဲ မသုံးပါဘူး အမေရယ် "လို့ပြောချင်ခဲ့တာ။ "ဘာလဲ ...နင်က ဒီမှာ မနေချင်တော့ဘူးလား ... မနေချင်ရင်လဲသွား ... ငါ့မိသားစုကိုတော့ ဒုက္ခမပေးနဲ့ ...သွားမယ်ဆိုလဲ ငါတို့နဲ့ အဝေးဆုံးကို သွား " "သွား"ဆိုတဲ့ စကားကလွဲရင် အမေမပြောတတ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အမေက သူ့ကိုဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားစေချင်နေတာလား။အမေက သူ့ကိုပါးရိုက်ဖို့သက်သက် မန္တလေးကနေ ရန်ကုန်ကိုတကူးတက လာခဲ့တာလား။ အမေ့ဆီမှာ သူ့အတွက် ဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ ပါမလာတော့ဘူးလား။စိတ်ထဲကနေ လားပေါင်းများစွာနဲ့မေးခွန်းတွေကို မေးနေမိပေမဲ့ တကယ်တမ်း စိတ်ကဘာကိုမှမသိချင်တော့ဘူး။ ဟန်သော် လင်း အမေ့မျက်နှာကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ပြီးတော့ တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်တယ်။ "ဒီအိမ်ကနေ ကျွန်တော်ကို ထွက်သွားစေချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးပါ ... အမေ့မှာ ပိုက်ဆံတွေပေါတယ် မဟုတ်လား ....ပိုက်ဆံသာရရင် ကျွန်တော်အမေ့ရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ ဘူး " "ဘာ ... ဘာပြောတယ် " အမေ့ဆီက အာမေဍိတ်သံထွက်လာတယ်။ဟန်သော်လင်းဘ၀တစ်လျှောက်လုံးမှာ အမေ့ကို နာမ်စားတစ်ခု ထည့်ခေါ်ပြီး စကားပြောဖူးတဲ့ အရေအတွက်က လက်ဆယ်ချောင်းပင် ပြည့်ပါလေမလား မသိပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ပြောခြင်းကတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ပြောတာပဲဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ "ကျွန်တော်လဲ ဒီအိမ်မှာ မနေချင်တော့ပါဘူး ... လက်ထဲပိုက်ဆံရှိတာနဲ့ ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ပဲ ...အဲ့ဒီတော့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူထုတ်ပေးမလဲ ....ထုတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ပြော.....ခုတော့ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ သွားအိပ်လိုက်အုံးမယ်ဗျာ" ဟန်သော်လင်း မျက်နှာကြောတင်းတင်းနဲ့ပဲ ပြောလိုက်ပြီး အမေ့ရှေကနေ ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ပြီးတော့အခန်းရှိရာကို ခြေသံပြင်းပြင်းနဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။အမေနဲ့ အဘွားက အံ့ဩ ထိတ်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ဟန်သော်လင်းကို ကြည့်နေကြတယ်။တကယ်လဲ ဟန်သော်လင်း ဒီအိမ်မှာမနေချင်တော့ပါဘူး။ထမင်းတစ်လုတ်ကိုတောင် ဆူဆူဆောင့်ဆောင့် မပြောဘဲ မကျွေးချင်တဲ့ မိသားစုဆီမှာ မနေချင်တော့ဘူး။ စားစား၊ သွားသွား အပြစ်တွေပဲ ပြောနေကြတဲ့ အိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး။ဝသီပါလို့ပြောရအောင်ကလဲ အဲ့ဒီဝသီတွေက ဟန်သော်လင်းအတွက် သီးသန့်တည်ရှိနေတာများလား။ "နေအုံး ..နင် ဆင်းလာခဲ့အုံး ...ဟန်သော်လင်း ပြောနေတာ ကြားလား " အမေ့ရဲ့အသံက ဟန်သော်လင်းနောက်ကနေ ကပ်ပါလာခဲ့တယ်။ဟန်သော် လင်း လှည့်မကြည့်ဖြစ်ပါ။အခန်းထဲ ၀င်လိုက်ပြီး တံခါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ~~~~~~ " ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ ..ဘာလုပ်ချင်တာလဲပြောစမ်း အလင်းချို ...ဘာလို့ သမီးအဘွားတို့ကို ဒုက္ခတွေပေးနေရတာလဲဟင် " ကိုသက်ဦးက သမီးဖြစ်သူ အလင်းချိုကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "သမီး အပင်စိုက်တာ ဝါသနာပါလို့ စိုက်တာပါ ..ပြီးတော့ အလကားဖြစ်မယ့်အတူတူ ပိုက်ဆံ ရအောင် ရောင်းတာပါ အဖေ " "ပိုက်ဆံ ဟုတ်လား ... ပိုက်ဆံက ဘာလုပ်ဖို့လဲ ...သမီးကို စားဖို့ဝတ်ဖို့ အဖေပေးနေတာပဲလေ .. သမီးက ဘာတွေ လိုချင်နေသေးတာလဲ ...ဘာလဲ သမီး လှချင်နေပြီလား ...ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအိမ်က ကောင်လေးကို တကယ်ပဲကြိုက်နေလို့လား " "ရှင် " အဖေ့ မေးခွန်းကြောင့် အလင်းချိုအလန့်တကြားနဲ့ အဖေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်မီတယ် ။ "မ ...မဟုတ်ပါဘူး အဖေ.. သမီး စိုက်ထားတဲ့ အသီးအရွက်တွေကို သွားရောင်းတာပါ ...ပြီးတော့ သူမရှိတဲ့ အချိန် သွားတာပါ အဖေ ...မမဒါလီစိုက မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပါ ..." အလင်းချို အဖေ့ကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။အလင်းချို အနေနဲ့ အဖေ့ကို ကြောက်တာမှန်ပေမဲ့ မဟုတ်မမှန်တဲ့အကြောင်း ဆိုရင်တော့ ပြန်ပြီး ရှင်းပြရမယ်။ယုံတာမယုံတာကတော့ အဖေ့ အလုပ်ပေါ့။အလင်းချို အသက်အရွယ်ရလာတာနဲ့ အမျှ သိလာရတာက အဖေတို့ မိသားစုက အတ္တကြီးတယ်ဆိုတာကိုပဲ။ပြီးတော့ မျိုးရိုးဆိုတဲ့ စကားကိုလဲ တွင်တွင် သုံးတတ်ကြသေးတယ်။ဥပမာအလင်းချိုများ တစ်ခုခုအမှားလုပ်မိရင် "မအေတူမျိုး ...မျိုးရိုးကိုကမကောင်းတာပေါ့..."စသဖြင့် ပြောတတ်ကြတယ်။ မျိုးရိုးနဲ့

"နင်က ငါတို့ကို အရှက်ခွဲနေတာပေါ့ ဟုတ်လား ... နင် ဒီကို လာစမ်း ...ကဲဟယ် ...ကဲဟယ် " " ဖြန်း " "ဖြန်း " အလင်းချို အဖြေမပေးနိုင်ခင်မှာပဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ လွှဲရိုက်လိုက်တဲ့ ကြိမ်လုံးက အလင်းချိုရဲ့ ကျောပေါ်နဲ့ ခြေသလုံး ၊ ခြေထောက်တွေပေါ်အဆက်မပြတ်ကျရောက်လာခဲ့တယ်။ "အမေ့မြေးက သမီးတို့ မိသားစုကို အရှက်ခွဲနေတာ ...နာနာရိုက် '' အားပါးတရ ရိုက်နေတာကိုပဲ ထပ်ရိုက်ပါဟု ကြီးကြီးအေးက ပြောနေသံကို အလင်းချို ကြားနေရတယ်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး ... အဘွားမြေးက အဲ့ဒီဆိုင်က ကောင်လေကို ကြိုက်လို့သွားနေတာလေ...နေ့တိုင်း အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး သွားနေတာလေ .." ဒီအသံက မမဒါလီစိုးရဲ့အသံ။ " ငါထင်သားပဲ ... မအေတူသမီးဆိုတော့ ဗီဇကပြလာပြီပေါ့ ... ဘယ်နေ့ အိမ်ကို အရှက်ခွဲမလဲ မသိဘူး" ကြီးကြီးအေးရဲ့ အသံက ထပ်ထွက်လာတယ်။ "သူ့ အပင်တွေကို သွားဖျက်ဆီးလိုက်ပါလား အမေ .. အဲ့ဒါမှ နားအေးမှာ " ဒါက အလင်းချိုနဲ့ ရွယ်တူဖြစ်တဲ့ ကြည်ပြာရဲ့ အသံ။ "ဟုတ်တယ် ... ခြံထဲမှာလဲရှုပ်နေတာပဲ...သွားဖျက်ဆီးပစ်လိုက် " ကြီးကြီးအေးရဲ့ ထောက်ခံသံက မဆုံးသေးဘူး ကြည်ပြာက ခြံထဲကို လှစ်ခနဲ ပြေးဆင်းသွားတယ်။ကြည်ပြာ့နောက်ကနေ ဒါလီစိုးက အပြေးလိုက်ဆင်းသွားတယ်။ "မ .... မလုပ်ပါနဲ့နော် အဘွား ...နောက်ဆို အဘွားတို့မကြိုက်တာကို မလုပ်တော့ပါဘူး ...အပင်တွေကိုတော့ မဖျက်ဆီးပါနဲ့နော် အဘွား ...သမီးတောင်းပန်ပါတယ် " အလင်းချို ရဲ့ တောင်းပန်သံတွေက အဘွား ရဲ့ ရိုက်ချက်တွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရတယ်။ ~~~~~~~ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အလင်းချို အသံတိတ်ငိုနေမိတယ် ။အဘွားရိုက်လို နာတာ ထက် ပျက်စီးသွားတဲ့သစ်ပင်လေးတွေကို နှမြောလွန်းလို. ငိုနေမိတာ။ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဆင်းရဲခံပြီးနေနိုင်လာခဲ့တာက ဒီအပင်လေးတွေကြောင့်ပဲမဟုတ်လား။တစ်နေ့တစ်နေ့ သစ်ပင်လေးတွေကို ပြုစုပြီး ဘ၀ရဲ့ ရှင်သန်မှုအဓိပ္ပါယ်ကို ရှာနေခဲ့တာ။ သူတို့တွေကတော့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးရက်လိုက်ကြတာ။အပင်စိုက်နေလို့ ဆိုပြီး အိမ်အလုပ်တွေမှာ ပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးတာမျိုးလဲ ရှိခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့တွေအတွက် အလင်းချိုရဲ့အပြစ်က အလင်းချိုဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ ဒီထက်ပိုပြီးလဲ အလင်းချို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပါဘူး။ ~~~~ "ဟန်သော်လင်း ထွက်လာခဲ့ ...." အသံနဲ့အတူ အစောင့်ရဲသားက အချုပ်ခန်းတံခါးသော့ကို ချောက်ခနဲ ဖွင့်လိုက်တယ်။ဟန်သော်လင်း အချုပ်ခန်း သံမံတလင်းပေါ်မှာ လှဲနေရင်းကနေ ကုန်းထလိုက်ပြီး လာခေါ်တဲ့ရဲ နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့တယ်။ ~~~~~~ "ဟေ့ကောင်း အေးအေးဆေးဆေးနေနော် ...ဒီထဲကို နောက်တစ်ခေါက်ထပ်မလာနဲ့ ကြားလား " စခန်းမှူးရဲ့ သတိပေးစကားကို ဟန်သော်လင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အဘွား နောက်က တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။အချုပ်ခန်းထဲမှာ နှစ်ညနဲ့သုံးရက်ပဲနေခဲ့ရပေမဲ့ ဟန်သော်လင်းတစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်နံစော်နေတယ်။အစားအသောက်ကတော့ ငထွန်းတို့ကလေးတစ်သိုက်က လာပို့ပေးလို့ နပ်မှန်အောင် စားခဲ့ရပေမဲ့ ရေမှမချိုးရတာကို။အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်သန့်သန့်ပြန့် ပြန့်နေတတ်တဲ့ ဟန်သော်လင်းအတွက် အချုပ်ခန်းကတော့ တကယ့်ငရဲပဲ။အရင်က တမောင်မောင်နဲ့ရှိခဲ့တဲ့မမတွေလဲ ဟန်သော်လင်းအချုပ်ကျတော့ အရိပ်အယောင်ထောင်လာမပြကြဘူးလေ။ ~~~~~ "လူလိုထားတာကို လူလိုမနေချင်တဲ့ကောင် " "ဖြန်း ...ဖြန်း " ဟန်သော်လင်း အိမ်ထဲကိုလှမ်းဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အသံနဲ့အတူ လက်တစ်ဖက်က သူ့ပါးနှစ်ဖက်လုံးပေါ်ကို ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ဖြတ်ရိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်။ပါးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ပူခနဲဖြစ်သွားပြီး လူက အားမရှိတာမို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားရတယ်။ဟန်သော်လင်း ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်မိတော့ .... "အမေ " ဟန်သော်လင်း စိတ်ထဲကနေ အသံတိတ်ခေါ်လိုက်မိတယ်။အမေက သူ့ကိုမီး၀င်းဝင်းတောက်လုမတက် မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ===================== အပိုင်း( ၁၃ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

~~~~~ ညနေငါးနာရီပင်ကျော်နေပြီဆိုတော့ မနက်လင်းလင်းချင်းက ဇော်ခန့် တို့အမေ ကျွေးလိုက်တဲ့ထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်နဲ့ ဆိုင်ကသောက်လာတဲ့လက်ဖက်ရည်အရှိန်က ကုန် သွားပြီမို့ ဟန်သော်လင်းဗိုက်ထဲမှာ တဂွီဂွီမြည်နေလေပြီ။ ဘေးက အချုပ်သားနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့အိမ်က လာပို့တာတွေကို စားလိုက်သောက်လိုက်နဲ့ အေးရာအေးကြောင်းပဲ။ လူဆိုတာ သူခိုးဂျပိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ၊လူဆိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို ချစ်ခင် သံယောဇဉ်ရှိကြတဲ့ လူသားတွေတော့ ရှိကြစမြဲပဲ မဟုတ်လား ။ဟန်သော်လင်းမှာသာ ...။ "ဟန်သော်လင်း ... မင်းဧည့်သည် လူကြီးလူကောင်းတွေ လာတယ်ဟ " ဟန်သော်လင်း သံတိုင်တွေကိုမှီပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တွေးနေမိတုန်းမှာပဲ ရဲတစ်ယောက်ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုရဲရဲ့နောက်မှာ ခပ်ကုပ်ကုပ်လေးတွေ လိုက်လာကြတဲ့ ဇော်ခန့် နဲ့ ငထွန်းတို့ အုပ်စုကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဟေ့ကောင် သော်ကြီး ... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲကွာ " "ကိုကြီး...ဘာဖြစ်လို့ အဖမ်းခံရတာလဲ " ငိုသံကိုကြားမှ မဲလုံးလေးပါ ပါလာမှန်း ဟန်သော်လင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ "မင်းတို့ကွာ ..ကလေးကို ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲ .....ပြန်ကြတော့ကွာ .. ပြန်ကြတော့ " "သူ့လိုက်ချင်တယ်ဆိုလို့ပါကွာ ... ဒီမှာ ကလေးတွေက မင်းအတွက် မုန့်ဝယ်လာတယ်ကွ..." ဇော်ခန့်ရဲ့ စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ ဟန်သော် လင်းရဲ့ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ဝမ်းသာတာလား၊ ဝမ်းနည်းတာလား ဟန်သော်လင်း ကိုယ်တိုင်လဲ သေချာမသိပါလေ။ ~~~~~~~ "ဘာလုပ်တာလဲ ...ဒါတွေက " " ဟင် ... ဟို ... ဟိုလေ .. ဒေါ်လေးက ... ရောင်း ...ရောင်းပေးမယ်...ဆို....ဆိုလို့ပါ " အလင်းချို ရွက်လာတဲ့ အသီးအရွက်ဗန်းကို ဆိုင်ရှေ့ကခုံတန်းပေါ်မှာ ချပြီး ခင်းနေတုန်းမှာပဲ ဈေးသွားဝယ်တဲ့ နေမခပြန်ရောက်လာပြီး အသံခပ်မာမာနဲ့ မေးလိုက်တာမို့ အလင်းချို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်မိတယ်။သူမရှိတဲ့ အချိန်ကို လာကာမှ ပက်ပင်းတိုးရတော့ အလင်းချို ထိတ်လန့်ပြီး ခြေတွေလက်တွေပါတုန်လာမိတယ်။ဒေါ်လေး ပြောသလိုဆို သူကအလင်းချို ထက်လေးငါးလ ပဲကြီးတာကို အလင်းချိုမှာ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ကို ဒူတုန်နေမိတော့တာ။အိမ်က ကြီးကြီးမေနဲ့ ကြီးကြီးအေးတို့ကိုတောင် သူ့လောက် မကြောက်မိဘူး။ "ဘာလဲ ...ဘာကို ရောင်းပေးမှာလဲ .. ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် " " ဟို ... ဟို " " ဟဲ့ ဪ ....သားကြီး ...ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲကွယ် ....အမေယူ့ရောင်းတာပါ သားရယ် ....သူလဲ ပိုက်ဆံရ...အမေတို့လဲ အမြတ်ရသလို...၀ယ်သူတွေလဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေစားရတာပေါ့ သားရယ်...ကဲ.သမီး အလင်းချို ဟင်းရွက်စည်းတွေကို ရေထားတယ် မဟုတ်လား သမီး... ဒေါ်ဒေါ် ရောင်းပေးထားမယ် ... ညနေကျရင် ပိုက်ဆံလာယူ ဟုတ်ပြီလား " " ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်ဒေါ် ... သမီး သွားတော့မယ်ရှင့် '' အလင်းချို အိမ်ဘက်ကို သုတ်ခြေတင်ပြီး ပြေးခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ "အမေကလဲ ..ဘာလို့ ယူရောင်းရတာလဲ ..ကုန်စိမ်းနဲ့ သားတို့ဆိုင်က ဘာမှလဲ မဆိုင်ဘဲနဲ့ ....." နေမခ မကျေမနပ်ပြောလိုက်မိတယ်။ " ဪ သားရယ် ..မဆိုင်မှန်းတော့ အမေလဲ သိတာပေါ့ ..ဒါပေမဲ့ ရွက်ထားရတာမှ မဟုတ်တာကွယ်..ပြီးတော့ ကလေးမလေးက သနားစရာလေးပါ သားရယ် " အမေ့စကားကြောင့်နေမခ ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်ပြီး "ဘာလဲ ... သူက သနားစရာကောင်းအောင် ပြောပြီး ...အမေ့ကို သူ့ကုန်စိမ်းတွေ လာရောင်းခိုင်းတာလား....ဒါနဲ့ သူကဘာလဲ ..အဲ့ဒီအိမ်ကြီးက အိမ်ဖော်လား " နေမခ မကျေမချမ်းနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး သားရယ် ... သူကိုယ်တိုင် လာပြောတာမဟုတ်ပါဘူး ... မစန်းလာပြောတာပါ.... ကလေးမလေးက အိမ်ဖော်မဟုတ်ဘူး သားရဲ့ ....အဲ့ဒီအိမ်က မြေးလို့ ပြောတာပဲ ...ဒါပေမဲ့ အိမ်ဖော်လိုပဲ လုပ်ရကိုင်ရနေရထိုင်ရတာတဲ့ ... ပြောရင်လဲ သူများအတင်းဖြစ်ပါမယ် သားရယ် ... ကလေးမလေးက ဒီနှစ်ဆယ်တန်းအောင်တာတဲ့..အဲ့ဒါကျောင်းစရိတ်ရအောင်... သူ စိုက်ထားတဲ့ အသီးအရွက်လေးတွေ သူတို့ ခြံရှေ့ထွက်ရောင်းတာ သူ့အိမ်က ဆူလို့တဲ့လေ... မစန်းဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ဈေးလာဝယ်ရင်း ပြောပြလို့ ...အမေလဲ ဆိုင်မှာ လာတင်ထားခိုင်းလိုက် ရောင်းပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ" "ဟူး ..... သူများကို မသနားနဲ့ အမေရေ ...တော်ကြာ သူများအိမ်တွင်းရေးကို ဝင်ပါ မိသလိုဖြစ်နေမှ.... ဒေါ်ခင်လှ တို့ဦးလွင်ဦးတို့လိုလူမျိုးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ပြဿနာမဖြစ်ချင်တော့ဘူး " "အို ..သားကြီးရယ်... ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ... မင်းအဘွား ကြားသွားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေအုံးမယ် " အဘိုးနဲ့အဘွားကို မကောင်းပြောမိတိုင်း မျက်ကလူးဆန်ပျာနဲ့ ဟန့်တတ်တဲ့ အမေ့အကြောင်းကို သိနေပြီမို့ နေမခမသိဟန်ဆောင်ပြီး လုပ်လက်စအလုပ်ကိုပဲ လုပ်နေလိုက်တယ်။တစ်နေ့ နေမခငွေတွေ အများကြီးရှာနိုင်တဲ့နေ့မှာ အမေ့ရင်ထဲက အဲ့ဒီ ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်တွေကို မောင်းထုတ်ပေးပြီး အမေ့ကို အဖေ့ရဲ့နောက် မိန်းမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်ရအောင်ထားပေးချင်တာ။ ~~~~~~ "ဒါ ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ မိလင်း " အလင်းချိုအိမ်ထဲကို ၀င်လိုက်တာနဲ့အဘွားရဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။ "ဟို ...ဟို..."

အိတ်ကြည်တစ်လုံးယူလာပြီး ရေထည့်သုံးဖို့ပါ လုပ်ပေးရှာတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ် သူတို့တွေ ညဘက်တွေမှာ မောင်းထုတ်မခံရတော့ဘဲ အိပ်ရေး၀၀အိပ်ရတော့မှာပေါ့။ "ငါ့တို့မှာလဲ အိမ်ရှိပြီက္ခ " "ဝေး ..ညကျရင် အေးဆေးအိပ်လို့ရပြီကွ " မဲလုံးလေးက ထအော်လိုက်တော့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေပါ လိုက်အော်ကြတယ်။သူတို့ပျော်နေတာကို ကြည်ပြီး ဟန်သော်လင်းလဲစိတ်ပူနေတာတွေ ပျောက်ပြီး ပျော်လာမိတယ်။ "သော်ကြီး ... ဟေ့ကောင်သော်ကြီး " ကလေးတွေနဲ့အတူ ဟန်သော်လင်း လမ်းဖို့နေတုန်းမှာ ဇော်ခန့်တစ်ယောက် မောကြီး ပန်းကြီးပြေးလာတာကို မြင်လိုက်ရတာမို့ ဟန်သော် လင်းရင်ထဲ ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားမိပြီး ဇော်ခန့်အနားကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။ ဇော်ခန့်က နှီးလို လို့ သွားဝယ်တာမို့ သူ့လက်ထဲမှာ နှီးစည်းကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ ပြေးလာတာ။ "ဟေ့ကောင် ...ဘာဖြစ်လို့လဲကွ ...မင်းဟာက အလန့်တကြားနဲ့ " " အေး ဟေ့ကောင် ... မြွေတော့ကိုက်ပြီကွ ....မင်း ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ " ဇော်ခန့် ရဲ့ ပြူးတူးပျာတာ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သူသဘောပေါက်သလိုလိုရှိလိုက်တာမို့ ဇော်ခန့် လက်ကိုဆွဲလိုက်ပြီး ကလေးတွေနဲ့ဝေးရာကို ခေါ်ခဲ့လိုက်တယ်။ "အေး ...ဘာဖြစ်တာလဲ..ဘာသတင်းကြားလို့လဲကွ ..." "ဆိုက်ကားဂိတ်မှာ.. မင်းကို ရဲနှစ်ယောက် လာရှာသွားတယ်တဲ့ကွ...ဆိုက်ကားသမားတွေလဲ မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်ကြတယ်တဲ့...နေပါအုံးကွာ ...အဲ့ဒီငွေတွေ မင်းဘယ်ကရလာတာလဲကွ ...." "ကျွတ်" ဟန်သော်လင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စုတ်သပ်လိုက်မိတယ်။ "အေး စိတ်မပူပါနဲ့ ကွာ ...ငါ့အစ်မကြီးဆွဲကြိုးကို ခိုးပြီး ပေါင်လာတာကွ ...အခု ငါပြန်တော့မယ် .. ဘယ်သူမေးမေး တဲဖို့ငွေကိုငါပေးတာလို့ မပြောနဲ့နော် ...မင်းအဖေကိုလဲ မှာထားအုံး ... ကလေးတွေကိုလဲ မပြောနဲ့နော်....ငါသွားပြီကွာ " ဟန်သော်လင်း ဇော်ခန့်ကိုပြောပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ "ခွပ် '' " အား " ဟန်သော်လင်းအိမ်ထဲကို ၀င်လိုက်တာနဲ့ အဒေါ့်ယောကျာ်းရဲ့ လက်သီးက ဟန်သော်လင်း မျက်နှာပေါ်ကို ခွပ်ခနဲ ကျရောက်လာတာမို့ ဟန်သော်လင်းမှာ ဘေးကို ယိုင်လဲသွားတယ်။ "ဘာလို့ထိုးတာလဲဗျ...ပါးစပ်နဲ့ ပြောပါလား " ဟန်သော်လင်း စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်အော်လိုက်မိတယ်။ "ဘာလို့ထိုးတာလဲ ဟုတ်လား ... ငါ့တို့ ဆွဲကြိုးကို နင်ခိုးသွားတာမဟုတ်လား သူခိုးရဲ့ ....." အဒေါ်က အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့ ထအော်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်ဗျာ...ဆွဲကြိုးကို ကျွန်တော် ယူသွားတာ ... ခိုးတာမဟုတ်ဘူး ...ပိုက်ဆံရှိတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဆွဲကြိုးကို ပြန်ရွေးပေးမှာ စိတ်ချ ..." "အောင်မာ နင်ကများ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်နဲ့ ... နင့်မှာဘာအလုပ်ရှိလို့ ပိုက်ဆံက ရှိမှာလဲ ...ဘာလဲ အိမ်ကပိုက်ဆံ ခိုးပြီး ပြန်ရွေးပေးမှာလား သူခိုးရဲ့ ... ပေး ...ဘယ်မှာလဲ ငါ့ဆွဲကြိုး " "မရှိတော့ဘူး ... ငွေလိုလို့ ပေါင်လိုက်ပြီ ...လိုချင်ရင် သွားရွေးယူ " ဟန်သော်လင်း စိတ်တိုပြီးအသံခပ်မာမာနဲ့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ "ဘာကွ ... ပေါင်းလိုက်ပြီဟုတ်လား သူခိုးရ ...သွားပြန်ရွေးပေး.... ခုချက်ချင်းသွားပြန်ရွေးစမ်း ....မရွေးပေးရင် မင်းအသေပဲကွ " "မရွေးပေးဘူးဗျာ ..ဘာဖြစ်လဲ ...သတ္တိရှိရင် အသားကို ထပ်ထိကြည့်လိုက် ... တစ်ခါပဲ သည်းခံမယ်နော် ..." သွေးသားရင်းတွေက မကြင်နာလေတော့ ဘေးသူစိမ်းက ဟန်သော်လင်းကို ပိုပြီး နှိမ်လေပြီ။ဟန်သော် လင်းကလဲမခံပါ။ တစ်ခွန်း မကျန် ပြန်ပြောပစ်လိုက်တယ်။ "အမယ်လေး ....အမယ်လေး ...နင်ကလဲ ခိုးသေးတယ်....နင်ကပဲ ငါတို့ကို ပြန်လုပ်မယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ...လာပါ...လာလေ......(XXXX ) ကောင်ရဲ့ ..." အဒေါ်က သူ့ယောက်ျားရှေ့မှရပ်ပြီး ဟန်သော်လင်းကို စုံနေအောင် ဆဲဆိုပါတော့တယ်။ "အမေ့ကို သမီးတို့မပြောဘူးလား...ဒီကောင်လေးက အိမ်တွင်း သူခိုးပါဆို ....သမီးတို့ ပိုက်ဆံတွေ မကြာခဏ ပျောက်နေတာ ...သူ့ လက်ချက်ပဲ....ဒီပုံအတိုင်းဆို ရှေ့လျှောက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ... သူ့ကို အိမ်မှာ မထားသင့်တော့ဘူး " "အေး ...ငါလဲမနိုင်တော့ဘူးဟေ့ ...နင်တို့လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်ကြ ..." သားအမိသုံးယောက်ရဲ့ အသံက တိုက်ထဲမှာ ဟိန်းထွက်လာတယ်။ဟန်သော် လင်း အံကိုကြိတ်ထားမိတယ်။ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ဒီတစ်ခါပဲ လုပ်မိတာကို အိမ်တွင်းသူခိုးတဲ့လေ။ မသိရင် ဟန်သော်လင်းက တောက်လျှောက်ခိုးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပြောနေတာ။ "အငယ်မ ...ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်...အိမ်မှာ ပြန်ရောက်နေပြီလို့ ...." ~~~~~~ "ဂျိုင်း '' အချုပ်ခန်းတံခါးပိတ်သံက ဂျိုင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ဟန်သော်လင်း အချုပ်ခန်းထဲကို ကြည့်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ သွားထိုင်လိုက်တယ်။အချုပ်ခန်းထဲမှာ သူ့ထက်အရင်ရောက်နေတဲ့ လူနှစ် ယောက်ရှိတယ်။သူတို့က ဟန်သော်လင်းကို မှုန်တေတေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။

ဧကြည်ဖြူ " သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " (အပိုင်း (၁၂ ) ******* ဟန်သော်လင်း ဆိုင်ထဲကိုဝင်လိုက်ပြီး သူယူလာတဲ့ပစ္စည်းကို ကောင်တာပေါ်ကိုတင်လိုက်တော့ ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို မော့ကြည့်လာတယ်။ဆိုင်ရှင်ကြည့်ပုံက ဟန်သော်လင်းကို သူခိုးလား၊ ပိုင်ရှင်အစစ်လားဆိုတဲ့ ပုံနဲ့ကြည်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဟန်သော်လင်းက အဘွားတို့ ပြောပြောနေသလို ဖအေတူသားမို့ ရုပ်ကလဲဖြောင့်တယ်။ ဝတ်စားထားတာလဲ သားသားနားနားဆိုတော့ ဆိုင်ရှင်က ဟန်သော်လင်း ပေးလိုက်တဲ့ဆွဲကြိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရောင်းမှာလား ...ပေါင်မှာလား ...ဘောင်ချာရောပါလား " ဆိုင်ရှင်ရဲ့ မေးသံကိုကြားလိုက်ရမှ ဟန်သော် လင်း အကြပ်ရိုက်သွားမိတယ်။ဘောင်ချာ မပါတာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ပစ္စည်းကိုရောင်းရမလား ၊ ပေါင်ရမလား မဝေခွဲနိုင်ဘူးဖြစ်နေတာ။ရောင်းလိုက်ရင် ငွေပိုရနိုင်ပေမဲ့ အဒေါ်တွေက သူတို့ ဆွဲကြိုးကိုပဲ ပြန်လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒုက္ခများမှာ။ "ဘောင်ချာတော့ မပါဘူးဗျ.... အိမ်က ဝယ်ပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းပါဗျာ....ပေါင်ပဲပေါင်မယ်....စျေးတော့မနှိမ်နဲ့နော်...." ဟန်သော်လင်း ကိုယ့်ဘာသာလိမ်ပြောပြီး ငိုင်တွေသွားမိတယ်။ အခုလို အရေးကြုံမှပဲ တစ်မိသားစုလုံးမှာ သူကလွဲရင် အားလုံးဆီမှာ လက်ဝတ်လက်စား အပြည့်အစုံ ရှိကြတာကို သတိရလိုက်မိတယ်။အဲ့ဒီ လက်ဝတ်လက်စားတွေကို အမေပဲဝယ်ပေးထားတာလေ။ဟန်သော်လင်းမှာတော့ ရွှေမပြောနဲ့ ကော်လက်ပက်နာရီ တောင်မရှိဘူး။ အဝတ်အစား တောင် ဦးလေးဗီရိုထဲက ပေးချင်တာရော ၊မပေးချင်တာတွေပါ လုယက်ပြီး ယူထားလို့ရှိနေတာ။လက်ဝတ်လက်စား ဘာညာကို ဟန်သော်လင်း စိတ်မဝင်စားပေမဲ့ အဝတ်အစားတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်ချင်တယ်။အဲ့ဒီလို ဝတ်ရအောင်လဲ ကိုယ်တိုင်လျှော်၊ ကိုယ်တိုင် မီးပူတိုက်ပြီးဝတ်တာ။ "ကောင်လေး တစ်သိန်းခွဲ ရမယ် " တစ်သိန်းခွဲတဲ့။ လိုချင်နေတဲ့ အမောက်ထက်ပိုသွားတော့ ဟန်သော်လင်းဝမ်းသာသွားမိတယ်။ဈေးနှိမ်တာလား၊ မနှိမ်တာလားတော့ မသိဘူး။ရွှေအကြောင်းလဲ သိတာမှ မဟုတ်တာ။ ကိုင်တောင်ကိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးတာမဟုတ်ဘူး။သူများတွေဝတ်ထားကိုပဲ မြင်ဖူးခဲ့တာလေ။ "ဟုတ်ကဲ့ ရောင်းမယ်ဗျာ ...ဘောင်ချာလေး သေချာလုပ်ပေးနော် ...အိမ်က မုန့်ဖိုးပေးရင် လာပြန်ရွေးမှာဗျ..." ဒါက အပိုစကားပြောလိုက်တာ။ ဒီလောက်များတဲ့မုန့်ဖိုးဘယ်သူက ပေးမှာလဲ။ ငါးရာ၊ တစ်ထောင်ကိုတောင် စစ်ခင်းပြီးတောင်းနေရတဲ့ဟာကို။ ဆိုင်ထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ခြေထောက်တွေတောင် မြေကြီးနဲ့မှ ထိပါရဲ့လားလို့ ထင်ရတယ်။ငွေထုတ်ကို ပိုက်ပြီး ဇော်ခန့်တို့အိမ်ကို အရင်ပြေးခဲ့တယ်။ ~~~~~ "ဖိုးသော် ဒီငွေတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲဟ ..... တော်ကြာ ပြဿနာတက်နေပါအုံးမယ်ကွာ " ဟန်သော်လင်း ငွေထုတ်ကိုချပေးလိုက်တော့ ဇော်ခန့် အဖေက အထိတ်တလန့်နဲ့ မေးတယ်။ဟန်သော်လင်းတို့အိမ်က ပိုက်ဆံရှိပေမဲ့ ဟန်သော်လင်းကို မျက်နှာသာမပေးဘူးဆိုတာကို ဇော်ခန့်တို့တစ်မိသားစုလုံးက သိတယ်။ "ရပါတယ် ဦးလေးရာ .... သူတို့အတွက် တဲလေးတစ်လုံးသာ ဆောက်ပေးပါဗျာ ... ကျွန်တော်လဲ ဝိုင်းလုပ်ပါ့မယ် ... ဒါပေမဲ့ ငွေကို ကျွန်တော်ပေးတာလို့တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော် " "အေးကွာ ...အေး...အေး ...နောက်ပြဿနာနောက်မှ ရှင်းကွာ ..မင်းက ငါတို့လူကြီးတွေတောင် မလုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်လာတာပဲကွာ ...ကဲ..လာကွာ ....ရပ်ကွက်လူကြီးဆီမှာ နေရာသွားတောင်းမယ် ...ပြီးရင် ဝါးဆိုင်ကိုသွားကြတာပေါ့ ... တဲဆောက်ဖို့က ဒီနေ့ တော့အချိန်မရှိတော့ဘူး..... မနက်ဖြန်မနက်စောစောမှစကြတာပေါ့..." ~~~~~ ညကဟန်သော်လင်းအိပ် ပြန်မအိပ်ဖြစ်ပါ။ ဇော်ခန့် နဲ့အတူ သူတို့အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးထဲမှာပဲ အိပ်လိုက်တယ်။ဘဝမှာ တစ်ခါမှ ခုလိုမလုပ်ဖူးတာမို့စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေပြီး ဟန်သော်လင်း တစ်ညလုံးလိုလို အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။အိပ်ပျော်တော့လဲ အိပ်မက်ထဲမှာ အဒေါ် နဲ့ သူ့ယောက်ျားရောက်လာပြီး ဟန်သော်လင်းကို ဝိုင်းရိုက် ကြတယ်လို့ အိပ်မက်တွေ မက်တယ်။ပြီးတော့ အိပ်မက်ကဒီမှာ မပြီးသေးဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ အမေပါ ရောက်လာခဲ့သေးတယ်။အမေရောက်လာလို့ သူ့မှာ ပျော်ရမလား မှတ်တယ်။အမေ့ပုံစံက ချက်ချင်း မကောင်းဆိုးဝါးပုံစံ ဖြစ်သွားလို့ သူ မနည်း ထွက်ပြေးခဲ့ရသေးတယ်။အိပ်မက်ကလန့်နိုးလာတော့ ဟန်သော်လင်းတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစီးတွေနဲ့ ရွှဲလို့။ဇော်ခန့်ကတောင် သူ့ကိုကြည့်ပြီး "မင်းကလဲ .. ဒီလောက် အကာအရံမရှိတဲ့နေရာမှာ အိပ်ရတာတောင် အိုက်နေတာလားဟ ...တကိုယ်လုံး ချွေးတွေချည်းပဲ " ဇော်ခန့်ကို ဟန်သော်လင်း ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ ခပ်ယဲ့ယဲ့သာ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့တယ်။ ~~~~~~~ လူဆိုတာ ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းကိုယ့်အစုနဲ့ ကိုယ်တော့ စည်းလုံးကြတာပဲ။ရပ်ကွက်လူကြီးက ခွင့်ပြုလိုက်တာနဲ့ ဟန်သော်လင်းနဲ့ ဇော်ခန့်တို့သားအဖ အပါအဝင် တံတားနားမှာ နေကြတဲ့ လူတစ်ချို့ရယ်၊ ဆိုက်ကားဆရာတစ်ချို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကြိမ်ပင်တွေနဲ့ မြက်ရိုင်းတောကြီးကို ရှင်းပြီး ဓနိမိုးထရံကာ ဝါးကြမ်းခင်းတဲလေးတစ်လုံးကို အမြန်ဆောက်လိုက်ကြတယ် ။လူအင်အားနဲ့ဆိုတော့ တစ်နေမကုန်ခင် တဲလေးက ပြီးလုပြီးခင်ဖြစ်နေပြီ။အဲ့ဒီမှာ စေတနာကောင်းတဲ့ ဆိုက်ကားဆရာ တစ်ယောက်က တိုင်ကီပေါက်တစ်လုံးနဲ့

"ဟာ ... မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ..ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ...သုံးစရာလေးရှိလို့ပါ .... ဒေါ်ရီ့သမီးကို ပြောပေးပါနော် " ဟန်သော်လင်း တောင်းကောင်းပန်ပန်နဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဘွားကတော့ ယုံကြည်ဟန် မတူဘဲ "မတောင်းပေးဘူး ....မင်းက အဖေတူသားဖြစ်ချင်နေတာလား....ငါတို့ကတော့ အဆိပ်ပင်ရေမလောင်းဘူး ..." ဒေါ်ရီက အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်လိုက်တယ်။ "ဟာဗျာ ... မဟုတ်ပါဘူးဆို ဒေါ်ရီကလဲ ....ကျွန်တော် ဘာလောင်းကစားမှ မလုပ်ပါဘူး..ဘာဆေးမှလဲ မသုံးဘူး...အခုကတခြားကိစ္စအတွက် အရေးတကြီးလိုနေလို့ပါဗျာ " "ဘာကိစ္စလဲ ... မပေးဘူး ... ငါ့သမီးဆီကလဲ တောင်းမပေးနိုင်ဘူး ....ဟိုကောင်နှိပ်စက်ခဲ့လို့ ငါ့သမီးလေးခမျာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ်နေခဲ့ရတယ် ....ကံကောင်းလို့ လူကောင်းနဲ့ တွေ့ပြီး အေးချမ်းနေတဲ့ ဘ၀ကို ဖျက်ဆီးဖို့မကြိုးစားနဲ့ ... ပေးတာယူ ကျွေးတာစားပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေ... မကျေနပ်ရင် ဒီမှာမနေနဲ့တော့ " ပိုက်ဆံလေးတစ်သိန်း တောင်းမိတာကို အိမ်ပေါ်က ပါနှင်ချနေတာမို့ ဟန်သော် လင်းစိတ်တိုတိုနဲ့ အခန်းရှိရာကို ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။လူရယ်လို့သိတတ်စကတည်းက ပေးတာယူ ကျွေးတာစားပြီး သူနေလာခဲ့တာပဲ။ အခန်းထဲရောက်လာတဲ့ အထိ ဟန်သော်လင်းမကျေမနပ်တွေးနေမိတယ်။ အရေးထဲ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး မိုးသားတွေ အပြည့်နဲ့ အုံ့ဆိုင်းလာတာမို့ စိတ်ထဲ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာမိတယ်။ဒီပုံအတိုင်းသာဆို ညကျရင် သူတို့တွေ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လိုများ အိပ်ကြလေမလဲ။အတွေးဝင်မိတာနဲ့ ချက်ချင်း ဟန်သော်လင်း အခန်းပြင်ကိုထွက်လိုက်ပြီး အဘွားရဲ့အရိပ်အခြည်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ပြီးတော့အပေါ်ထပ်ကို ခြေဖွနင်းပြီးတက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ အပေါ်ထပ်ကို ရောက်တာနဲ့ အဒေါ် အကြီးတို့လင်မယားခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်ပြီး လိုချင်တာကို ရှာလိုက်တယ်။ ~~~~~ လိုချင်တာ အိတ်ထဲပါလာပြီမို့ ဟန်သော်လင်း အိမ်ထဲကဟန်မပျက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ဟန်သော်လင်းရဲ့ ခြေဦးတည့်ရာ အရပ်က ........ ======================= အပိုင်း ( ၁၂ ) ဆက်ရန်. ဧကြည်ဖြူ "

" မသိသေးဘူးဗျာ ...ဘုရားဝင်းထဲသွားခိုးအိပ်မလားလို့ ...ဘုရားလူကြီးတွေ တွေ့ရင်တော့ မောင်းထုတ်မှာပဲ ..... ဘုရားရင်ပြင်ပေါ် မတက်ပါဘူး ဝင်းထဲ မိုးလုံတဲ့ နေရာရှာအိပ်ရမှာပေါ့ '" ငထွန်း အဖြေကို ကြားတော့ ဟန်သော်လင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။သူတို့ကို ဟန်သော်လင်းဘာလုပ်ပေးရမလဲမသိ။ခက်တာက ဟန်သော်လင်းမှာလဲ ပိုက်ဆံမရှိ။ပိုက်ဆံရှိရင်တော့ သူ့တို့ကိုလဲ အမှိုက်ပုံကြီးရဲ့ မလှမ်းမကမ်းက နေရာတွေမှာ တဲတစ်လုံးလောက် ဆောက်ပေးထားလိုက်ချင်တယ်။ "အေး ....အဲဒါဆိုလဲ အဲ့လို ခဏနေလိုက်ကြကွာ...ငါမင်းတို့ကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလိုက်အုံးမယ်" အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဟန်သော်လင်းရင်ထဲ စူးနင့်ပြီး အောင့်တောင့်တောင့်ကြီးခံစားနေရတယ်။ ~~~~~~ မနက်ခြောက်နာရီဆိုရင် ဈေးဆိုင်ကိုဖွင့်ပြီးညကိုးနာရီကျော်မှ ဆိုင်ပိတ်ရတော့ နေမခ အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာဖို့အတွက် အချိန်ကသိပ်မရှိဘူး။ ညီမလေးကလဲ ကျောင်းတက်နေပြီဆိုတော့ နေမခကို ဆိုင်ကူစောင့်ပေးမယ့်သူက မရှိဘူးလေ။အမေ့ကိုတော့ ဆိုင်ထဲကမှာတကုပ်ကုပ်နဲ့ ရှိမနေစေချင်ဘူး။ပြီးတော့ နေမခက ကျောင်းပြန်မတက်ဘဲ အင်္ဂလိပ်စာကို အားကြိုးမာန်တက် သင်ယူနေတာကို အမေနဲ့ အဘွားကို မသိစေချင်ဘူး။နေမခမှာ ရည်မှန်းချက်တွေရှိတယ်။ဒီမှာနေပြီး ဒီဆိုင်လေးမှာလုပ်နေရင် အဆင်ပြေလှမှ နေနိုင်စားနိုင်ချောင်လည်ရုံပေါ့။ နေမခ ရည်မှန်းချက်က ဒီထက်မြင့်တယ်။ ကျန်းမာကာစမို့ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်နိုင်ပေမဲ့ လက်တွေပဲကြီးခွံတွန့်အောင် ရေခဲထုတ်တွေ ထုတ်နေရတဲ့ အမေ့ကို သနားတယ်။ပြီးတော့ အသက်ကြီးမှ စားချင်တာ မစားရ၊ လှူချင်တာ မလှူရ၊ သွားချင်တဲ့ခရီးကို မသွားနိုင်ရှာတဲ့ အဘွားကိုလဲ သနားတယ်။ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိတ်သောကတွေ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ညီမလေး သဲသဲကိုလဲ လိုတရ ပြည်စုံတဲ့ဘ၀မျိုး၊နေမခရဲ့ ညီမ ဆိုရင် လူတကာက အရေးပေးရတဲ့ ဘ၀မျိုးကို ရစေချင်မိတယ်။ပြောရမယ်ဆိုရင်အမေတို့အဘွားတို့ကို အိမ်ကောင်းကောင်းမှာ အလုပ်သမား အပြည့်အစုံနဲ့ ထားချင်တာ။ခြေမွေးမီးမလောင်လက်မွေးမီးမေလောင်ဆိုတဲ့ ဘ၀မျိုးပေါ့။လှူချင်တာလှူ။ စားချင်တာစား။ဘ၀ကို အပူအပင်မရှိ ဖြတ်သန်းစေချင်တာ။ဒါတွေ ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် နေမခ ကြိုးစားရမှာ။ဒီနိုင်ငံမှာ ကြိုးစားနေလို့တော့ ဘ၀က မျှော်မှန်းသလောက် ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။နောက်နှစ် သင်္ကြန်ပြီးရင် နေမခဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီ။ အဲ့ဒါဆိုရင် နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်ထွက်လုပ်လို့ရပြီ။အဘွားနဲ့အမေကတော့ ခွင့်ပြုမယ်မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နေမခကသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။အမေ ဆေးရုံတက်တုန်းက ကူညီခဲ့တဲ့ အဘွားရဲ့ မိတ်တွေတွေနဲ့ နေမခက ပြောထားဆိုထားပြီးသား။ အဲ့ဒီအဘွားရဲ့သားနဲ့ သမီးမိသားစုက နိုင်ငံခြားမှာနေကြတာ။ နေမခ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ရင် သွားဖို့လာဖို့ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောပြီးသား။ အလုပ်လဲ အသင့်ရမယ်။ကုန်ကျစရိတ်အတွက် နေမခတို့မတတ်နိုင်လဲ သူတို့စိုက်ထုတ်ပေးထားမယ်တဲ့။အလုပ်လုပ်ပြီး လတိုင်းပြန်ဆပ်သွားရုံပဲ။နောက်ဆုံး စိုက်ပေးထားတဲ့ ငွေအတွက် အတိုးပေးရတယ် ထားအုံး နေမခကတော့ သွားဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဆိုင်ကိုရော အမေတို့ကိုပါ အခြေကျအောင် စီစဉ်ပေးခဲ့ချင်တာ။ နေမခ သွားရဖို့နီးရင် ဆိုင်အတွက် အရင်လိုပဲ အိမ်အရောက် ပို့ပေးတဲ့အရောင်းအဝယ်ကိုပြန်လုပ်ပေးခဲ့မှာ ။ ဒီကြားထဲ ရှာနိုင်သလောက်တော့ ကြိုးစားပြီးရှာရမှာပေါ့။ ~~~~~~~ ဟန်သော်လင်းတစ်နေကုန်အိမ်မှာကုပ်နေပြီး မလုပ်စဖူး အဘွားခိုင်းတာတွေကိုပါ လုပ်ပေးရင်းနဲ့ အဘွားစိတ်ကြည်မယ့် အချိန်ကို ချောင်းနခဲ့တာ။နေ့လယ်ခင်းအလုပ်တွေပြီးသွားတော့ အဘွားက အခန်းထဲဝင်သွားပြီး တရေးအိပ်နေတာမို့ ဟန်သော်လင်း အဘွားအခန်းနားမှာ မယောင်မလည်နဲ့ စောင့်နေလိုက်တယ်။ ~~~~ နစ်နာရီထိုးခါနီးတော့ အဘွား အခန်းထဲက ထွက်လာတာမို့ ဟန်သော်လင်း အဘွားနားကိုကပ်လိုက်ပြီး "ဒေါ်..ဒေါ်ရီ ....အဲ....မှားလို့ ....အ ...အမေ " အရေးထဲ အကျင့်ဖြစ်နေတဲ့ပါးစပ်က အမေလို့ ခေါ် မထွက်ဘဲ ဒေါ်ရီလို့ပဲ ထွက်သွားလို့ မနည်း ဘရိတ်ပြန် အုပ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြင်ခေါ်လိုက်တယ်။ မခေါ်စဖူး "အမေ"လို့ သူခေါ်လိုက်လို့ အဘွားကလဲ အံ့ဩသွားပုံရတယ်။ မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ မော့ကြည့်လာပြီး "ဟဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းဘာလဲ...." ဒီလိုမေးတော့လဲ ပြန်ဖြေဖို့အတွက် သူ့နှုတ်က တော်တော်နဲ့ မထွက်ပြန်ဘူး။ ခါတိုင်းလို တစ်ထောင်နှစ်ထောင်တောင်းမှာမျိုးမဟုတ်တော့ နှုတ်ကမရဲဘူးဖြစ်နေတယ် ။ မနည်းအားတင်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။ "ဟို ... ဟို ... ဒေါ်ရီ.သမီးဆီက ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်တောင်းပေးပါလား...ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့အချိန်ကျရင် ပြန်ဆပ်မယ်လို့ ပြောပေးနော် " "အောင်မယ် မင်းကများ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ... ဘာပိုက်ဆံလဲ..." "ဟို ... ဟို ...မများပါဘူးဗျာ...တစ်သိန်းလောက်ပါပဲ.. တောင်းပေးပါနော် ..." "ဘာ...ဘာပြောတယ် ... တစ်သိန်းဟုတ်လား.....မင်း...မင်း ...ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လောင်ကစားလုပ်နေတာလား ...ဒါမှမဟုတ် ဆေးတွေ ဘာတွေများ သုံးနေတာလား ...."

စကားတွေက နားထောင်နေရင်း ပိုပြီးလွန်လာတယ်။ဒါက တစ်ခုခုကို မကျေနပ်ရင် ပြောတက်တဲ့အဘွားတို့ရဲ့ ဝသီပါပဲလို့ ဟန်သော်လင်း ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့ပေမယ့် တစ်ခါတစ်ခါ အဘွားတို့ ပြောတဲ့ စကားတွေက ဟန်သော်လင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲက သွေးတွေကို ပူနွေးလာစေတယ်။သူတို့ မစားချင်မှ စားရတဲ့ ဟန်သော်လင်းဘ၀။ အစားတစ်လုတ်စားတိုင်း အပြောအဆိုခံနေရတဲ့ဘ၀။ ဦးလေးမဝတ်ချင်တော့တဲ့ အင်္ကျီတွေကိုပဲ ဝတ်ရတဲ့ဘ၀။ ပိုက်ဆံလေး ငါးရာ တစ်ထောင်ရဖို့ကို နှစ်ပြားမတန်အောင် အဆူခံ အပြောခံပြီးမှ ရတာမျိုး။အိမ်မှာ သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ဟုတ်တာတွေရော ၊မဟုတ်တာတွေ ဧရာပြောနေတော့ ဘယ်သူ့က အိမ်မှာ ကြာရှည်နေနိုင်မလဲ။အိပ်ရင် အိပ်ပြန်ပြီ။ စားရင်စား ပြန်ပြီး၊ သွားရင် သွားပြန်ပြီးနဲ့ ဘယ်အခါများ အပြောမခံရတဲ့နေ့ရှိဖူးလို့လဲ ။ဘွားအေ နဲ့ အဒေါ်တွေကြောင့် စိတ်ညစ်နေရလို့ အဓမ လာတဲ့အချိန်များ သာသာယာယာရှိပြီ ထင်ပြီးသွားမကပ်နဲ့။ အနားမရောက်သေးဘူး အော်ထုတ်တော့တာ။အမေ့ယောကျာ်း ဆိုတဲ့ လူကြီးပါလာရင် ပိုဆိုးတယ်။ဟန်သော်လင်း ဒိုးချင်ရာကို ဒိုး။နေချင်ရာမှာနေ။မျက်နှာမမြင်ရလေ ကောင်းလေဆိုတာမျိုး။ဒီလို ဘ၀ကြီးထဲမှာ သူက ဘာကို ကြိုးစားရမှာလဲ။ သူသွားရင် ပျော်နေကြပြီး၊ သူမသွားရင် မျှော်နေကြတဲ့ လမ်းဘေးကလူတွေနဲ့ နေရတာကမှ ပိုပြီးပျော်စရာကောင်းနေသေးတဲ့ဟာ ။ဟန်သော်လင်း အိပ်နေရာကနေ ဖျတ်ခနဲ ထလိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်ကဆင်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့ တန်းမှာချိတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ဒါက ဘယ်ကို အလေလိုက်အုံးမှာလဲ ..." အဘွားအသံက နောက်က ကပ်ပါလာတယ်။ဟန်သော်လင်း လှည့်မကြည့်မိတော့။ဒီမိသားစုမှာ သူလူလာဖြစ်ရတာက အဘွားတို့တွေလဲ စိတ်ဆင်းရဲရသလို၊ သူလဲ စိတ်ဒုက္ခများရပါတယ်။ ~~~~ "ဟေ့ သော်ကြီး ....ဘယ်လဲကွ " အသံကြားလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကနေလှမ်းခေါ် နေတဲ့ ဇော်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ဇော်ခန့်ဆိုတာက သူနဲ့ သက်တူရွယ်တူပဲ ။ ဒီရပ်ကွက်ကိုရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သိခဲ့ကြတာ။ ဇော်ခန့်ကတော့ မိဘတွေလဲ ရှိတယ် ။မောင်နှမတွေ အများကြီးလဲ ရှိတယ်။ ဇော်ခန့်တို့ တစ်မိသားစုလုံး ကားဂိတ်မှာစျေးရောင်းကြတာ။ဇော်ခန့် နောက်လိုက်ရင်း သူလဲလမ်းဘေးကလေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးခဲ့တာပေါ့။ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကလေးတွေကို သူနဲ့ ဘ၀တူတွေမို့ ဟန်သော်လင်းက သနားမိတယ်။ဘာပဲပြောပြော သူ့ကမှ ပြန်စရာအိမ်၊စားစရာအိမ် ရှိသေးတယ်။ သူ့တို့လေးတွေမှာတော့ လမ်းဘေးမှာအိပ်၊ လမ်းဘေးမှာစားကြရတဲ့ ဘ၀တွေ။ဒီလိုတွေ တွေ့ရတော့ အမေနဲ့ အဘွားကို ဟန်သော်လင်း စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်တာက အဲ့ဒီစိတ်က အိမ်ပြန်မရောက်ခင် အထိပဲ ခံတာ။အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အပြောခံ အဆူခံလိုက်ရရင် ကောင်းတဲ့စိတ်တွေ မှန်သမျှ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ပျောက်ကုန်တာ။ "မင်း ဟိုသတင်းကြားပြီးပြီလားကွ." "ဘာသတင်း လဲဟ ...စာမေးပွဲကျလို့ ဆိုပြီးအိမ်ကဆူနေတာနဲ့ တစ်မနက်လုံးအိပ်နေတာကွ " ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့် ထပြောလိုက်တဲ့ဇော်ခန့်ကို ဟန် သော်လင်း ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "တံတားတွေအောက်မှာ လူတွေကို မနေခိုင်းတော့ဘူးတဲ့ဟ ....ဒီနေ့ကစပြီး မအိပ်ရတော့ဘူးတဲ့လေ ..လူကြီးတစ်ချို့ကတော့ အမှိုက်ပုံကြီးနားက မြေလွတ်တွေဘက်ကို ပြောင်းကြမယ်လို့ ပြောနေတယ် ... မိုးတွင်း ဆိုတော့ ဒုက္ခတော့များမယ်ဟ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တံတားအောက်မှာက လေမလုံပေမဲ့ မိုးလုံတယ်လေ" ဇော်ခန့်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဟန်သော်လင်းရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဆောင့် ခုန်သွားတယ်။ပြီးတော့ ထိုင်ရာက အမြန်ထလိုက်ပြီး ကားဂိတ်ဘက်ကိုပြေးထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~ ဟန်သော်လင်း ကားဂိတ်ကိုရောက်သွားတော့ စျေးသည်တွေ အားလုံးမျက်နှာတွေ သိပ်မကောင်းကြဘူး။ဟန်သော်လင်း ငထွန်းတို့ အုပ်စုကို အရင်ရှာလိုက်တယ်။ တွေ့ပါပြီ။ ကားတစ်စီးပြီး တစ်စီးပေါ် အလုအယက်ဈေးတက်ရောင်းနေကြတဲ့ ဟန်သော်လင်းတို့အုပ်စု ။ အားလုံးပေါင်း ရှစ်ယောက် ကိုးယောက်လောက်တော့ ရှိမယ်။ အသက်တွေက ဆယ့်ငါးနှစ်က အကြီးဆုံး ။ သူတို့အားလုံး ကားဂိတ်မှာ ရေသန့်ဘူး၊ မြေပဲစားလှော်၊ အချဉ်ထုတ်၊.ကွမ်းယာ စသဖြင့်ရောင်းကြတယ်။ စျေးမရောင်းဘဲ ပလုံကောက်တဲ့သူတွေလဲရှိတယ်။သူတို့တွေ စျေးပဲ ရောင်းရောင်း၊ ပလုံပဲ ကောက်ကောက် ညနေကျရတော့ တံတားအောက်မှာစု အိပ်ကြတယ်။ တံတားကြီးက သူတို့အိမ်၊ သူတို့အိပ်ရာ။ သူတို့ဗိမာန်။ အခုအဲ့ဒီနေရာမှာ မနေရတော့ဘူးဆိုရင် သူတို့တွေ ဘယ်မှာများ သွားနေကြလေမလဲ ။အိမ်ကို ခေါ်သွားဖို့ဆိုတာကလဲ မဖြစ်နိုင်။ သူတောင် နေ့တိုင်းနှင်ချခံနေရတဲ့ဘ၀လေ။ သူတို့အားလုံး သူ့ကို တွေ့သွားကြတော့ သူ့အနားကို အပြေးရောက်လာကြတယ်။ "ကိုကြီး ..ငါတို့ကို တံတားအောက်မှာ မနေခိုင်းတော့ဘူးတဲ့ ..." သူ့အနားကို အပြေးရောက်လာတဲ့ မဲလုံးလေးက ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ပြောတယ် ။ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကလဲ မဲလုံးလေးလို ငိုမဲ့မဲ့လေးတွေ။ "အင်း...ငါလဲသတင်းကြားလို့ ရောက်လာတာ ....မင်းတို့ ဒီည ဘယ်မှာ အိပ်ကြမှာလဲ ... ငထွန်း " သူတို့အုပ်စုထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ငထွန်းကို ဟန်သော်လင်းမေးလိုက်တယ်။

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " "အပိုင်း ( ၁၁ ) ******* နေမခစျေးဝယ်ပြီးတော့ ညနေ သုံးနာရီပင်ထိုးတော့မယ်။အလှကုန်ပစ္စည်းနဲ့ ကလေးကစားစရာပစ္စည်းများပါ ၀ယ်လာတာမို့ လက်ထဲမှာ အထုတ်အပိုးတွေက အပြည့်။အနေအထားက ကားငှါးပြီး ပြန်ရမယ့်ပုံမျိုးပင်။ ကားငှါးရင်လဲ စရိတ်က နည်းမယ် မထင်။ရုံးဆင်းချိန်မရောက်သေးတာမို့လိုင်းကား တိုးစီးရင်တော့ ရလောက်အုံးမယ်ထင်ပါရဲ့။ နေမခ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် အထုတ်တွေကို မနိုင်မနင်းဆွဲပြီး အနော်ရထာလမ်းဘက်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ နေမခ ကားလမ်းကူးဖို့ ကားလမ်းဘေးမှာ စောင့်နေတုန်းမှာပဲ ရှေ့ကဖြတ်သွားတဲ့တက္ကစီကားတစ်စီးကို အမှတ်တမဲ့လှမ်းအကြည့်မှာ ကားထဲက ကားမောင်းသူကလဲ လှမ်းကြည့်တာမို့ နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဆုံမိသွားကြတယ်။ "ဟင် " ကားပေါ်ကလူကိုမြင်လိုက်ရတော့နေမခမင်သက်မိသလိုဖြစ်သွားပြီးမှ အကြည့်ကိုချက်ချင်းလွှဲပစ်လိုက်တယ်။ကားပေါ်မှာ အဖေနဲ့သူ့နောက်မိန်းမလေ။ရယ်လို့မောလို့၊ ပျော်လို့ ရွှင်လို့ပေါ့။ နေမခကို လှမ်းကြည့်နေတဲ့ အဖေ့ရဲ့မျက်၀န်းတွေက ခဏလောက်တော့ အရောင်ပြောင်းသွားတယ်လို့ ထင်လိုက်ရပေမဲ့ သူ့နောက်မိန်းမနဲ့ အရယ်အမောပင်မပျက်။ နေမခလဲ အကြည့်ကိုလွှဲပြီး အဝေးကလာနေတဲ့ကားကို လှမ်းကြည်လိုက်တယ်။အဖေဆိုပေမဲ့ နေမခတို့မိသားစုဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူကို ခေါ်ချင် ပြောချင်စိတ်လဲမရှိပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် နောက်လဲထပ်မတွေ့ချင်ပါလေ။ ~~~~~~~ "အမယ်လေးဟဲ့ ဂုဏ်ထူးလေးတစ်ဘာသာ ပါတာများ အေ...ခိုးချထားလို့ရတာကိုတော့ အထင်ကို မကြီးဘူး ...ကိုယ် အရည်အချင်းနဲ့ အောင်တာကိုပဲ လိုချင်တာ..." ကြီးကြီးအေးရဲ့အသံက တစ်တိုက်လုံးမှာ ဟိန်းထွက်နေတယ်။ကြည်ပြာက သူ့အခန်းထဲမှာ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့ ငိုနေတယ်။အလင်းချိုမှာ အသံ ပင်မထွက်ရဲ။ကြည်ပြာ စားမေးပွဲကျပြီးအလင်းချိုအောင်တာက သူ့တို့အတွက်တော့ သတင်းဆိုးကြီးတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့တယ်။အလင်းချိုမှာ ဂုဏ်ထူးတစ်ခုပါလာပြီး စာမေးပွဲအောင်ပေမဲ့ ဝမ်းသာဟန် မပြရဲပါ။စာမေးပွဲအောင်တဲ့အကြောင်းကို အဖေ့ကို ပြောပြချင်ပေမဲ့ အဖေက သတိပင်ရဟန် မတူပါ။အလင်းချိုက အရဲစွန့်ပြီး အဖေ့ဆီကိုဖုန်းဆားပါရစေဟု အဘွားဆီမှာ ခွင့်တောင်းမိရာမှ အခုလို အော်ကြီးဟစ်ကျယ်တွေ ဖြစ်ကုန်တာပါပင်။ ကျူရှင်တွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုတက်နေတဲ့ ကြည်ပြာက စာမေးပွဲ မအောင်တော့ ကျူရှင်တစ်ခုမှ မယူဘဲ စာပေးပွဲအောင်ခဲ့တဲ့ အလင်းချိုက ခိုးချလို့အောင် တာဟု အပြောခံရတော့တာပဲ။စာမေးပွဲ အောင်ခြင်း မအောင်ခြင်းအတွက် အဖေ့ကို ပြောပြချင်ရုံမှအပ အလင်းချိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဖြစ်ပါ။စာမေးပွဲဖြေပြီး ကတည်းက ဖြေနိုင်လား ၊ မဖြေနိုင်လားဆိုတာ ကိုယ်သာ အသိဆုံးပဲဟာ။ အဖေ့ကို ပြောပြချင်တယ်ဆိုတာကလဲ အဖေက တစ်ချိန်လုံး အဘွားတို့ ပြောတာတွေကိုပဲယုံပြီး အလင်းချိုကို အထင်သေးသလိုဖြစ်နေတာကြောင့်ပင်။ "တော်လိုက်တာ ...အိမ်အလုပ်တွေလဲ ကူလုပ်နေရတာကို ဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်တာပေါ့လေ ...." မိစန်းက အလင်းချိုကိုကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ် ။ "မပြောပါနဲ့ ဒေါ် လေးစန်းရယ်... ကြားသွားလို့ ထပ်ပြီး အပြောခံနေရပါအုံးမယ် ." အလင်းချိုက ဒေါ်လေး စန်းကို ပြောပြီး ခြံထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ မမြင်အောင်နေတာက ပိုကောင်းတယ်မဟုတ်လား။မဟုတ်ရင် ကျူရှင်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခုလိုက်တက်နေတဲ့သူကပဲ "ဆယ်တန်းအောင် တာက ဘဝ မဟုတ်ဘူး...."ဘာညာပြောတာတွေကို ကြားနေရအုံးမှာ။အလင်းချိုကလဲ ဆယ်တန်းဆိုတာက ဘ၀ဘာဖြစ်တယ်။ညာဖြစ်တယ်ပြောနေတာမဟုတ်ပါဘူး ။ ကိုယ်ထမ်းဆောင်ရမဲ့ တာဝနံကို ကျေပွန်အောင်ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူတို့ပြောနေသလို ဟိုလူ့ထက်သာရမယ်။ ဒီလူ့ထက် သာရမယ်ဆိုတဲ့အတွေးလဲမရှိဘူး။ အဓိကက ကိုယ်ရှင်သန်ရာ ဘ၀မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် နေထိုင်သွားဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ။ အဲ့ဒီအတွက် အလင်းချိုက အခြားသူရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို လိုက်လုနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ~~~~~~~ "ဟန်သော်လင်း ဘယ်မှာလဲ ..တောင်းလိုက်တဲ့ ကျူရှင်ဖိုး...တောင်းလိုက်တဲ့ စာအုပ်ဖိုး ... ငါတို့မှာတော့ ပေးလိုက်ရတာ ...ခွေးဖြစ်မယ့်ကောင်ရဲ့....ရှေ့လျှောက်ဘာလုပ်စားမှာလဲ ပြော ...." ဒေါ်ရီက စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်လိုက်တယ်။ ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေကို မကြားရအောင် ဟန်သော် လင်းနားထဲကို နားကြပ်ထည့်ပြီး သီချင်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အစကတည်းကမှ မဖြေခဲ့တဲ့ စာမေးပွဲကဘယ်လိုလုပ် အောင်မှာလဲ။ဒါကို ဆူပူသောင်းကျန်နေလိုရော အောင်မှာတဲ့လား ။ "ပြောနေတာ ကြားလား ... အခုချိန်ထိမထသေးဘူးလား...ထစမ်း...အိမ်မှာ ဖြုန်း ဖို့ပဲ သိတဲ့ဟာ..ဖအေတူသား ....နင်က ငါတို့မိသားစုကို ဒုက္ခပေးဖို့သက်သက် မွေးလာတဲ့ကောင်ပဲ ...နင့်ကြောင့် ငါ့သမီးကြီးမှာ မိဘနဲ့ အတူနေချင်တာတောင် မနေရရှာဘူး ... နင်ဒီလောက် အကြောတင်းမှန်းသိရင် ငယ်ငယ်ကတည်းက နင့်အဖေဆီမှာထားခဲ့ ခိုင်းရမှာ...အဲ့ဒါမှ လူမွေးလူရောင် မပြောင်ဘဲ နေမှာ ...ခုတော့ ထမင်းဝအောင်စားနေရတော့ လူပါးဝနေတယ် "

အဲ့ဒါပဲ ။ အဲ့ဒီဟာမလေးကို နေမခ ကြည့်လို့မရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲ့ဒီမျက်နှာကြောင့်ပဲ။မိန်းခလေးတန်မဲ့ တည်တည်တံ့တံ့ ဖြေပါလား။ ဘာတဲ့ ပြီးတော့ ဆိုက်ကားခကို သုံးပစ်လိုက်လို့တဲ့လေ။ အဲ့ဒီတော့ လမ်းလျှောက်ပေါ့။ ဘယ်သူမှ မသနားဘူး။ငွေကို လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ မသုံးဘဲ အလွယ်တကူသုံးပစ်လို့ကတော့ ဒီထက် ဒုက္ခရောက်အုံးမှာမှတ်။နည်းတောင်နည်းသေးတယ်လို့ နေမခစိတ်ထဲကနေ ပြောလိုက်မိတယ်။ အလင်းချို လက်ထဲကဆွဲခြင်းနဲ့ အထုတ်တွေကို မနိုင်မနင်းဆွဲရင်း ဆိုက်ကားဆရာ ဦးလေးကြီးရဲ့ အမေးကို ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်မှာ စက်ဘီးနားမှာရပ်နေပြီး စူပုပ်တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လှမ်းကြည့်နေတဲ့ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။အိမ်နီးနားချင်းတွေမို့ အလင်းချိုက ရယ်ပြလိုက်တာကို မျက်နှာကိုချာနဲလွှဲသွားတယ်။မာနကလဲကြီးလိုက်တာ၊အခြေကြီးတဲ့ မမဒါလီနဲ့လိုက်ပါပေ့။အလင်းချို ခြေလှမ်းတွေကို အားယူလှမ်းရင်း ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။ဒီနေ့အတွက်ရတဲ့ ဆိုက်ကားခကို အပင်အားဆေးတွေ ဝယ်လိုက်မိတာမို့ ကိုယ့်ဒုက္ခနဲ့ ကိုယ် အလင်းချို လမ်းလျှောက်ရအုံးမှာပေါ့။ ====================== အပိုင်း (၁၁) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

အဘွားဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားတွေက နားထောင်နေရတဲ့ အလင်းချိုအတွက် ဖိနပ်တိုက်ပေးရတာထက် ဆယ်ဆပင်ပန်းတယ်လေ ။ပြီးရင် သူတို့တွေက မထင်ရင်မထင်သလို အလင်းချိုရဲ့ အပင်လေးတွေကိုလဲ ဖျက်ဆီးပြဖို့အတွက် မျက်စောင်း တရွယ်ရွယ်နဲ့ မဟုတ်လား။ "ဟဲ့ မိလင်း ... နင် ငါတို့ တစ်အိမ်ကျော်က မုန့်ဆိုင်မှာစျေး၀ယ်ဖူးလား " " ဟင် ...ဘာဖြစ်လို့လဲ မမဒါလီ .. ၀ယ်ဖူးပါတယ်" အလင်းချိုက ယေင်ဝါးဝါးနံ့ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "အေး ..အဲ့ဒီဆိုင်မှာ ကောင်လေးချောချောတစ်ယောက် ရှိတာတွေ့လား " မမဒါလီရဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချိုစိတ်ထဲ ပြုံးချင်စိတ်ဖြစ်သွားမိတယ်။အလင်းချိုကတော့ စူပုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ ပြေးမြင်လိုက်မိတယ်။သူက ချောလား မချောလား မသိပေမဲ့ အလင်းချိုတွေ့လိုက်တိုင်းတော့စူပုပ်နေတာပဲလေ။ ''အဲ့ဒီ တစ်ယောက်က... သူတို့ဆိုင်ရှေ့က ငါဖြတ်သွားတိုင်းလိုက်ကြည့်နေတာဟဲ့ " မပဒါလီစိုးက ခပ်မြူးမြူးလေး ပြောတော့ အလင်းချိုခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။မမဒါလိက လှတော့ ဟုတ်ချင်လဲ ဟုတ်မှာပေါ့။ "ဟုတ်မှာပေါ့ မမဒါလီ ...မမဒါလီက လှတာကို " အလင်းချိုက အလိုက်သင့် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "အေး အဲ့ဒါကြောင့် ငါပြောမလို့ ... နင်က အမေတူသမီးဆိုတော့ ကောင်လေးကို သွားပြီး မမြူဆွယ်နဲ့နော်...ရုတ်ရုတ်သတင်းထွက်လို့ကတော့ နင် အသေပဲ ...အိမ်ကနေပါ မောင်းထုတ်ခိုင်းမှာ " မမဒါလီစကားကိုကြားတော့ အလင်းချိုပြုံးလိုက်မိတယ်။ငိုလို့မရ၊၊ မကျေနပ်တာကို ပြောပြလို့မရတဲ့ ဘဝမှာ အလင်းချိုပြုံးပဲ ပြုံးနေရမှာပေါ့။အလင်းချို တောင် ရေရေရာရာ မသိတဲ့ အမေ့အကြောင်းကို လူကြီးတွေရဲ့ စကားကို နားယောင်ပြီးတော့ သာလိုက် ပြောနေကြတာမဟုတ်လား။တကယ်က သူတို့ အမေ့ကို မြင်တောင်မမြင်ဖူးကြဘူးလေ။ ~~~~ နေမခက တစ်နေကုန်ဈေးရောင်းရတဲ့ငွေတွေကို အမျိုးအစားလိုက်ခွဲပြီးတော့ သေချာ ရေတွက်လိုက်တယ်။ဈေးက ရောင်းရပေမဲ့ အမြတ်က ထင်သလောက်မကျန်ဘူး ။အမြတ်ငွေနဲ့ နေမခတို့အိမ်ရဲ့ တစ်နေ့တာအသုံးစရိတ်နဲ့ က သိပ်ပြီး မကွာလှ။ ဒီလိုသာ ဆက်သွားနေရင် ကြာရင် ဈေးရင်းကိုပင် ထိလာနိုင်တယ်။ " မနက်ဖြန်ကစပြီး ပစ္စည်းတွေကို အိမ်အရောက် မမှာနဲ့တော့ ...သားကိုယ်တိုင်သွားဝယ်မယ်လေ" ခုံပေါ်မှာထိုင်နေကြတဲ့ အဘွားနဲ့ အမေ့ကို နေမခ ပြောလိုက်တယ် ။ "ဖြစ်ပါ့မလား သားရယ် ...သားနိုင်ပါ့မလား " "အေး ဟုတ်တယ်...အဘွားလဲ စိတ်မချဘူး ... သူတို့ လာပို့တာပဲ ရောင်းပါကွယ် ...လိုတာရှိရင် ဒီစျေးက ပြေးဝယ်ပေါ့" "မဖြစ်ဘူးအဘွားရဲ့ ...အဲ့လိုပဲ အိမ်အရောက် ပို့ပေးတာတွေကိုမှာပြီး ရောင်းနေရတာ အမြတ် မကျန်ဘူးလေ... ပြီးတော့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဒီနားစျေးထဲကပဲ ယူပြီး ရောင်းနေတာကလဲ အမြတ် မကျန်ဘူး ..သားကိုယ်တိုင် မင်္ဂလာစျေးတို့ ...သိမ်ကြီးစျေးတို့မှာ သွားဝယ်မယ် ... သဲသဲလဲစျေးရောင်းတာ ကျွမ်းနေပြီဆိုတော့ သားက စျေးဝယ်မယ်လေ ...အဲ့ဒါမှ အမြတ် ကျန်မှာ " စိတ်မချဟန်နဲ့ ရှိနေကြတဲ့ အဘွားနဲ့ အမေ့ကို နေမခက သေချာရှင်းပြလိုက်တယ်။အမေနဲ့ အဘွားက စိတ်မချနိုင်ပေမဲ့ နေမခလဲ အရင်က မြို့ထဲနဲ့ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ နေခဲ့တာပဲဟာ ။အရာရာကို စိုးရိမ်နေရင်တော့ ကိစ္စတိုင်းက စိုးရိမ်စရာတွေပဲမဟုတ်လား။ဒါပေမဲ့ မဖြစ်သေးတာကို တွေးပြီး ကြောက်ရွံ.ပူပန်နေမဲ့အစား လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်တဲ့အဘွားရယ်၊ ကျန်းမာ ကာစ အမေရယ်၊ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ညီမငယ်လေးအတွက် နေမခက ပိုပြီး ကြိုးစားရမှာမဟုတ်လား။အဘွားခမျာ နေမခတို့မိသားစုကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရတာလေ။ သူ့ဟာနဲ့သူဆိုရင် ပြည့်ပြည့်စုံစုံနဲ့ နေနေရမှာ။အခုတော့ အဘွားမှာ သူ့လှူချင်သလို မလှူနိုင်၊သူသွားချင်တာကို မသွားနိုင်ဘဲ ခြစ်ခြစ်ခြုတ်ခြုတ်နဲ့ သူးစွဲနေရရှာတာကို နေမခတို့အသိပဲဟာ။ "အဘွားတို့ကလဲ စိတ်မပူပါနဲ့ ...မနက်ဖြန် သားစျေးသွားမယ် ... ဒီနားက ဝယ်မရောင်းတော့ဘူး " ~~~~~~ နေမခ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်အတွက် လိုအပ်တာနည်းနည်းနဲ့ ဟင်းချက်စရာတွေဝယ်ဖို့ ဈေးဘက်ကို ထွက်ခဲ့တယ်။ဒီနေ့ သိမ်ကြီးဈေးလဲ သွားမှာမို့ ဈေးထဲကို စောစောလာခဲ့တာ။ နေမခစျေးဝယ်ပြီးတာနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စက်ဘီးပေါ်တင်ပြီး ထုတ်ပို့နေတုန်းမှာပဲ ဈေးထဲကနေ အိပဲ့အိပဲ့နဲ့ ထွက်လာတဲ့ ပြူးထူးကြောင်တောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ ပစ္စည်းတွေ အပြည်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေပုံက ဟိုယိုင်ဒီယိုင်။ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကလဲ မနည်းမနော ။တစ်ပတ်စာ ဆယ်ရက်စာအလားပဲ။ နေမခသိသလောက်တော့ သူတို့အိမ်မှာ လူတွေအများကြီးပဲ ရှိတဲ့ဟာ။ ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်ဖို့ကို ဒီငပိန်မလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ လွှတ်ရလား။ကြည့်ရတာ အမြင်ကိုမတော်ဘူး။ "တူမကြီးရေ ဆိုက်ကားစီးမလား ..." နေမခကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဆိုက်ကားဆရာ ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းမေးသံကို ကြားလိုက်ရတယ် ။ "မစီးတော့ပါဘူး ဦးကြီးရယ် ဆိုက်ကားခပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးလိုက်မိလို့လေ... ဟိ ...ဟိ "