အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

"ဟုတ်ကဲ့ မမ"ဆိုသော ရဲရင့်ဆီက စာရောက်လာပြီးတော့ စိုင်းခွန်နောင်၏ စာကို ဝင်ဖတ်လိုက်သည်။ "ငြိမ်း ....ဒီည လိုင်းမသုံးဘူးလား..." "နေမကောင်းများဖြစ်နေလို့လား ... စိတ်ပူလိုက်တာ " စာလေးက နှစ်ကြောင်းတည်းပင် ။ထုံးစံအတိုင်း အချိန်ပြည့် အင်တာနက်လိုင်းရနေသည်နေရာဒေသမှဆိုတော့ အကောင့်က မီးစိမ်းနေသည်။ "နေကောင်းပါတယ်....စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ ..." ငြိမ်းက ပြန်စာကို ပို့ လိုက်သည်။တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ့ဆီမှ ပြန်စာရောက်လာလေသည်။ "ကျွန်တော်က ငြိမ်းအိပ်သွားပြီထင်နေတာ...ဘာတွေစိတ်မကောင်းစရာနဲ့ ကြုံနေရလဲ....ကျွန်တော်ကို ပြောပြလေ ... " သူ့ပို့လာသောစာကို ဖတ်ပြီး ငြိမ်းစိတ်ထဲ ထိန်းချုပ်ထားသော ဝမ်းနည်းမှုက လည်ချောင်းဝသို့ဆို့နင့်တက်လာသည်။အမေသည် ငြိမ်းကို တစ်ခါဆို တစ်ခါလေးမျှပင် မာန်မဲဆူပူခဲ့ဖူးသူမဟုတ်ချေ။သည်နေ့ ည၌သာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြိမ်းကိုမာမာထန်ထန် ဆူပူခြင်း ဖြစ်လေသည်။အမေ့ဆီမှ ဒီ လို လေသံမာမာနှင့်အပြောခံရတော့ ငြိမ်း ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြစ်မိသည်။ရင်ထဲ တဆစ်ဆစ်တနုံ့နုံ့ ဖြင့်ခံစားနေရသည်။ထိုခံစားမှု အပူသောကကို ရဲရင့်ဆီမှာလည်း ရင်မဖွင့်မိ ။ ရဲရင့်ဘဝလေးခုမှစိတ်ချမ်းသာနေသည်ကို အပူမကူးစေလို မိပေ။သို့သော်လည်း စိုင်းခွန်နောင်ကမေးလာသောအခါ မမြင်မတွေ့ရသော သူစိမ်းတစ်ရံဆံ ဖြစ်၍ထင်သည်။ရှောရှောရှူရှူပင် ရင်ဖွင့် ပြောပြလိုက်မိလေသည်။ "အမေ့ဆူလို့ ပါ...အရင်က အခုလို တစ်ခါမှ မဆူဖူးတော့ စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းနေမိတယ်...ငိုချင်တယ် " " ဟော့ဗျာ...ငိုနေတာလား....မငိုပါနဲ့ ငြိမ်းရယ် .... ဘယ်သူက ပဲမှားမှား ...မနက်ကျရင် ငြိမ်းဘက်က အရင် ချော့လိုက်... တောင်းပန်လိုက်နော်.... အခုတော့ ငြိမ်း ခံစားနေရတာတွေ...စိတ်တိုနေတာတွေကို ကျွန်တော်ကို ပြောပစ်လိုက်.... ဟုတ်ပြီးလား...." "လူတွေက မကောင်းဘူး.... လူတစ်ဖက်သားကို မတရားပြောချင် ဆိုချင်နေကြတာ...သူတို့အပြစ်ကျ သူတို့မသိကြ ...မမြင်ကြဘူးလေ..." "ဟုတ်တယ်.... လူအများစုရဲ့ စိတ်က အဲ့ဒီလိုပဲ ငြိမ်းရဲ့ " "ငြိမ်းက စပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘူး.... ငြိမ်းကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူဆိုရင်လည်း ခွင့်မလွှတ်ဘူး...." "ငြိမ်းရယ်"ဆိုသော ညည်းတွားသံမျိုးနှင့် တူသော စာသားလေး သူ့ဆီမှရောက်ရှိလာသည်။ "ငြိမ်းဘဝမှာ လုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့သူနှစ်ယောက်ရှိတယ်..." "ချွင် " .ငြိမ်းတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် "ချွင် " ခနဲ မြည်သံကြောင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲရင့်ဆီမှ စာပို့လာခြင်းဖြစ်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဟာ..မမ... မအိပ်သေးဘူးလား..ဟာသ ဗွီဒီယိုတွေကြည့်နေပြန်ပြီလား... ညနက်နေပြီလေ" "ချစ်သူ့ ဆီကို တောင်င်ပံဖြန့်ကျက်လို့ သွားချင်တယ် ......ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်မှန်းလဲ အတတ်မသိ....." ရဲရင့်ဆီမှ စာကို ဖတ်နေချိန်မှာပင် ငြိမ်းသိပ်ကြိုက်သော ဂျီလတ်၏ သီချင်းသံက ဖုန်းထဲမှထွက်ပေါ်လာလေသည်။ရဲရင့်ဖုန်းခေါ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို" "မမ... မအိပ်သေးဘူးလား...အချိန်ကိုကြည့်ဦး....အိပ်တော့..." ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် ရဲရင့်၏ စိတ်တိုနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။သည်တော့လည်း ငြိမ်းကလည်း ဒေါပွပွနှင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ရော ခုချိန်ထိမအိပ်သေးဘူးလား" "မမအိပ်ခိုင်းကတည်းက အိပ်လိုက်တာဗျ...တရေးနိုးလာတာ .... စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်နေလို့ ဖေ့ဘုတ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တာ...." "အေးပါကွာ ... ဟုတ်ပါပြီး...အိပ်ပါတော့မယ် ဟုတ်ပြီလား...တာ့တာနော်...." ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ငြိမ်းလည်း အင်တာနက်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ စိတ်က မအိပ်ချင်သေးသော်လည်း ရဲရင့်ကို ကတိပေးလိုက်ပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ****** ဒေါ်ငြိမ်းဝေဖုန်းကိုကိုင်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့တက်ခဲ့လိုက်သည်။ သည်အချိန်ဆိုလျှင် ငြိမ်းက အောက်ထပ်က ဈေးဆိုင်တွေထဲမှာ အလုပ်များနေချိန် ဖြစ်သောကြောင့် အပေါ်ထပ်ကို တက်လေ့ တက်ထမရှိပေ။ထို့ကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေ အပေါ်ထပ်မှာ ဖုန်းလာပြောခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး ဖုန်းနံပတ်တွေကို နှိပ်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို" တစ်ဖက်မှထူးသံကြားလိုက်ရလေသည်။ "ကိုအောင်မင်း...ရှင့်ကလေးကို ဘယ်တော့ လာခေါ်မှာလဲ ....ရှင်အခန်းမငှားရသေးခင် ခဏ ခေါ်ပေးထားပါဆိုလို့ ကျွန်မက ခေါ်ပေးထားတာ...အခုပဲနှစ်လပြည့်တော့မယ်....ကျွန်မက ကလေးကို သနားလို့ခေါ်ထားတာနော်....ဒီကလေးက ဘယ်သူဆိုတာ ငြိမ်းသိသွားရင် ရှင့်ကလေးရော....ကျွန်မ သမီးပါ စိတ်ထိခိုက်ရလိမ့်မယ်... ငြိမ်းရဲ့စိတ်ကို ရှင် သိတယ်မဟုတ်လား...." "ငါ....ငါတောင်းပန်ပါတယ် ငြိမ်းဝေရာ...ငါ့အလုပ်ကအဆင်မပြေလို့ပါ ဟာ... အခုတောင် နေစရာမရှိလို့ ..ည စောင့်အလုပ်လုပ်ပြီးနေ့ဘက်ဆို အဆင်ပြေရာမှာ အိပ်နေရတာဟ...." ငြိမ်းသည် အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းထဲတွင် စာရင်းစာအုပ်ကျန်ခဲ့သောကြောင့်လာတက်ယူရာမှ မိခင်၏အခန်းထဲမှစကားပြောသံသဲ့သဲ့ကိုကြားလိုက်ရသောကြောင့် အမှတ်တမဲ့ နားထောင်လိုက်မိလေသည်။ "အို ...ဒါတွေ ကျွန်မ မသိဘူး.... နေစရာမရှိရင် ရွာကိုပြန်ပေါ့...ရှင့် အမေရှိသေးတာပဲ.... "အမေ.... ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ"

ကျေးဇူး တကြောင်းတွေတဖွဖွပြောနေသောရဲရင့်၏လက်ကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ်းအားပေးစကားပြောလိုက်မိသည်။ရဲရင့်က မျက်ရည်တွေ့ရစ်နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ရဲရင့်၏ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်နေမိရင်းမှ ငြိမ်း လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိလေသည် ။ "ရဲရင့်က ဘယ်ဇာတိလဲဟင်...ဆွေမျိုးသားချင်းတွေရော ရှိလား...." "ရန်ကုန်ကပဲ မမရဲ့...ဆွေမျိုးတွေလည်း ရန်ကုန်မှာပဲ ရှိကြတာ....ဒါပေမဲ့ လောကရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ရွှေမရှိတော့ အမျိုးမ တော်ချင်ကြဘူးလေ..... " "ဪ ... ဟုတ်လား.." ****** "သမီး...ကိုသန့်စင်တို့ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...သမီး ပယောဂများပါနေလားကွယ်..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက စာရင်းဇယားများဖြင့်အလုပ်များနေသော ငြိမ်းဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီးခပ်တိုး တိုးမေးလိုက်သည်။ ငြိမ်းက မိခင်ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေ...ငြိမ်းလဲ ဘာမှမသိရပါလား...ဘာကိစ္စကို မေးတာလဲ.." "ကိုသန့်စင်နဲ့ညိုညိုကိစ္စလေ... အရင်က ညိုညို ကောင်လေးက အမေတို့ ဆိုင်ကို မလာဖူးပါဘူး...ခါတိုင်းဆိုင်ပြင်မယ်ဆို ခေါ်ခိုင်းနေကြ လက်သမားကိုမခေါ်ဘဲ...ဘာလို့ အဲ့ဒီကောင်လေးကို ခေါ်လာရတာ လဲ....ခုတော့ ထိုးဟယ်ကြိတ်ဟယ်နဲ့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲတွေဖြစ်ကုန်တဲ့အပြင် .... ကိုသန့်စင်နဲ့မသက်မာလည်းအသက်ကြီးမှ ကွဲဖို့ကွာဖို့ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ..." "သူ့တို့ဘာသာ ဟုတ်လို့ ကျော် ပုတ်လို့ပေါ်တဲ့ကိစ္စပဲ အမေ...." ငြိမ်းက ခေါင်းကိုငုံ့လျက်မှ မိခင်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည် ။"မဟုတ်ပါဘူးအမေရယ် "ဟု ငြိမ်း ငြင်းချက် မထုတ်မိ။ငြိမ်းမလိမ်ညာတတ်ပါ။လိမ်ညာခြင်းက ငြိမ်း အမုန်းဆုံးသောအရာဖြစ်သည်။ဦးသန့်စင်နှင့် ဒေါ်သက်မာဆိုတာ ငြိမ်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှဖြစ်သည်။သူတို့လည်း စတိုးဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းတို့ ဆိုင်ကို မသိမသာ ရော၊ သိသိသာသာပါ ပြိုင်ဆိုင်သည်။တိုက်ခိုက်သည်။သည်မျှလောက်ကိုတော့ ငြိမ်းက ဂရုကိုမစိုက်။ကိုယ့် ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေးပင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။သူတို့စတိုးဆိုင်မှာ ညိုညို ဆိုသော စာရေးမလေးကိုခန့်ထားသည်။ပြီးလျှင် ဦးသန့်စင်က ညိုညိုနှင့် တိတ်တိတ်ပုန်း ဖြစ်နေကြသည်။ဒါကို ဒေါ်သက်မာကမရိပ်မိ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားနှင့် နေ့စဉ်တွေ့မြင်နေရသောင်ငြိမ်းကရိပ်မိသည်။သို့သော် သည်ကိစ္စကငြိမ်းနှင့် မဆိုင်၍ မဆိုင်သလိုသာနေခဲ့သည်။ငြိမ်းနှင့်ဆိုင်လာသည်မှာ ငြိမ်းကား ဝယ်လိုက်ပြီးရဲရင့်ကို ကားပေး မောင်းသော အချိန်မှစသည်ပဲ ပြောရလေမည်လား။ဒေါ်သက်မာရော ဦးသန့်စင်ကပါ ငြိမ်းကားဝယ်လိုက်ချိန်မှစ၍ ငြိမ်းအကြောင်းတွေကို မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြောလာတော့ သည်ကိစ္စကငြိမ်းနှင့် သက်ဆိုင်လာခဲ့သည်လေ။ထို့ကြောင့်ပင် ဦးသန့်စင်နှင့် ညိုညိုတို့၏ အရှုပ်ထုပ်ကို အများသိအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။သိပ်တော့လည်း ခက်ခက်ခဲခဲ့မလုပ်လိုက်ရပါ။ ညိုညို အကြောင်းကိုစုံစမ်းလိုက်သည်။ထိုအခါ စိတ်တိုလွယ်သော ညိုညို ရည်းစား လက်သမားကောင်လေးနှင့် သိခဲ့ရသည်။ပြီးတော့ ငြိမ်းက ထိုကောင်လေးကို ဆိုင်သို့ ရုတ်တရက်ခေါ်ချလာပြီး ဆို င်ထဲရှိ မုန့်တင်သောဆင့်တန်းများကို ပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။ကောင်လေးကလည်း လိုလိုချင်ချင်ပင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ကြည့်ရသည်မှာ သူ့ကောင်မလေးကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်ကိုလက်ခံလိုက်ပုံရသည်။အလုပ်လုပ်နေစဉ် တောက်လျှောက် မျက်လုံးက သူ့ချစ်သူရှိနေသော ဦးသန့်စင်တို့ဆိုင်ကိုပဲကြည့်နေသည်။သည်မှာတင် လူလစ်ရင်လစ်သလို အနေအထိုင်မတတ်ကြသော ဦးသန့်စင်နှင့့်ညိုညိုတို့အား လက်ပူးလက်ကြပ်မိလေတော့သည်။အဲ့ဒီတော့ စိတ်တိုလွယ်သော ကောင်လေးက ဦးသန့်စင်တို့ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးသွားပြီး ဦးသန့်စင်ကိုထိုးသည်။ သူ့ရည်းစား ညိုညိုကို ပြဿနာရှာသည်။သည်မှာတင် ဦးသန့်စင်နှင့် ညိုညိုတို့အဖြစ်က လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ "ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ငြိမ်းရယ်...အာဃာတကြီးလှချည်လား....သမီးကို အမေဘယ်တော့မှမဆူခဲ့ဘူးနော်.... ဒီတစ်ခါတော့ဆူမယ်... လက်တုန့်ပြန်တတ်တဲ့ ဒီလိုစိတ်ဓါတ်ကို အမေ မကြိုက်ဘူး .... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မလုပ်ရဘူး...မကောင်းတဲ့လူက မကောင်းသလိုပဲ သူ့အကုသိုလ်နဲ့ သူ ... သူ့လမ်းသူသွားမှာပဲ ... အဲ့ဒီအကုသိုလ် ကို သမီးက ခွဲယူနေတာလား....ဒါနောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲဖြစ်ပါစေ သမီး..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ပြောပြီး ငြိမ်းအနားမှထလာခဲ့သည်။ငြိမ်းက ဧည့်ခန်းဆိုဖာခုံပေါ်တွင် ငူငူချည်းထိုင်လျက် ကျန်ခဲ့လေသည်။ ******* "ချွင် " " ချွင် " ဖေ့ဘုတ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချွင်ခနဲ ရောက်လာသော အသံများကြောင့် ငြိမ်းမက်ဆင်ဂျာထဲသို့ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ "မမ ... အိပ်နေပြီလား..." "ဒီညလိုင်းမသုံးတာလား..." ရဲရင့်ဆီမှစာများ ရောက်လာပြီး အကောင့်် ကမီးစိမ်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ "မအိပ်သေးဘူးလား..." ဟု ငြိမ်း စာပြန်ပို့လိုက်သည်။ "မမကို စောင့်နေတာ..မမတို့ဆိုင်ကပြန်လာပြီးကတည်းက မမလိုင်းတက်မလား စောင့်နေတာ .... ဘာတွေ အလုပ်များနေလို့လဲ...စာရင်းတွေရှုပ်နေရင် မနက်ကျရင် လာကူတွက် ပေးမှာပေါ့..." "မဟုတ်ပါဘူး ...ကိစ္စလေးရှိလို့ပါ.... စောစောအိပ်နော်...ဂိမ်းတွေလည်း ညနက်အောင် ဆော့မနေနဲ့... ကျန်းမာရေးထိခိုက်မယ်...."

"ရပါတယ် ... မြန်မာပြည် ပြန်မရောက်တာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟုအမေး စာကြောင်းလေး ပို့ လိုက်သည်။ " ခြောက်နှစ်ခုနှစ်လောက်ရှိပြီ.... ကျောင်းမပြီးခင်လေးမှာ ရောက်လာတာလေ...." "မြန်မာပြည်မှာတုန်းက ဘယ်မှာနေတာလဲ..." "တောင်ကြီးမှာနေတာ..." "ဪ...ဒါဆို...ရှမ်းလူမျိုးပေါ့နော်..." "ရှမ်းလူမျိုးစစ်စစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး...အဖေကဗမာ...အမေက ရှမ်းသွေးပါတယ်... အဖေဆုံးတော့ အမေ့ အမျိုးတွေရှိတဲ့နေရာမှာပဲ နေဖြစ်သွားတာ ဆိုပါတော့ " " ဪ...အဲ့ဒီမှာ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေလား...." "ဟုတ်ကဲ့ ... ပြေပါတယ် ....နောက်နှစ်လောက်ဆို ....ကျွန်တော်ပြန်လာတော့မယ်... အမေက အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ခွဲမနေချင်တော့လို့ ..." ဘာရယ်မဟုတ်သူနှင့် ငြိမ်းအတန်ကြာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်းတွေမေးကြ ၊ ပြောကြရင်း သူ့က သတိပေးမှပင် ညဉ့်အတော်လေးနက်နေပြီးမှန်း ငြိမ်းသတိထားလိုက်မိလေတော့ သည်။ "စကားပြောကောင်းနေတာနဲ့ ... ငြိမ်းအိပ်ဖို့နောက်တောင် ကျနေပြီပဲ...အိပ်တော့လေငြိမ်း..." "Good night အိပ်မက်လှလှမက်ပါစေနော် ငြိမ်း" သူ့ဆီက နှုတ်ဆက် စာကြောင်းလေးရောက်လာပြီးတော့ ငြိမ်းလည်း အင်တာနက်ကိုပိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။ ******* "ကဗျာရိပ်"ဆိုသော ကော်ဖီဆိုင်လေးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ငြိမ်းက ကားဆရာကိုရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲသို့ ငြိမ်းလှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုင် ထောင့်ကျကျစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ရဲရင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ထုံးစံအတိုင်း ရှပ်အင်္ကျီခပ်နွမ်းနွမ်းနှင့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဂျင်းဘောင်းဘီကိုတွဲဝတ်ထားလေသည်။ငြိမ်းကိုမြင်သောအခါ ရွှင်မြူးသွားသောမျက်နှားထားဖြင့် လက်လှမ်းပြလေသည်။ငြိမ်းက သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်း စူးစူးလေးများကို ဖျတ်ခနဲ ငေးမောကြည့်လိုက်မိသည်။ "လာလေ မမ...ဒီမှာ ထိုင်..." နေ့လယ်နေ့ခင်းဖြစ်သောကြောင့် ဆိုင်လေးထဲတွင် လူရှင်နေလေသည်။ငြိမ်းက ရဲရင့်ဆွဲထုတ်ပေးသော ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ရဲရင့်က စားပွဲထိုးလေးကို လှမ်းခေါ်ပြီး ကော်ဖီမှာနေသည်။ "ရဲရင့်ကို ခေါ်လိုက်ရတဲ့အကြောင်းက အလုပ်ကိစ္စလေး ပြောမလို့ လေ... ငြိမ်းပြောတာတွေကို နားထောင်ပြီး နားလည်မှုတော့ မလွဲစေချင်ဘူး ရဲရင့် ရယ်..." ငြိမ်းက စကားကို လှအောင် ပြောလိုက်သည်။ရဲရင့်ကလည်း ငြိမ်း ပြောတာကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် နားထောင်နေလေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ .. ပြောလေ မမ ..." " ရဲရင့် ကားမောင်းတတ်တယ်မဟုတ်လား..." "မောင်းတတ်တယ် မမ ... လိုင်စင်လည်းရပြီးပြီ ... ကားမောင်းတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းပေးဖို့ အလုပ်ထဲမှာလည်း လျှောက်ထားပြီးပြီ ...အဲ့ဒါပြောင်းရခါနီးမှ အမေ့ကျန်းမာရေး ကြောင့် အလုပ်ပျက်ရက်တွေများလို့ ပယ်ချခံလိုက်ရတယ်..." "ဟုတ်လား....ဒါဆို မလျှောက်နဲ့တော့..." "ဗျာ...မမ ဘာလို့လဲ " ငြိမ်းပြောလိုက်တော့ ရဲရင့်က အူကြောင်ကြောင်ပုံစံဖြင့် ပြန်မေးလေသည်။ "ဒီလိုပါ ရဲရင့်ရဲ့ ....ငြိမ်းကလေ ကားဝယ်ချင်တာကြာလှပြီ ... မေမေက စိတ်မချဘူးဆိုတာနဲ့ မဝယ်ဖြစ်တာလေ... အဲ့ဒါ အခုကားလေးတစ်စီးဝယ်မလို့လေ...ငြိမ်းကိုတော့ မေမေက မောင်းခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး...ဒါကြောင့် ရဲရင့်ကို ကားမောင်းခေါ်မလို့လေ...ပြီးတော့...ငြိမ်းတို့ကလည်း နေ့တိုင်း အပြင်သွားနေတာမဟုတ်တော့...ကားအားတဲ့အချိန်တွေမှာ...တက္ကစီဆွဲပေါ့... ဒါပဲနော် ငြိမ်းကို အုံနာကြေး တော့ပေးရမယ်နော်...." "ဗျာ....တ ...တကယ်ပြောနေတာလား မမ...နောက်နေတာလား ..." ရဲရင့်သည် ငြိမ်း၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ "ဪ...တကယ်ပေါ့ ရဲရင့်ရဲ့ .... စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြိမ်းက မနောက်တတ်ပါဘူးနော်....တစ်ခုတော့ရှိတယ် ...ရဲရင့်အိမ်က ငြိမ်းတို့နဲ့ဝေးလွန်းတယ် အိမ်ပြောင်းမှဖြစ်မယ်... ငြိမ်းတို့ ဘေးကရပ်ကွက်ထဲမှာ ဈေးသင့်တဲ့ အိမ်ခန်းတွေ ရှိတယ် ရဲရင့်စုံစမ်းကြည့်လိုက်...လိုတဲ့ငွေကို ငြိမ်းစိုက်ထုတ်ပေးထားမယ်လေ...နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ပေးပါ ....." ငြိမ်းစကားဆုံးတော့ ရဲရင့်က မျက်နှာကိုလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နှင့် အုပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။ ငြိမ်းမှာ ရဲရင့်၏ အပြုအမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမိပြီး ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်လိုက်မိသည်။ "ဘာ...ဘာဖြစ်လို့လဲ ရဲရင့်....ငြိမ်း...ငြိမ်းတောင်းပန်ပါတယ်နော်....ငြိမ်းက ငြိမ်းရော... ရဲရင့်ရော အဆင်ပြေမဲ့နည်းလမ်းကို ပြောပြတာပါ...ရဲရင့်ကို အထင်သေးလို့ပြောတာမဟုတ်ပါဘူးနော်...ငြိမ်းကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့..." ငြိမ်း၏တောင်းပန်စကားဆုံသောအခါ ရဲရင့်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှ လက်တွေကို ခွါလိုက်သည်။ထိုအခါ ဖြူနုသော ရဲရင့်၏ မျက်နှာသည် ငိုထားသကဲ့သို့ နီမြန်း၍နေလေသည်။ " မမကို စိတ်ဆိုးစရာလားမမရယ်...အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ...ပိုက်ဆံများများရှာပြီး အမေ့ကို ဆေးရုံကောင်းကောင်းမှာလည်းပြချင်နေတာ .... ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမရယ်....မမကျေးဇူးတွေကို ဒီတစ်သက်မမေ့ပါဘူးနော်...."

ဧကြည်ဖြူ "ချစ်ဆိပ် " (ချူ ) အပိုင်း (၁၂) **** ငြိမ်းက မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှအထုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အိမ်ထဲရောက်မှ ပြောပြမယ် သမီး ....မကြူရေ ....ကလေးကို ခေါ်သွားပြီး သူ့စားချင်တာတစ်ခုခုကျွေးလိုက်ပါနော် " ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ကလေးကို အိမ်အကူမကြူ ကိုခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်က စတိုးဆိုင်၏ နောက်ဘက်ရှိ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ငြိမ်းက မိခင်အတွက် အသီးဖျော်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်ဖျော်ပြီး အအေး ဖန်ခွက်ကိုကိုင်၍မိခင်၏ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ " အမေအသိက မသက်သာဘူးလား အမေ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်း၏မျက်နှာကိုကြည်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သမီး...သူ့အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး ဒီကြာထဲ သူ့ခမျာ ဆွေမျိုးတွေဆီကပ်နေရတာ ဒီကလေးကရှိနေတော့ ဆွေမျိုးတွေက မကြည်ဖြူ့ကြဘူးတဲ့လေ.... ဒီကလေးက သူ့မြေးလေးလေ... ကလေးရဲ့အမေကလည်း ဆုံးသွားတာကြာပြီတဲ့ ... ဖအေလုပ်သူကလဲ ပျောက်နေတော့ ကလေးကို အမေတို့ဆီ ခဏလောက် အပ်ထားပါရစေ ဆိုလို့ ခေါ်လာတာ ... သမီးအဆင်ပြေရဲ့လားဟင် " " အဆင်ပြေပါတယ် အမေ...ကလေးဘ၀က သနားစရာလေးပဲ ခေါ်ထားလိုက်ပါ...သူ့အဖေဆိုတဲ့လူ လာမခေါ်တော့လည်း သမီးတို့ပဲ စောင့်ရှောက်ထားလိုက်တာပေါ့အမေရယ်...." ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ ယခုမှပင် သက်ပြင်းမောကိုချနိုင်လေတော့သည်။ "ဒါနဲ့ အမေနဲ့ တိုင်ပင် စရာရှိလို့ အမေရဲ့ " "ဘာများလဲ သမီးရဲ့ ... ပြောပါဦ်း " "ဟိုလေ ရဲရင့်ကိစ္စပါအမေ...ရဲရင့်အမေကိုကြည့်ရတာ အတော်လေးနေမကောင်းဖြစ်နေရှာတာ ...ရဲရင့်ရတဲ့လစာလောက်နဲ့ ဆေးရုံဆေးခန်းလည်းမပြနိုင်ဘူး ထင်ပါတယ် အမေရယ်... ပြီးတော့ သူတို့အိမ့်ကလည်း ဝေးလိုက်တာဆိုတာ...အလုပ်သွားအလုပ်ပြန်ကို အချိန် မနည်းကြာတယ်လေ" ပြောနေရင်း ငြိမ်းက စကားကို ရပ်ပြီး မိခင်၏မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်ငြိမ်းဝေက သမီးဖြစ်သူငြိမ်း၏အမှုအရာအပြောအဆိုကိုကြည့်ပြီး အကင်းပါးလှသူ ပီပီ ငြိမ်းပြောချင်သောစကားကိုနားလည်သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒီတော့ သူတို့သားအမိကို သမီးက ဘယ်လိုများ ကူညီချင်လို့လဲ ပြောပါဦး..." "ဟိုလေ သမီးစဉ်းစားမိတာက ...တကယ်ဆို သမီးတို့မှာ ကားတစ်စီးလောက် လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား...အမေက သမီးကို ကားမမောင်းစေချင်ဘူးဆိုလို့သာ မဝယ်ဖြစ်တာ...အဲ့ဒါ ကား တစ်စီးလောက် ၀ယ်ပြီး ရဲရင့်ကို မောင်းခိုင်းမလားလို့ ...သမီးကတော့ အုံနာသဘောပေါ့အမေရယ်...သမီးတို့အပြင် မသွားတဲ့အချိန် သူက တက္ကစီဆွဲပေါ့...နေ့စဉ် အုံနာကြေးတော့တောင်းရမှာပေါ့...အဲ့ဒါဆို သူလည်း ၀င်ငွေ ပိုကောင်းလာမှာပဲ...သမီးစိတ်ကူးကို အမေ ဘယ်လို သဘောရလဲဟင်..." "ကောင်းပါတယ်သမီးရဲ့ ....ကူညီရာလည်း ရောက်သလို အမေတို့ ငွေတွေလည်း အလဟဿဖြစ်သွားတာမှမဟုတ်တာပဲ..." မိခင်၏ တုန့်ပြန် စကားကြောင့် ငြိမ်းက မိခင်ကို ဝမ်းသာအားရဖက်လိုက်မိလေသည်။ ***** အိပ်ရာထဲ ရောက်သည်နှင့် ငြိမ်း ဖေ့ဘုတ်ကို ဖွင့်သုံးလိုက်သည်။ " ချွင် " "ချွင် " ချွင်ခနဲမြည်သံနှစ်ချက်နှင့်အတူ မက်ဆင်ဂျာမှ စာနှစ်စောင်ရောက်လာလေသည်။ စာနှစ်စောင် အနက် ရဲရင့် ပို့ထားသောစာကို ငြိမ်းအရင် ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ နည်းနည်းသက်သာတယ်သိလား မမ..." "အလုပ်မဆင်းရတော့... မမနဲ့ မတွေ့ရဘူး" "သတိရလိုက်တာ မမရယ်" ရဲရင့်ပို့ထားသော စာကြောင်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ပြီးနောက် စာလေးတစ်ကြောင်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အလုပ်မသွားနဲ့အုံး.... ငြိမ်းနဲ့ အပြင်မှာ ခဏတွေ့ရအောင် အလုပ်ကိစ္စပြောစရာလေးရှိလို့ " စာကြောင်းလေးတွေကို ပို့လိုက်ပြီး အကောင့်ထဲကနေ ပြန်ထွက်လိုက်သည်။ပြီးနောက် နောက်ထပ် စာပို့ထားသောအကောင့်လေးထဲသို့ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ "အိပ်နေပြီလား ငြိမ်း...ကျွန်တော်တော့အလုပ်သွားနေပြီ..." "ကျွန်တော်လေ မြန်မာပြည်ကို လွမ်းလိုက်တာ ငြိမ်းရယ် ... အခုချိန်ဆို မြန်မာပြည်ကြီးလည်း ပြောင်းလဲနေပြီပေါ့နော်..." သူပို့ထားသော စာလေးတွေကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်းစိတ်ထဲ လွမ်းမောသွားသလိုလိုပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဒါသည် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဟု များ ခေါ်လေမည်လား။လူဆိုသည်မှာ မည်မျှ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးနေသောအရပ်ဒေသသို့ ရောက်နေစေကာမူ မိမိ စတင်မွေးဖွားရှင်သန် ကြီးပြင်းခဲ့သော အရပ်ဒေသကို စိတ်ထဲမှ အောက်မေ့သတိတရ ရှိနေတတ်သည်မဟုတ်ပါလား။ " မြန်မာပြည်ကတော့ ပြောင်းလဲလာပါပြီ...အခုဆို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်ကစပြီး လူတိုင်းနီးပါးဖုန်းတွေလည်း သုံးနိုင်ကြပြီလေ..." ရေးပြီးသား စာကြောင်းလေး ကို ငြိမ်း ပို့လိုက်သည်။မီးစိမ်းနေသော သူ့အကောင့် ကချက်ချင်းပင်စာပြန်ပို့လာသည်။ "Good morning ပါ ငြိမ်း " သူ့ပို့လာသော နှုတ်ဆက်စကားကို ကြည့်ပြီး ပထမ ငြိမ်းအူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွား မိသေးသည်။ပြီးမှ သူရောက်နေသော အရပ်ဒေသကို တွေးမိပြီး ပြုံးလိုက်မိလေသည်။ထိုစဉ်မှာပင် သူ့ဆီမှ ရုပ်ပြောင် စတစ်ကာ ပုံလေးတစ်ခုနှင့် စာထပ်မံပို့လာလေသည်။ "sorry . Good night ပြောရမှာကို " ငြိမ်းက သူ့ဆီကို စာပြန်ပို့လိုက်သည်။

ငြိမ်းမှာ ရဲရင့်၏ အကြည့်များကိုရှောင်တိမ်းရင်း ရဲရင့်တို့ သားအမိနေသော အိမ်လေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ အိမ်လေးသည် သွပ်မိုးထရံကာဆိုသော်ငြားထရံမှာအပေါက်အပြဲများဖြင့်ပြည့်နေလေသည်။ခေါင်းမိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သော အခါ၌ သွပ်အမိုးများမှာ ပေါက်ပြဲ ၍နေလေသည်။အိမ်လေးကိုကြည့်ရင်း "မိုးများ ရွာရင် ဒုက္ခပဲ"ဟု တွေးလိုက်မိရင်း ငြိမ်းသက်ပြင်းမောကိုချလိုက်မိလေသည်။သည်ကြားထဲ တစ်အိမ် နှင့် တစ်အိမ် ပူးကပ်နေသောကြောင့် ဘေးအိမ်များဆီမှ ပြောသံ၊ဆိုသံ ၊ ဆူသံ ၊ဆဲသံများကြောင့် လူမမာတော့ ဘယ်လိုနေမည် မသိသော်လည်း ငြိမ်းတော့ လန့်လန့်သွားမိလေသည်။ငြိမ်းထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ရဲရင့်က ထရံတွင် ထိုးထားသော ယပ်တောင် နှစ်ချောင်းကိုယူလိုက်ပြီး ငြိမ်းနှင့် ထွေးထွေးကို တစ်ယောက်တစ်ချောင်း ပေးသည်။ပြီးနောက် သူ့မိခင်နှင့် ငြိမ်းကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ "အမေ ... သူက သားပြောတဲ့ မမငြိမ်း ဆိုတာပေါ့ ..." ရဲရင့်က သူ့အမေကို ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ရဲရင့်၏ မိခင်က ငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး လေသံသဲ့သဲ့မျှဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောလေသည်။ "ကျေးဇူး တင်ပါတယ် သမီးရယ်....သမီးကျေးဇူးကိုမမေ့ပါဘူးကွယ်...အဒေါ့်သားလေးကို စောင့် ရှောက်ပေးပါကွယ်...မလိမ္မာတာ ရိုရင်လည်း ဆုံးမပါနော် ...." "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါအန်တီ....ငြိမ်းတို့ကို အားမနာပါနဲ့ နားနားနေနေ နေ ပါနော်...အန်တီကိုနားခိုင်းလိုက်ပါရဲရင့်ရယ်...တော်ကြာ အန်တီမောလာမှာစိုးလို့....." ******** ယိုင်နဲ့နဲ့ အိမ်လေးပေါ်မှ ငြိမ်းတို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ရဲရင့်က ငြိမ်းတို့ကို လမ်းထိပ်ထိလိုက်ပို့ပေးရှာသည်။လမ်းတောက်လျှောက်၌ စူးစမ်းသလိုကြည့်နေကြသော အကြည် စူးစူးများကို ရှောင်တိမ်းရင်း သည်လိုနေရာမျိုးတွင် နေရသော်ငြား သန့်ပြန့် ပြီးကြည့်ကောင်းနေသော ရဲ့ရင့်ပုံစံကို ငြိမ်း တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။ထို့နောက် လျှောက်လာကြရင်းမှ လူရှင်းသော နေရာအ ရောက်တွင် "အိမ်လခ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ..." ငြိမ်းနှုတ်မှလွှတ်ခန် မေးလိုက်မိသည်။ "သုံးသောင်းခွဲ မမ" "အန်တီကို ဆေးရုံမတင်ဘူးလား.." ငြိမ်း အမေးကြောင့် ရဲရင့်မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားသည်။ငြိမ်းလည်း မေးပြီးမှ မှားသွားမှန်းသိလိုက်သည်။ "ကဲပါ ..ပြန်တော့နော်....အိမ်မှာ အန်တီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရတာ...လိုက် မပို့နဲ့တော့ ...ကိုယ့် ကိုယ်ကိုလည်း ဂရုစိုက်အုံး ကြားလား...." မှိုင်တွေ သွားသော ရဲရင့်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငြိမ်းအားပေးလိုက်မိသည်။ပြီးနောက် ဖရိုဖရဲကျနေသော ရဲရင့်၏ အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကို တစ်သောင်းတန်ငါးရွက် လျှင်မြန်စွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဟာ....မမ...ဒါ ....ဒါဘာလုပ် ..." ရဲရင့်ဆီမှအသံ ခပ်ဆောင့်ဆောင့်ထွက်လာသည်။ငြိမ်းက ရှေ့မှ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနှင့် သွားနေသော ထွေးထွေးကို မေးငေါ့ပြလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "သူကြားသွားရင်... ငြိမ်းကို အထင်သေးသွားမှာနော်....အဲ့လိုဖြစ်စေချင်လို့လား ...." " ဟာဗျာ...မမ..." ရဲရင့်ဆီမှ မကျေမနပ်သံ ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး ငြိမ်းကို သေချာစူးစိုက်၍ ကြည့်လာလေသည်။ ရဲရင့်၏ စူးရှတောက်ပနေသော မျက်ဝန်းအစုံကို ငြိမ်း သတိလက်လွတ်ငေးမောကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ******* "တီ.." "တီ" " .... ကားသံကြားတယ် ဒေါ်ကြူရေ အမေ ပြန်လာပြီထင်တယ်..." ဒေါ်ကြူ့ကို လှမ်းအော်လိုက်ရင်းမှ ငြိမ်းသည် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ငြိမ်းထင်သလိုပင် ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ထားသောကားပေါ်မှ အမေဆင်းလာသည်။အမေက သူသွားနေကြ တရားရိပ်သာမှ အသိတစ်ယောက် နေမကောင်းနေသည် ဆိုပြီး သတင်းသွားမေးခြင်းဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းမှာ ရဲရင့်တို့သားအမိကိစ္စကို မိခင်နှင့် တိုင်ပင်ရန်အတွက် စောင့်မျှော်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ ငြိမ်းသည် မိခင်ကို အပြေးလေးထွက် ကြိုလိုက်သည်။ "အမေရယ် တစ်ယောက်တည်း သွားရလား ဒေါ်ကြူ.ကိုအဖော်ခေါ်သွားတာမဟုတ်ဘူး..." ငြိမ်းမှာ ပြောရင်းတန်းလန်းမှ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် ကွယ်ရပ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ကိုမြင်လိုက်ရသောကြောင့် အံ့ဩသွားမိလေသည်။ကလေးက ဆယ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းက သူ့ကိုကြည်နေမိသလို သူကလည်း ငြိမ်းကို မဝံ့မရဲခိုးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ထိုကောင်လေးကိုကြည့်ပြီး ငြိမ်းသည် မိခင်ကို လှမ်းမေးလိုက်မိသည်။ " သူက ဘယ်သူလဲ အမေ.." @@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ၁၂ ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ကိုယ်တော်ချောကတစ်ဆင့်တက်ပြီ " ဟု ငြိမ်း တွေးလိုက်မိပြန်သည်။"ငြိမ်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ ....လူတိုင်းအဲ့လိုပဲ ခေါ် နေကြတာ"ဟု စာပြန်ပို့လိုက်ပြီး သူ့ဆီမှ နောက်တစ်ဆင့်တက်ပြီး ဓါတ်ပုံတောင်းလာလျှင် ပြောဆိုပြီးဘလော့ပစ်ရန် ငြိမ်း တွေးလိုက်သည် ။ "ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါနော်ငြိမ်း...ကျွန်တော်ကလေ အခု အလုပ်သွားနေတာ...ကားပေါ်မှာရောက်နေတာ... အလုပ်နဲ့အိမ်က နည်းနည်းဝေးတယ်....ငြိမ်းရော ဘာတွေလုပ်လဲ...အလုပ်တွေ အဆင်ပြေလား ..." ငြိမ်းတို့ဆီမှာ ညဆယ်နာရီကျော်နေချိန်မှာ သူက အလုပ်သွားနေသည်ဆိုသောစကားကြောင့် သူရောက်နေသောနိုင်ငံသည် အာရှမဟုတ်မှန်းတော့ ငြိမ်းသိလိုက်သည်။သို့သော်လည်း သူ့ကို မမေးဖြစ်လိုက်။ အတန်ကြာ စာတွေပို့ပြီးနောက် ငြိမ်းကပင် နှုတ်ဆက်စကားပြောလိုက်သည်။ " ဂွတ်နိုက်ပါနော်.... မြန်မာပြည်မှာက ညဉ့်နက်နေပြီမို့ ငြိမ်းအိပ်တော့မယ်..." "ဟုတ်ကဲ့ အိပ်မက်လှလှမက်ပါစေနော် ငြိမ်း...Bye ..." ဒါသည် ငြိမ်း ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် အပြင်လောကတွင် ကိုယ်မသိသောသူနှင့် စကားအကြာဆုံးပြောမိခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ ******** "အမေရေ " ခေါ်သံနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ဝင်လာသော ငြိမ်းကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေက မီးဖိုးခန်းထဲမှနေ လှမ်းထူးလိုက်သည်။ "အမေက ဒီမှာ သမီးရဲ့....ဘာလဲ သမီးဗိုက်ဆာလို့လား..." " မဟုတ်ပါဘူး အမေ.... ဒေါ်ကြူ့ကို အသားဟင်းတွေပို့ချက်ခိုင်းမလို့ပါ...နေ့လယ်ကျရင် ရဲရင့်တို့အိမ် လူနာမေးသွားမလားလို့...ဒါနဲ့ အမေက မီးဖိုထဲ ဘာလုပ်... ဟင်းတွေ ၀င်မချက်နဲ့နော် အမေ...တော်ကြာ အညှော်တွေ မိပြီး ညောင်းကိုက်နေမှဖြင့် ....လာပါ အမေရဲ့ အပြင်ထွက်ရအောင်..." ငြိမ်းက မီးဖိုခန်းထဲတွင် ရှိနေသော မိခင်ကို အိမ်ရှေ့သို့ အတင်းပင် ဆွဲခေါ်ခဲ့လိုက်သည်။ " တစ်ခါတစ်လေ သမီးအဖေကို သတိမရဘူးလား ငြိမ်း..." အဆက်ဆက်မရှိ ပြောလိုက်သော မိခင်၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းက မိခင်ကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "သတိမရဘူး အမေ... သမီးအတွက်တော့ အမေရှိရင်ရပြီ...ကျန်တဲ့သူတွေမလိုပါဘူး အမေရယ်....သမီးဆိုင်ထဲသွား တော့မယ်....." အသံပြတ်နှင့့်ပြောပြီး မုန့်ဆိုင်ဘက်သို့ ဝင်သွားသော ငြိမ်း၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ငြိမ်းဝေခေါင်းကို ဖြည်းလေးစွာခါယမ်းလိုက်မိလေသည်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုတလော ရဲရင့်ဆိုသော ကောင်လေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ငြိမ်း၏အပြုအမူများ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲလာသည့်အတွက်တော့ ဒေါ်ငြိမ်းဝေရင်ထဲ ကျေနပ်နေမိလေသည်။ ******* "ကားက ဒီထိပဲ မောင်းလို့ရတယ်ကွဲ...ရှေ့လမ်းကအရမ်းကျဉ်းတော့ ကားဝင်လို့မရတော့ဘူး..." တက္ကစီကားဆရာ၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းနှင့် ထွေးထွေးတို့ ထမင်းချိုင့်နှင့် အထုတ်များကို ယူလိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ "ကဲ..လာ ထွေးထွေးရေ .... လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့...." ငြိမ်းတို့ နေသောရပ်ကွက်က မြို့သစ်ဖြစ်၍ မြို့ထဲနှင့် ဝေးလွန်းသလားမှတ်သည်။ရဲရင့်တို့ တို့ချဲ့ရပ်ကွက်ကို လာမိမှ မြို့စွန်မြို့ဖျား၏ ပြယုဂ်ကို သေသေချာချာ မြင်ဖူးလေတော့သည်။ချိုင့်များကျင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းကျဉ်းလေးများ။ပူးကပ်ပြီး ဆောက်လုပ်ထားသော ဓနိမိုးထရံကာ အိမ်စုတ်လေးများကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်းရင်ဘတ်ထဲ တဆစ်ဆစ်နာကျင်မိလေသည်။ "ဟဲ့...ဟဲ့....မလုပ်နဲ့ မပစ်နဲ့လေ ထွေးထွေး.... အမှိုက်ပုံးမတွေ့ရင် ခြင်းဘေး ထောင့်နားမှာ ထည့်ထားလိုက်...အဲ့ဒီလို အမှိုက်ကို တွေ့ကရာ ပစ်တာကို မမငြိမ်းမကြိက်ဘူး...'' လက်ထဲမှ မုန်အိတ်ခွံကို လွှတ်ပစ်ရန်ပြင်နေသော ထွေးထွေးကို ငြိမ်းလှမ်းတားလိုက်မိသည်။ပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရဲရင့်ကိုဆက်လိုက်သည်။ " ဟယ်လို....ရဲရင့်လား....ငြိမ်းတို့...မင်းတို့ လမ်းထဲကို ရောက်နေပြီး ထွက်လာကြိုပေးအုံး " "ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ မမ ....ကျွန်တော် ခုပဲ ထွက်လာပြီး.." ငြိမ်းလက်ထဲမှ ဖုန်းကို ဘေးအိတ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး အုတ်ခဲကျိုးများ သဲအိတ်များဖြင့်ပြည့်နေသော လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။အတန်ကြာသောအခါ ခပ်ဝေးဝေးမှ အပြေးလျှောက်လာသော ရဲရင့်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ******* "အားနာလိုက်တာ မမရယ်...တကယ်လာမယ် မထင်မိဘူး.... ကျွန်တော်တို့ အိမ်က တအားစုတ်နေတော့ မမကို အားနာလိုက်တာဗျာ ...." " ရပါတယ် ရဲရင့်ရယ်....အန်တီရော သက်သာရဲ့လား " "ဟုတ်ကဲ့ မနက်က ဆေးခန်းတော့ပြထားတယ် မမ ...ဖျာပေါ်မှာထိုင်လေ မမ ...." ရဲရင့်က ငြိမ်းတို့ ထိုင်ရန်အတွက်ထန်းကြောဖျာဟောင်းလေးကို ခင်းပေးသည် ။ဖျာခင်းပေးလိုက်ရင်းမှ မမြင်စဖူး ရှပ်အင်္ကျီနှင့်စကပ်အရှည်ကို တွဲဝတ်ထားသော ငြိမ်းပုံစံကို ရဲရင့် တစ်ချက်ငေးခနဲကြည့်လိုက်မိသည်။ဆံပင်အရှည်ကို ထုံးစံအတိုင်း ခပ်မြင့် မြင်းစည်းထားပြီး ဖြူ၀င်းနေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သနပ်ခါး ပါးပါးလေးလူးထားပုံက ဖြူစင်လွန်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေသောကြောင့် ရဲရင့် အကြည့်ကို တစ်ခြား နေရာသို့ အမြန်လွှဲလိုက်မိသည်။

အိပ်ရာထဲရောက်၍ ဖေ့ဘုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တချွင်ချွင်မြည်သံများနှင့်အတူ မက်ဆင်ဂျာမှ စာများ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ငြိမ်း၀င်ဖတ်လိုက်သည်။စာက သိပ်တော့မများ ။ သုံးလေးစောင်မျှသာဖြစ်သည်။ ငြိမ်းက ဖေ့ဘုတ်ကို သိပ်သုံးလေ့မရှိ။သုံးလည်း ဈေးကွက်စီးပွားရေးလောက်သာ သုံးဖြစ်သည်။ ပုံဆိုလည်း ဖေ့ဘုတ် စဖွင့်ကတည်းက တင်ထားသည့် အဝေးသို့ ငေးနေသော ခပ်ဝါးဝါးပုံလေးသာ ဖြစ်သည်။ထူးထူးခြားခြားဆို၍ နောက်ခံပုံကို စာသားတစ်ခုကို မှင်နီဖြင့် ရေးသားပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်တင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစာသားမှာ ငြိမ်းကြိုက်နှစ်သက်လှသော စာရေးဆရာကြီးတစ်ယောက်၏ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ စာသားကို ကြိုက်လွန်း၍ ကူးချရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ထိုစာသားများမှာ " Forget me not " ဟူ၍ ဖြစ်ပါလေသည်။ပြီးလျှင် နေ့စဉ် ပို့စ်မတင်ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ငြိမ်း၏ မက်ဆင်ဂျာတွင် အသိမိတ်ဆွေ စကားပြောသူ ဟူ၍ ရပ်ကွက်ထဲမှ သူငယ်ချင်းအချို့မှ လွှဲပြီး မရှိပေ။ထိုသူငယ်ချင်းများနှင့်လည်း ဟုတ်တိပတ်တိ စကားသိပ်မပြောဖြစ်။ယခုတလောလေးမှသာ ရဲရင့်နှင့် နေ့စဉ်လိုလို စကားပြောဖြစ်သောကြောင့် ညစဉ်မအိပ်ခင် ဖေ့ဘုတ်ကို သုံးဖြစ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ရောက်ရှိနေသောစာများထဲတွင် ရဲရင့် စာပို့ထားသည်ကို တွေ့ရသလို ရင်းနှီခင်မင်ခြင်းမရှိသော အကောင့်တစ်ခုမှ စာပို့ထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရလေသည်။အကောင့်နာမည်မှာ "Sai Khon Naung " ဖြစ်ပြီး ကျောခိုင်းလျက် အဝေးသို့ ကြည့်နေသောပုံကိုတင်ထားလေသည်။ပုံအစစ်ဟုတ်သည် မဟုတ်သည် မသိသော်လည်း ပုံထဲကမြင်ကွင်းမှာ နိုင်ငံရပ်ခြားမှမြင်ကွင်းမျိုးဖြစ်ပြီး ကျောခိုင်းထားသောပုံမှာလည်း စမက်ကျသော လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးဖြစ်လေသည်။ဘယ်အချိန်ကတည်းက သူ့အကောင့်ကို လက်ခံထားမိသည်မသိ။ "မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ" နှုတ်ခွန်းဆက်စာသားလေးပို့ထားသည်။ အကောင့်မီးကလည်း စိမ်းနေသေးသည်။ဝင်ကြည့်လိုက်မိပြီဖြစ်သောကြောင့် အားနာစိတ်ဖြင့် "မင်္ဂလာပါ " ဟု ပြန်ပို့လိုက်သည်။ထိုအခါ တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်း စာပြန်ပို့လာသည်။ "ကျွန်တော့် နာမည် စိုင်းခွန်နောင်ပါခင်ဗျာ...ဒီက တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ချင်လို့ပါ " "အလာသား"ဟု ငြိမ်းစိတ်ထဲမှတွေးလိုက်မိပြီး "ရပါတယ်" ဟု စာပြန်ပို့လိုက်သည်။ပြီးလျှင် သူ့အကောင့်မှပြန်ထွက်ပြီး ရဲရင့် စာပို့ထားတာကို၀င်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မမငြိမ်းရေ...အမေမသက်သာဘူးဗျာ... နောက်ရက်တွေ အလုပ်သွားနိုင်ပါ့မလားမသိဘူး..." ရဲရင့်ပို့ထားသော စာကြောင်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲဆို့နင့်သွားမိသည်။ခင်မင်ရင်းနှီးသော သက်တမ်းလေးကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရဲရင့်နှင့် ငြိမ်းမှာ ချစ်သူမကျ ၊ မိတ်ဆွေမကသောအတိုင်းအတာတစ်ခုထိ ရင်နှီးကျွမ်းဝင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။သို့သော် ချစ်သူရည်းစားဟူ၍လည်း အဆင့်မရောက်ကြသေးပေ။ထိုအဆင့်သို့ရောက်ရန် ရဲရင့်ကလည်း ဖွင့်မပြောသလို ငြိမ်းကိုယ်၌ကလည်း ရဲရင့်အပေါ် တွယ်တာမိသော သံယောစဉ်အတိမ်အနက်ကို ဂဃနဏ ရေရေရာရာ မခွဲခြားနိုင်သေးဘဲ ဖြစ်မိလေသည်။သေချာသည်မှာတော့ ငြိမ်းသည် ရဲရင့်အပေါ်တွင် အခြားသူများနှင့် မတူသော စိတ်ထားမျိုးရှိနေမိသည်ကိုတော့ ငြိမ်းကိုယ်တိုင် သိပါလေသည်။သို့ကြောင့်ပင် ရဲရင့် မှာလိုအပ်တာတစ်ချို့ရှိလျှင် ငြိမ်းက အနှမြောမရှိဘဲ ပေးကမ်းမိသည်။ထိုအချိန်မျိုးတွင် အားနာအားငယ်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ကြည့်တတ်သည့် ရဲရင့်၏ မျက်လုံးအကြည့်များကငြိမ်းရင်ထဲတွင် စွဲငြိနေလေသည်။ "ဆေးရော သေချာ တိုက်ရဲ့လား...ဆေးခန်းမပို့ဘူးလား ... မနက်ဖြန် ဆိုင်မှာ လူပါးချိန်လောက် ငြိမ်းတို့လာခဲ့မယ်...အိမ်လိပ်စာပို့ ပေးထားနော် ရဲရင့်..." "ချွင် " ရဲရင့်ဆီသို့ စာပြန်ပို့ နေစဉ်မှာပင် ချွင်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ စိုင်းခွန်နောင်ဆိုသူထံမှ စာတစ်စောင်ရောက်ရှိလာလေသည်။ရောက်လာသော စာလေးကို ငြိမ်း၀င်ဖတ်လိုက်မိလေသည်။ "ကျွန်တော်ကလေ ကျောင်းပြီးကတည်းက နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ် လာလုပ်နေရတာပါ...အဲ့ဒါကြောင့် မြန်မာပြည်က မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းလိုချင်မိတယ် ...ဒီက နာမည်ကို သိခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်သိချင်ပါတယ်... " စာအရေးအသားကြည့်ရတာ အဆင့်အတန်းရှိပုံ ရသားဟု ငြိမ်း တွေးလိုက်မိသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်းကလည်း မုသာဝါဒ မသုံးတတ်သူပီပီ နာမည်ရင်းကို ပြောပြလိုက်မိသည်။ "ရပါတယ်... ကျွန်မနာမည်က ခင်ငြိမ်းစံတဲ့...ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဘယ်သူက အသက်ကြီးမလဲတော့မသိဘူး...ကျွန်မအသက် နှစ်ဆယ့် ငါးကျော်ပါပြီနော် ....ဆယ်ကျော်သက်လေးထင်ပြီး စာပို့မိမှာစိုးလို့ ပြောပြတာ ပါ...ပြီးတော့ ရိုးရိုးသားသားသားခင်မင်မယ်ဆိုရင် အမြဲတမ်း ခင်မင်နိုင်ပါတယ်" ငြိမ်းစာအရှည်ကြီးတစ်စောင် ပြန်ပို့လိုက်မိသည်။အတန်ကြာလျှင် သူ့ထံမှ စာတစ်စောင် ပြန်လာလေသည်။ "ကျေးဇူးပါဗျာ...ကျွန်တော့်အသက်လည်း နှစ်ဆယ့်ငါးကျော်ပါပြီ...ရိုးရိုးသားသား ခင်မင်ချင်ရုံပါ...ဒီက သူ့ကို ဘယ်လို အသုံးအနှုန်းနဲ့ ရေးရမလဲဗျာ....မငြိမ်းလို့ခေါ်ရမလား...ငြိမ်းလို့ ခေါ်လို့ရမလား....."

******** ဆိုင်ရှေ့တွင် ကို သက်ဦးတို့ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် ငြိမ်းက ဆိုင်၀ထွက်ပြီးကြည့်လိုက်သည်။ကားရပ်ပြီးသည်နှင့် ကားပေါ်မှဦးစွာဆင်းလာသော ရဲရင့်ကို ငြိမ်းငေးကြည့်နေမိသည်။ဂျင်းဘောင်းဘီ အရောင်ဖျော့ဖျော့နှင့် ရှပ်အင်္ကျီ အနွမ်းလေးကို ဝတ်ထားသော်လည်း သူ့ပုံစံက ထင်း၍နေသည်။ထိုခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကောင်းစားအဝတ်အစားများ ဆင်လိုက်၇မည်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။ကိုယ့်အတွေး ကိုယ်သဘောကျပြီး ငြိမ်းမသိမသာပြုံးလိုက်မိသည်။နေလာခဲ့သည့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၌ ထိုကောင်လေးကိုတော့ ဘာရယ်မဟုတ် ငြိမ်းသတိထားမိနေသည်။လူဆင်းရဲပင်ဆင်းရဲသော ငြား ထူးထူးခြားခြားကြည့် ကောင်းနေ၍ သတိထားမိနေသည်လား။သို့မဟုတ် သိတာမြင်တာကြာလာ၍ ပို၍အမှတ်ရနေမိသည်လား ။ မဟုတ်လျှင် ကိုသက်ဦးပြောပြသော သူ့ဘဝ အကြောင်းသည် ငြိမ်းဘနှင့်တူနေလို့များ ပို၍ အမှတ်ထားမိနေသည်လားမသိ။ သေချာသည်မှာ ထိုကောင်လေး၏ စူးရှတောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ပို၍ မှတ်မှတ်သားသား ဖြစ်နေသည် ဟု ပြောရပေလိမ့်မည်။သူက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် ငြိမ်းကိုလှမ်း ပြုံးပြသည်။ပြီးလျှင် ကားနောက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး မုန့်ဖာများကို သယ်မ၍လျှောက်လာသည်။ပြီးနောက် ငြိမ်းညွန်ပြသော နေရာတွင် မုန့်ဖာများကို လာချလေသည်။ထိုသို့မုန့် ဖာများချပြီး လှည့်အထွက်တွင် ရဲရင့်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ငြိမ်းဘက်သို့ ယိုင်လဲ ကျလာလေသည်။ငြိမ်းလည်း ရုတ်တရက်မို့ ယိုင်လဲသွားသော ရဲရင့်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ နှစ်ယောက်သား ဖက်မိလျက်သားအနေအထားမျိုး ဖြစ်သွားလေသည်။ "ဟာ ....ရဲရင့်...ဘာဖြစ်တာလဲ...နေမကောင်းဘူးလားဟင်..." ရုတ်တရက် ရင်ခွင်ထဲသို့ ယိုင်လဲကျလာသော ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်းမှာ မရှက်နိုင်အားသေးဘဲ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့်အလောတကြီးမေးလိုက်မိသည်။ထိုအခါမှ ရဲရင့်သည် ခေါင်းကြီးအောက်သို့ ငုံ့ပြီး ငြိမ်းကို အားကိုးတကြီးဖက်တွယ်ထားသော လက်အစုံကို ဖြေလွှတ်ပြီး ကားဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသည်မို့ အားလုံးလည်းကြောင်ငေးကြည်နေရာမှ ဘောင်ချာစာအုပ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကိုသက်ဦးသည် ငြိမ်းကိုအားနာသည့်ပုံနှင့် လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကောင် ညဘက်တွေ သူ့အမေကို ကြည့်နေရတာနဲ့ အိပ်ရေးတွေပျက်နေတာကြာပြီ ငြိမ်းရဲ့.... အဲ့ဒါကြောင့် အားမရှိသလို ဖြစ်နေတာ..." " ဟုတ်လား ...ဒါဆို အိမ်ထဲမှာ ခဏဝင်နားလိုက်လေ... မုန့်ဖာတွေကို ဆိုင်က ကလေးတွေကို ချခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်... လာလေ ရဲရင့် ..အိမ်ထဲမှာ ခဏ၀င်နားလိုက်....လာပါ အားနားစရာ မလိုဘူး" ငြိမ်းမှာ ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး သနားကရုဏာစိတ်ကြောင့် ရင်ထဲပင် ဆို့နင့်လာမိလေသည်။ "ငြိမ်းပြောတာ ဟုတ်တယ် ရဲရင့်...မင်း ခဏလောက်တော့ နားလိုက်ကွာ....." ကိုသက်ဦး၏ စကားကြောင့် ရဲရင့် မျက်လွှာကိုအောက်သို့ချပြီး ငြိမ်း ခေါ်ရာသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ငြိမ်းက ခေါင်းရင်းဘက်ရှိစတိုးဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည် ။ရဲရင့်လည်း နောက်မှ လျှောက်လိုက်လာခဲ့သည်။ငြိမ်းတို့ဆိုင်ကို ရဲရင့် မုန့်.တွေပို့နေသည်မှာ နှစ်လကျော်ပြီးဖြစ်သော်လည်း စတိုးဆိုင်ထဲသို့ ယခုမှပင် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်လေသည်။ဆိုင်၏ အခင်းအကျင်းသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ဆိုင်ထဲတွင် စာရေးကရိယာပစ္စည်းများ၊ ဖန်စီပစ္စည်းများ၊ အလှကုန် ၊ အဝတ်အထည်များနှင့် ထီး၊ဖိနပ်က အစ စုံလင်စွာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမလေးနှစ်ယောက်က ရဲရင့်တို့ကိုအကဲခပ်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရသည်။ထိုစဉ်မှာပင် အတွင်းခန်းထဲမှ ငြိမ်း၏မိခင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ငြိမ်း၏မိခင် ဒေါ်ငြိမ်းဝေနှင့်လည်း ရဲရင့်ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး" ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ငြိမ်းနှင့်ရဲရင့်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။မစိုးရိမ်လို့လည်း မဖြစ်။ငြိမ်းသည် သူ့ကို မတရားပြောဆိုအနိုင်ယူတတ်သူများကို လူမသိ သူမသိ ပညာသားပါပါဖြင့် တုန့်ပြန့် လက်စားချေတတ်သည်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေတစ်ယောက်ပဲ သိသည်လေ။ "သူသိပ်နေမကောင်းလို့ အမေ...အဲ့ဒါ ခဏအနားယူခိုင်းမလို့ ... သူ့ကိုတစ်ခုခုကျွေးပြီး ဆေးတိုက် လိုက်နော် အမေ...ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ အမေက သမီးထက် ပိုကျွမ်းကျင်တယ်မဟုတ်လား..." "ဟယ်... ဟုတ်လား ဘာဖြစ်တာလဲ သား .... လာလေ ဒီမှာလာနား... ကြီးကြီးတို့ကိုအားနားစရာမလိုပါဘူး ကွယ်...." ငြိမ်းက ရဲရင့်ကို မိခင်လက်ထဲ အပ်ပြီး မုန့်ဆိုင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ရဲရင့်မှာ ငြိမ်းထက် အသက်သုံးနှစ်ကျော်သာ ငယ်သော်လည်း ငြိမ်းစိတ်ထဲ၌ ဒုတိယမြောက် ခင်ငြိမ်းစံကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေမိလေသည်။ပြီးလျှင် ထိုကောင်လေး၏ဘဝကိုလည်း ငြိမ်းကဲ့သို့ပင် အောင်မြင်စေချင်မိလေသည်။ ******* "ချွင်....ချွင်....ချွင်....ချွင်...."

ဧကြည်ဖြူ "ချစ်ဆိပ် " (ချူ ) အပိုင်း ၁၁ **** " ကြည့်ရတာ...ငြိမ်းက မင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီ ထင်တယ် " "ဗျာ " ကားမောင်းသူလည်းဖြစ် အရောင်းမန်နေဂျာလည်းဖြစ်သော ကိုသက်ဦး၏ စကားကြောင့် ရဲရင့်ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွား ရလေသည်။ "မဟုတ်တာ.... သူလို သူဋ္ဌေးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားမတဲ့လား ...ဒါနဲ့ အိမ်ထောင်မရှိဘူးလားဗျ.." "မရှိဘူးကွ...ရည်းစား တောင်ရှိပုံမရဘူးဟ... သားအမိနှစ်ယောက်တည်းနေပြီး အလုပ် အသေကြိုးစားတာနော်.......ဘေးက စတိုးဆိုင်ကြီးကလည်း သူတို့ ဆိုင်ပဲကွ " "ဟုတ်လား...ရုပ်လည်း ကြည့်ကောင်းသားနဲ့ ချစ်သူမရှိဘူးတဲ့လား..." ကိုသက်ဦးကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်းမှ ငြိမ်းဆိုသော အမျိုးသမီး၏ပုံစံကို ရဲရင့် ပြန်လည်မြင်ယောင်မိလေသည်။ငါးပေသုံးလောက်ရှိမည်ထင်ရသော အရပ်အမောင်းနှင့် အသားအရည်ကဖြူဝင်းနေသည်မဟုတ်သော်လည်း ဖြူသည့် အထဲတော့ပါသည်။မျက်ခုံးလေးတွေက ထူထူထဲထဲနှင့် စိုလဲ့နေသော မျက်ဝန်းများနှင့်ကြည့်ကောင်းသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ပြီးလျှင် နူတ်ခမ်းပါးပါးလေးတွေက နူတ်ခမ်းနီဆိုးထားပုံမရပါပဲ ပန်းရောင်းသမ်းနေသည်လေ။ အထူးသဖြင့် တင်ပါကျော်မျှထိရှည်သောဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ ဆေးရောင်မကူဘဲ နက်မှောင်တောက် ပြောင်လျက်အလွန်ကို လှပသည်ဟု ထင်မိသည်။ရှပ်အင်္ကျီအနီကွက်နှင့် ဘောင်းဘီအနက်ကို တွဲဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ခေါင်းစည်းကြိုး ခပ်ကြီးကြီးနှင့် ခပ်မြင့် မြင့်စည်းနှောင်ထားပြီး အရှည်လိုက်ချထားပုံက သူမနှင့် အင်မတန်လိုက်ဖက်လှပေသည်။ "တစ်ခုတော့ ရှိတယ်ကွ...အမြဲတမ်း ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ပဲဝတ်တာတွေ့တယ်...မိန်းမဆန်ဆန်ဝတ်လေ့ဝတ်ထလဲမရှိတော့ ကြည့်ရတာ ယောက်ျားလျာများလားဟ...ဟား...ဟား....ဟား....." ကိုသက်ဦးက သူ့ဘာသာပြောပြီးသဘောကျစွာ ရယ်နေလေသည်။ ရဲရင့်မှာတော့ မရယ်နိုင်ပါ။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သော ရောဂါသည် မိခင်ကြီးအတွက် စိတ်ပူသွားမိပြန်ပါလေသည်။ဖခင်ဖြစ်သူက ရဲရင့် ဆယ်တန်းတက်သည့် နှစ်မှာနောက် အိမ်ထောင် ပြုသွားခဲ့သည်။ မိခင်မှာ ရပ်ကွက်ထဲ ရရာအလုပ်လုပ်ရင်း ရဲရင့်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ရဲရင့်လည်း ရှက်တာရောစိတ်ညစ်တာရောကြောင့် ဆယ်တန်း ကို သုံးနှစ်လောက်ဖြေလိုက်ရသည်။ရဲရင့်ဆယ်တန်းလည်းအောင် အသိတရားလည်းဝင်လာချိန်ကျတော့ မိခင်က ကျန်းမာရေးမကောင်းတော့ ။ နေ့စဉ် အိမ်တကာလှည့်ပြီး အဝတ်တွေ လျှော်ဖွပ်ခဲ့ရသော ဒဏ်။အစာ အသောက်အဟာရ မဖူလုံမှုတွေကြောင့် ယခုဆိုလျှင် ချောင်းဆိုးရင်ကြပ်ရုံ ရောဂါအဆင့်မဟုတ်တော့ဘဲ့ တီဘီရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရလေသည်။ယခုလို ရဲရင့် အလုပ်လာချိန်ဆိုလျှင် အိမ်နီးနားချင်းများကို မှာကြားအပ်နှံထားခဲ့ရသည်။ "ဘာတွေ ဒီလောက် စဉ်းစားနေတာလဲ ရဲရင့်.... အတွေး မမှားနဲ့နော်....ငြိမ်းကိုသာ မင်းရရင် မင်းဒုက္ခတွေ အကုန် အေးချမ်းပြီးပဲနော်...." ကိုသက်ဦးအပြောကြောင့် ရဲရင့်သက်ပြင်းကိုခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ ******** "သမီးကို အမေပြောစရာရှိတယ်..." " ဟုတ် ... ပြောလေ အမေ ... " ငြိမ်းက လက်ထဲမှ ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူဘေးတွင် ကပ်တိုင် ရင်းပြောလိုက်သည်။ "သမီးအဘွားလေ ... အတော်လေး နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့ ....အဲ့ဒါ သမီးကို တွေ့ချင်လို့တဲ့..." "ဪ....အမေ့ကို ဘယ်သူပြောလဲ ..." ငြိမ်းက အမေ့မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း အေးအေးလူလူပင် မေးလိုက်သည်။ " အမေ့ငယ်သူငယ်ချင်းက သမီးတို့ အဘွားရွာ ဇာတိလေ... သူ့လာပြောသွားတာ ...အဲ့ဒါနဲ့ အမေလဲ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ ..." "အမေ့ သဘောပဲလေ ...ငွေလိုတယ်ဆိုရင် ပေးလိုက်လေ အမေ " " ငွေပေးတာထက် ....အမေတို့ တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ရအောင်လေ သမီးလေး " ငြိမ်းကမိခင်ကို ဖျတ်ခနဲ မော့ကြည့် လိုက်မိသည်။ပြီးလျှင် နားထဲ၌ "သူခိုးမ ၊ အငတ်မ "ဟူသော အသံတွေကို ပြန်ကြားယောင် လိုက်မိလေသည်။ "သွားဖို့တော့ မအား လောက်ဘူး အမေ...စတိုးဆိုင်က ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ....မုနို့ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေ ဒုက္ခများကုန်လိမ့်မယ်.... သူတို့ အကုန်လုံး သမီးဆီက တဆင့် ယူရောင်းနေရတာလေ....အမေတစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းဖို့ ကျတော့လဲ စိတ်မချပါဘူး.... သင်္ကြန်ပိတ်ရက်လိုမျိုးမှ သွားကြမယ်လေ အမေ..." ငြိမ်းက ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ယူကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဆိုင်ကြီးသို့လှမ်းမှာလိုက်သည်။ ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ ဖုန်းပြောနေသော သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်း စိတ်ကလေးဖြစ်ပေါ်လာမိလေသည်။သမီးလေးငြိမ်းသည် အရွယ်ရောက်လာသော်လည်း အချစ်ရေးကို့စိတ်မ၀င်စား။သံယောစဉ်လည်းမတွယ်တက်။အိမ်ထောင်ပြုဖို့လည်း တွေးပုံမရ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ခင်မင်တွယ်တာပုံမရချေ။သမီးလေးကို ကြည့်ရသည်မှာ လူတစ်ယောက်တွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ခံစားချက်မျိုးတွေ သိပ်မရှိဟု ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ထင်နေမိသည်။ ထိုသို့အထင်က အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ကိုလည်း ဒေါ်ငြိမ်းဝေ စိုးရိမ်မိလေသည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ အနေနှင့် တော့ သမီးငြိမ်းအား ဘ၀ကို သာမန်လူတွေလိုပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် ဖြတ်သန်းစေချင်မိလေသည်။

ညီညီ ဆိုသောကောင်က သည်လို ငရစ်ကောင်ဖြစ်သည် ။ပြောစရာရှိသည်ကို မပြောဘဲ အရစ်ရှည်တတ်သည်။ငြိမ်းက စိတ်မရှည်၍ ထထုလျှင် ငြိမ်းတို့ အုပ်စုတွေကြား ဆူညံပွက်လောရိုက်ကုန်သည်။ဒါသည်ပင် လူအများစု၏အမြင်၌ အမြင့် မသင့်တော် စရာလိုလိုဘာလိုလို အထင်သေးခံခဲ့ရသည်။ "ပြောစရာရှိ ပြောလိုက်ပါဟယ်...အရစ်ရှည်နေသေးတယ်...နင်ပြောမှ သတိရတယ် ....သူ ငါ့ဆိုင်ကိုမလာတာ ကြာပြီဟ..." "အေး ...နင့်ဆိုင်ကို ဘယ်လာတော့မလဲဟ... သူက ဝင်းဝါနုနဲ့ ဖြစ်နေတာတဲ့ဟ...အခု သူ့အိမ်က သိသွားလို့ မိုးမီးလောင်နေပြီလေ..." "ဟုတ်လား..." "နင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား ငြိမ်း" ညီညီက ငြိမ်းကို အံ့ဩတကြီးနှင့် မေးလေသည်။ "ငါက ဘာဖြစ်ရမှာလဲဟ ...သူနဲ့ ငါက ရိုးရိုးသားသားခင်တာပါလို့ နင်တို့ကို ငါပြောသားပဲ ..." "နင်က ရိုးမရိုးတော့မသိဘူး .... သူကတော့ နင့်အပေါ်မရိုးတာ ငါတို့အားလုံးသိတယ်လေ....ဘယ်လိုများ ဝင်းဝါနု နဲ့ဖြစ်သွားလဲမသိဘူး ... ဒီကောင့်ဘ၀တော့ သွားပါပြီ ဟာ ....." "မသိပါဘူးဟာ ... သူ့ကံတရားပေါ့...." ငြိမ်း ဒါပဲပြောပြီး ညီညီဆိုင်ရှေ့မှလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ ******* အသားကဖြူဖြူ ။ခန္ဓာကိုယ်က သွယ်သွယ် မြင့်မြင့် ။မျက်ခုံးနက်နက်နှင့် စူး၍တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံ ။ ခပ်တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းအစုံက လောကကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ပဲ ရန်ဖြစ် ထားသလိုလို။မုန့်ပုံးတွေ မုန်ထုတ်တွေကို ကုန်းမလိုက်လျှင် မျက်နှာပေါ်သို့ဝဲခနဲ ကျလာလေသော ဆံပင်နက်နက်များ။ရွှေအိုရောင်ဆံပင်။ နီညိုရောင် ဆံပင် စသည်ဖြင့် ဆံပင်အရောင်မျိုးစုံ ခေတ်စားနေသော ခေတ်ကြီးထဲတွင် သူ၏ဆံပင်နက်မှောင်မှောင်နှင့် သူ့မျက်နှာမှာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ခန့်မှန်းရသသလောက်တော့ သူ့အသက်သည် နှစ်ဆယ့်ကျော်လောက်ရှိလိမ့်မည်ထင်သည်။ ငြိမ်းထက်တော့ငယ်လိမ့်မည်ထင်ပါသည်။ငြိမ်းအသက်က နစ်ဆယ့်ငါးဆိုတော့ သူ့အသက်က နှစ်ဆယ်နှစ်လောက်များရှိလေမလား။ငြိမ်းသည် ဘာရယ်မဟုတ် မုန့်လာချသော စက်ရုံးကားပေါ်မှ အလုပ်သမားကောင်လေးကို ငေးကြည့်ပြီးတွေးတော့နေမိခြင်းဖြစ်လေသည်။မိမိရဲ့ မုန့် အေးကျင်းဆိုင်အတွက် စက်ရုံ မုန့်ကား လာပို့သည်မှာလည်း ယခုမှမဟုတ် ဆိုင်ဖွင့်သက်တမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သုံးနှစ်ပင်ကျော်နေပြီမဟုတ်လား။သို့သော် သည်ကောင်လေးကိုမူ သည်နေ့မှတွေ့ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ " သူကဘယ်သူလဲ" ငြိမ်းကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခင်မှာပင် ဈေးစားရင်း စာရွက်ကို လာပြသော အရောင်းမန်နေဂျာကို ငြိမ်း လွှတ်ခနဲမေးလိုက်မိလေသည်။ "ဘယ်သူ့ကို မေးတာလဲ ငြိမ်း ...ရဲရင့်ကို မေးတာလား" "အင်း ...အရင်က မမြင်ဖူးလို့ " " သူ့အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးဘူး ငြိမ်းရဲ့...." ငြိမ်းတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက မုန့်ပုံးများကို ထမ်းပြီး ငြိမ်းတို့အနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။ငြိမ်းသူ့မျက်နှာကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။သူကလည်း ငြိမ်းဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှမ်းအကြည့် နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဆုံမိသွားကြလေသည်။အကြည့်ချင်း ဆုံခိုက်တွင် သူ၏ စူးရှတောက်ပနေသော မျက်ဝန်းအစုံကို ငေးကြည့်ရင်း ငြိမ်းရင်ထဲ မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ဖျက်ခနဲ မြင်ယောင်လိုက်မိလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၁၁ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"သမီး သဘောကျရင် ပြောင်းကြတာပေါ့ကွယ် ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေဒါပဲပြောပြီး ငြိမ်း မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ငြိမ်းသည် ယခုနှစ်ဆိုလျှင် အသက်နှစ်ဆယ် ပြည်တော့မည်ဖြစ်သည်။သို့ပါသော်လည်း အခြား ရွယ်တူတန်းတူမိန်းခလေးများကဲ့သို့သို့ အလုအပကို မမက်မော ။ငွေမှငွေ ဖြစ်နေသည်။ရှပ်အင်္ကျီများနှင့် ဘောင်းဘီအရှည်များသားဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ငြိမ်း ပုံစံသည် အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ရင့်ကျက်နေလေသည်။တစ်နေ့တစ်နေ့တွန်းလှည်းတစ်စီးနှင့် ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်နေသည်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေ မကြည့်ရက်သောကြောင့် ငြိမ်းပေးသမျှ ငွေကိုစုထားပြီး မိမိရှာသမျှ ငွေနှင့်သာ လောက်ငှအောင် သုံးစွဲခဲ့သည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေစိတ်ဆန္ဒအတိုင်းသာဆိုလျှင် ငြိမ်းကို ဈေးမရောင်းစေချင်တော့ပါ ။ကျောင်းပြီးလျှင် ရုံးတစ်ရုံးမှာ ဝင်လုပ်ပြီးအေးအေးဆေးဆေးနေစေချင်သည်။သည်လိုတော့ဖြင့် ငြိမ်းကပြော၍ရမည်မထင်။"အမေ့ကို ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ထားမယ်၊ နေစရာမရှိလို့ အမေ စိတ်ဆင်းရဲရတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး" ဆိုသော စကားသည် ငြိမ်း၏ လက်သုံး စကားပင် ဖြစ်သည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ကိုယ်၌ကလည်း နောင်လာမည့် အနာဂတ်ကာလတွင် ငြိမ်းကို မိမိကဲ့သို့ ဒုက္ခမများစေချင်။ထို့ကြောင့် ငွေကို ကြိုးစား၍ စုဆောင်းခဲ့ပါလေသည်။ငြိမ်းကမူ ငွေကို လွန်လွန်ကဲကဲရှာဖွေချင်နေသော စိတ်ရှိနေသည်ကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေ သိပ်တော့ သဘောမကျလှပေ။ငြိမ်းဘ၀က စက်ရုပ်ဆန်နေသည်။အိမ် နှင့် အလုပ်။အလုပ်နှင့်ကျောင်း။သည်သုံး ခု၌သာ ငြိမ်းကျင်လည်နေရသော ဘဝကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေသဘောမကျမိ။ဖြစ်နိုင်လျှင် ငြိမ်းကို အခြား သူနှင့်ရွယ်တူတွေလိုလည်း ပျော်မွေ့ပျော်ပါးစေချင်မိလေသည်။ ***** "ပါမစ်အစစ်လေးကို လေ့ဆယ့်သုံးနဲ့ ရလိုက်တာ ကံကောင်းတယ်... ဒါနဲ့ဘယ်နေ့ပြောင်းကြမှာလဲ..." "တစ်လအတွင်း ပြောင်းရမှာပေါ့ ... ငြိမ်းတို့အိမ်နဲ့ ခြံကိုလည်း အန်တီစိုးကို အပ်တယ်နော်...နည်းနည်းစျေးကောင်းလေးရရင် ကောင်းမယ်...လောလောဆယ်တော့ ...ရှိတဲ့ငွေနဲ့ အိမ်ဆောက်ပြီး အထည်ဟောင်းဆိုင်လေးပဲ ဖွင့်ထားဦးမယ် ...." ငြိမ်းတို့ အုပ်စု ရပ်ကွက်ရုံးတွင် အိမ်ခြံမြေ စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးသည့်နောက် ရုံးရှေ့တွင် ရပ်၍ စကားပြောနေကြခြင်းဖြစ်လေသည်။ "ဒေါ်ငြိမ်းဝေတော့ ငြိမ်းလို သမီးလိမ္မာလေးရထားလို့ပျော်နေမှာပဲ..." အိမ်ခြံမြေပွဲစားဒေါ်စိုးကျော်၏ စကားကြောင့် ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ကြည်ကြည်နူးနူးပြုံးလိုက်မိရင်း သမီးလေး ငြိမ်း၏ ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်လိုက်မိလေသည်။လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်က လူတကာ၏ အပြောခံအဆို ခံအနှိမ်ခံဘဝတွင် မျက်နှာငယ်ငယ်နှင့် နေခဲ့ရသော ငြိမ်းကို ဒေါ်ငြိမ်းဝေရင်ထဲ ယခုထိ မမေ့ပျောက်နိုင်သေးပါချေ။သမီးလေး ငြိမ်းသည် ရှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့သည်။တစ်နေ့အမြတ်ငွေ ငါးထောင်ရလည်းမသုံး။ တစ်သောင်းရလည်း မသုံးခဲ့။အရပ်ကလေးမပိန်မသွယ်နှင့် နေလောင်ဒဏ်များကြောင့် အညိုဘက်လုနေသော အသားအရည်နှင့် သမီးလေးငြိမ်းသည် နဂိုရုပ်ခံ အချောအလှတွေကိုပင် ပျောက်ဆုံးလုမတက်နီးပါး ဖြစ်နေလေ၏ ။လူကသာ အထည်ရောင်းနေသည်ဆိုသော်လည်း ဝတ်စုံကောင်းကောင်းတစ်စုံ ပင်မရှိရာ သော သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်ငြိမ်းဝေ မပျော်နိုင်သေးတာကတော့အမှန်ပါ။မိမိက မြန်မာဝတ်စုံ၀မ်းဆက်လေးတွေ မကြာခဏ ချုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း စျေးကောင်းရရင် ပြန်ရောင်းပစ်လိုက်သည်သာ။ ထိုကိစ္စအတွက် ဒေါ်ငြိမ်းဝေမကြာခလာဆူခဲ့သော်လည်း ငြိမ်းသည် နားထောင်လည်း ခဏမို့ ကြာတော့ ဒေါ်ငြိမ်းဝေကိုယ်တိုင် မဆူရက် မပြောရက်တော့၍ မပြောဖြစ်တော့ပါချေ။ "ပြန်မယ်လေ အမေ...ဆိုင်ကိုလိုက်ဦးမှာလား ...အိမ်တန်းပြန်မှာလား...အိမ်ပြန်မယ်ဆို ဆိုက်ကားငှားပေးလိုက်မလို့..." "အမေ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်ပြန်ပါးမယ် သမီးရယ်...အမေ့အသက် အခုမှ လေးဆယ့် ငါးပါအေ...သွားနိုင်လာနိုင်ပါသေးတယ် ဟဲ့..." "ဟီး...သိပါတယ်အမေရဲ့...အမေက အိမ်မှာ စက်ချုပ်ရ .... စျေးရောင်းရ....ထမင်းဟင်းချက်ရနဲ့ ကိုယ့်အမေလေးပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ပါနော်...." ငြိမ်းက မိခင်ကို လှမ်းဖက်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။ "ဖယ်ပါ အေ...လိုချင်တာရလို့ ပျော်နေတာပေါ့လေ... ညနေ ဆိုင်စောစောသိမ်းခဲ့ကြားလား...အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက် တိုင်ပင်ရအောင်..." "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ" ***** "ငြိမ်းရေ အဆင် ပြေခဲ့လား..." ငြိမ်းပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ညီညီက လှမ်းမေးလေသည်။ "ပြေတယ် ညီညီ...ငါ့ဆိုင်ကို ကူရောင်းပေးထားလို့ ကျေးဇူးပါဟာ..." "အေး.... နင်အဆင်ပြေ ပျော်နေချိန်မှာ သတင်းဆိုးတစ်ခု ပြောရမှာတော့ စိတ်မကောင်းဘူး ဟာ..." "ဘာသတင်းဆိုး လဲဟ ...ရင်ထိတ်လိုက်တာ ညီညီရယ်... ပြောစမ်းပါအုံး " ငြိမ်းက မေးရင်း ပြောရင်း ညီညီတို့ ကွမ်းယာဆိုင်ခုံနားတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ "နင် စိတ်တော့ ခိုင်ခိုင်ထားဟ..." "ဘာလဲဟ နင်ကလဲ .... ငါ စိတ်မရှည်တော့ဘူးနော်ညီညီ " "နင့်လူ မင်းလတ် လေ သူ့သတင်းကြားပြီးပြီလား..."

ဆိုင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ညီညီ့ကို အသံလှမ်း ပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်၀င်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ဂါဝန်နှင့် စကပ်များသာ သီးသန့်ပါသော အထုတ် သစ်ကို ဖောက်လိုက်ပြီး လိုချင်သော အထည်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။အတန်ကြာသောအခါ၌ ငြိမ်းပခုံးပေါ်တွင် အထည်လေးငါးခြောက်ထည် ရောက်ရှိလာလေသည်။ငြိမ်းတစ်ထည်ချင်းသေချာကြည့်လိုက်သည်။ အထည်အားလုံး အမိုက်စားတွေချည်းပင်ဖြစ်သည်။ခန္ဓာကိုယ်၏ ကောက်ကြောင်းအလှအပများကိုထင်းခနဲဝင်းခနဲလင်းခနဲ့ဖြစ်သွားစေမည့် ကိုယ်ကျပ် ဂါ၀န်များ။လက်မှ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည် ။နှစ်နာရီထိုးရန် ဆယ်မိနစ်မျှသာ လိုတော့သည်။ "ငြိမ်းရေ ... ဝါလာပြီနော် " အသံနှင့်အတူဆိုင်အတွင်းထဲသို့ မမဝါဝင်လာသည်။မမဝါက သူ့ကိုယ်သူ ဝါဟု ပြောလေ့ရှိလေသည်။ခါးလယ်လောက်ရှိသော ဆံပင်ရှည်ရှည်ဖြောင့် ဖြောင့်များမှာ ကျောပေါ်တွင် ဝဲကျနေပြီး နေ၊ လေ သိပ်မထိသော မမဝါ၏ အသားအရည်သည် ဖြူစင်ဝင်းမွတ်၍ နေလေ၏။ မမဝါကို ကြည့်ပြီး "လှလိုက်တာ "ဟု ငြိမ်း စိတ်ထဲမှမှတ်ချက်ပေးလိုက်မိလေသည်။ "လာ ...လာ မမဝါ ...ဒီမှာ ငြိမ်းရွေး ထားတယ် မမဝါကြိုက်တာလဲထပ်ရွေးပေါ့ " မမဝါကို ပြောရင်း လက်မှ နာရီကို ငြိမ့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဒီမှာ လာဝတ် ကြည့်လေမမ..." ငြိမ်းက ရွေးထားသော အထည်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ လှရဲ့လား ငြိမ်း...." "ဟင်" မမဝါကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်းပင် အသက်ရှူမှားသလို ဖြစ်သွားမိလေသည်။ငြိမ်းရွေးထားသော ဆွဲသားဂါဝန်လေးသည် အဆီပိုမရှိသောမမဝါ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လမ်းဘေး ဘေထည် နှင့်မတူဘဲ ဟိတ်ဟန် အပြည့်နှင့်လှပဝင့်ထည်နေလေသည်။ ပြီးလျှင် လည်ဟိုက် ဆွဲသားအင်္ကျီဖြစ်သောကြောင့် ဖွံ့ထား သော ရင်အစုံ၊သေးကျဉ်းသောခါးနှင့် စွင့်ကားသော တင်တို့ကြောင့် မမဝါသည် လှသည်ထက်ပို၍ ညှို့အားပြင်းသော အသွင်ကို ဆောင်နေလေသည်။ "လှလိုက်တာ မမဝါ ရယ်...နတ်သမီးလေးကျနေတာပဲ " "ငြိမ်းကတော့ ပြောပြီး ... မြှောက်မနေ ပါနဲ့နော် မမဝါ အကုန်ဝယ်မှာပါ " "တကယ်ပါ မမဝါရဲ့ ...တကယ်ကို လှတာပါ...." မမဝါကို ပြောရင်း ငြိမ်း လက်မှ နာရီကို ကြည့်လိုက်မိသည်။နှစ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ် တိတိ။ "ငြိမ်းရေ...ပျင်းနေပြီလား....." အသံနှင့်အတူဝင်လာသူက မင်းလတ်ဖြစ်သည်။ဂျင်းဘောင်းဘီရှပ်အင်္ကျီ အကောင်းစားနှင့်မင်းလတ်ပုံစံက အစဉ်အမြဲ သန့်ပြ န့် သားနားနေတတ်သည်။အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်စလေးပဲရှိသေးသောကြောင့် လူငယ်ဆန်ဆန် ချောမောကြည့်ကောင်းသည်မှာတော့အမှန်ပင်။ မင်းလတ်က ဆိုင်ထဲ ၀င်လာရင်း ဝင်းဝါနုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သတိလက်လွတ်ငေးကြည့်နေလေသည်။ဝင်းဝါနုကတော့ အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ မင်းလတ်ကို တစ်ချက်သာ မော့ကြည့်ပြီး အထည်များကို ရွေးနေလေသည်။မင်းလတ်သည်မှာကား ဝင်းဝါနုထံမှ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘဲ ရှိလေသည်။ ငြိမ်းသည် မင်းလတ်၏ အဖြစ်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရင်းမှ မိမိပုံစံနှင့် မမဝါ၏ပုံစံကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ထိုအခါ ဘုရားရှင်လက်ထက်က နတ်သမီးနဲ့ မျောက်အိုမ ဇာတ်တော်ကို ပင် ပြေး၍ သတိရလိုက်မိလေသည်။ "မင်းလတ် ဆိုင်လေးခဏ ကြည့်ပေးထားဟာ...ချည်လုံးသွားဝယ်ချင်လို့...မမဝါ ရွေးထားနော်...စိတ်တိုင်းကျသာရွေး" ပြောပြီးသည်နှင့် ငြိမ်းဆိုင်ထဲမှ အမြန်ထွက်ခဲ့လေသည်။မင်းလတ်ထံမှ "အင်း" "အဲ" အသံလေးမျှပင် ထွက်မလာချေ။ငြိမ်းမှ ငြိမ်းပါဆိုပြီး နေ့စဉ် အချိန်မှန်လာပိုးနေသူက ငြိမ်းကိုတစ်စက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ပါချေ။ငြိမ်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိရင်း ဝက်သားတုတ်ထိုးဆိုင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကိုဦးတည်လိုက်လေသည်။ ****** "ငြိမ်းရယ် ဒီဈေးနဲ့ လမ်းမတန်းမှာ နောက်မရနိုင်တော့ဘူးကွဲ့ .... မကြာခင် အိမ်ခြံမြေဈေးတွေတက်လိမ့်မယ် ...ရတုန်းဝယ်ထား....ငြိမ်းက လမ်းမတန်းမှာ လိုချင်တယ်ဆိုလို့ အန်တီစိုးက ပြောတာနော်...." "လိုချင်တာပေါ့ အန်တီစိုးရယ်.... ငြိမ်းက ကျောင်းပြီး ဖို့တနှစ်ကျန်သေးလို့ ကျောင်းစရိတ်က ချန်ရဦးမယ်... ကျောင်းပြီးမှဝယ်မလားတွေးနေတာ..." "တွေးမနေနဲ့ ငြိမ်းရေ...စျေးတွေက တစ်နေ့တစ်ခြား တက်နေတာနော်... ဒီနေ့နဲ့ မနက်ဖြန်တောင် တူတာမဟုတ်ဘူး....." အန်တီစိုးပြောတာကိုလည်း ငြိမ်း ပါသည်။သို့သော်လည်း လေးဆယ့် ငါးသိန်းဆိုသော ငွေသည် ငြိမ်း၏ ချမ်းသာသမျှငွေအကုန်နီးပါးဖြစ်သည်။ထိုငွေကို ပေးလိုက်လျှင် ငြိမ်လက်ထဲတွင် ဆယ်ဂဏန်းမျှပင် ပြည့်အောင် ကျန်လိမ့်မည်မဟုတ်။ငြိမ်းအတွေးက ခြံဝယ်အိမ်ဆောက် ဆိုင်ခန်းဖွင့်ပြီးမှ အမေ့ကို "ဟပ်ဂျလောင်း "ဆိုပြီး ပြလိုက်ချင်တာ ဖြစ်သည်။သည်ပုံအတိုင်း သာဆိုလျှင် မိခင်ကို ဖွင့်ပြောပြီး လက်ရှိအိမ်ကို ရောင်းလိုက်မှ အိမ်ဆောင် ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အဆင် ပြေလိမ်မည်ထင်သည်။သို့မဟုတ်လျှင် အပြည့်အစုံဝယ်နိုင်မှ ဝယ်မည်ဆိုလျှင် မြေဈေးက အန်တီစိုးပြောသလို တရိပ်ရိပ်တက်နေသောကြောင့် နောက်နှစ်တွင် လမ်းမတန်းရဖို့ ဆိုတာ မသေချာနိုင်ပါတော့ချေ။ "လေးဆယ့်ငါးသိန်းက မလျှော့ဘူးတဲ့လား အန်တီစိုး ...ငြိမ်း အမေနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်... မနက်ဖြန် အကြောင်း ပြန်မယ် အန်တီစိုး..." ****** ငြိမ်းက အမေ့မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင် အမေ့ဆီမှ အဖြေစကားကို ငံ့လင့်နေမိလေသည်။

တောက်လျှောက်သွားရသည်။သည်လမ်းသည်လည်း လမ်းသွယ်လေးဟု ဆိုသော်ငြား လမ်းသွယ် ပေါင်းများစွာထပ်ရှိပြီး ရပ်ကွက်၏ နေရာအတော်များများသို့ရောက်ရိုနိုင်လေသည်။မင်းလတ်တို့နေသောလမ်းက ရပ်ကွက်၏ ဒုတိယမြောက်မိန်းလမ်း ဟုပြောရပေမည်။လမ်းအရှည်က ဘေးရပ်ကွက်အထိပါပေါက်သည် ။မင်းလတ်တို့ အိမ်ရှေ့မှနေလည်း ငြိမ်းတို့အိမ်ကိုသွားလို့ရသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ငြိမ်းတို့ စရောက်စဉ်အချိန်က ရပ်ကွက်သည် ဤမျှ မစည်ကားသေး။ယခုမူ ရှစ်နှစ်အတွင်း အတော်လေး လူနေပိုထူထပ်လာပြီးစည်ကားလာပြီဖြစ်လေသည်။စက်ဘီးနင်းလာရင်းမှ ငြိမ်းတို့အိမ်ဘက်သို့ သွားမည့်လမ်းသွယ်သို့ရောက်သော်လည်း စက်ဘီးကို ဆက်နင်းခဲ့လိုက်သည်။သုံးမိနစ်ခန့် နင်းပြီးချိန်၌ မင်းလတ်တို့အိမ်နားသို့ရောက်ရှိလာလေသည်။ငြိမ်း မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းလတ်အစ်မကြီးနှင့်တည့််တည့်တိုးလေသည်။ငြိမ်း လျှင်လျှင် မြန်မြန်ပင် ပြုံးပြရင်း လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မမနီ ဘာတွေလုပ်..." ငြိမ်းနှုတ်ဆက်သည်ကို မင်းလတ်၏ အစ်မ နီနီဝင်းက ခေါင်းကိုသာ တစ်ချက်ငြိမ့်ပြပြီး မျက်နှာကို တစ်ဘက်သို့ချက်ချင်းလွှဲပစ်လိုက်လေသည်။ငြိမ်း မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။မင်းလတ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မူမမြင်ရပါချေ။ငြိမ်း စက်ဘီးကို ခပ်သွက်သွက်နင်းလာခဲ့ရင်း ဒုတိယမြောက် လမ်းသွယ်တွင် စက်ဘီးကို ချိုးကွေ့လိုက်ပြီး ရပ်ကွက်၏ အိမ်ခြေစုစုလေးများဆီသို့ပြန်နင်း ခဲ့လိုက်သည်။အတန်ကြာ နင်းလာပြီးသောအခါ၌ အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် စက်ဘီးကို ထိုးရပ်လိုက်သည်။ "ဟယ် ငြိမ်း.... ဝါ့ဆီလာတာလား...." တွေ့ချင်သောသူကို အဆင်သင့် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ငြိမ်း ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်မိလေသည်။ "ဟုတ်တယ် မမဝါ ... နေ့လည်ကျရင် အထုတ်သစ်ဖောက်မလို့ မမဝါကိုလာပြောတာ...." " အတော်ပဲ ငြိမ်းရေ... မနက်ဖြန် သွားစရာရှိလို့ ငြိမ်း ဆီလာမလို့လုပ်နေတာ..." "နှစ်နာရီလောက်လာခဲ့လေ မမဝါ ....အဲ့ဒီအချိန်ဝယ်သူမလာဘူး...ကြိုက်တာကို ဝတ်ကြည့်ပြီး ... အကျဉ်းအကျယ်ကို စက်နဲ့ တစ်ခါတည်း ငြိမ်း ပြင်း ပေးလိုက်မယ်" "စိတ်ချ ...လာခဲ့မယ် ငြိမ်းရေ..." မမဝါနှင့် စကားပြောပြီးသောအခါ လာလမ်းအတိုင်း စက်ဘီးကို ပြန်နင်းလာခဲ့လိုက်သည်။မမဝါခေါ် မဝင်းဝါနုသည် ငြိမ်း၏ ဖောက်သည် စစ်စစ် ဖြစ်သည်။ ငြိမ်းထက် သုံးလေးနှစ်ကြီးသည်။မမဝါက ချောသည်။လှသည်။ယောက်ျားတွေစကားနှင့့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် တောင့်သည် ။ဖြောင့်သည်။ ဂါ၀န်ကျပ်ကျပ်လေးများဝတ်ထားလျှင် မိန်းမချင်းပဲ တော်ရုံ အကြည့်မလွဲနိုင်။ပြီးလျှင် မမဝါက ခေတ်လည်း ဆန်သည် ။ သူလုပ်သောအလုပ်နှင့် ခေတ်မဆန်လို့လည်း မဖြစ်။ မမဝါက ရုပ်လေးလှသောငြား ဘ၀မလှ။ လောင်းကစား ဝါသနာထုံလှသော ဖခင်နှင့် ခပ်ကဲကဲ ခပ်ဟော့ဟော့မိခင်တို့ကြောင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ သီချင်းဆိုသည်။သည်လို ဆိုပြန်တော့လည်း စားသောက်ဆိုင်တွင် လုပ်ကိုင်သော မိန်းခလေးများကို အထင်သေး၍ပြောခြင်းမဟုတ်။သူတို့လည်း သူတို့ဘဝဝမ်းရေး တိုးတက်ရေးအတွက် ကြိုးစားနေကြသည်ပဲလေ။ မမဝါကတော့ ဘ၀၀မ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသည်ဟု ဆိုရမည်ထက် ကိုယ်တိုင်က သည်သို့ နေရသည်ကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်၍နေနေမှန်း လူတော်တော်များသိကြသည်။ သို့သော်လည်း မမဝါက စည်းတော့ အရှိသား ။ရပ်ကွက်ထဲတွင် မပွေး။ ရပ်ကွက်ထဲကလူများနှင့်မရှုပ်။ရပ်ကွက်ထဲမှာနေလျှင် အိမ်ပြင်ပသို့ပင် သိပ်မထွက်ချေ။သို့သော်လည်း လူသတင်းလူချင်းဆောင်သောကြောင့် လူတိုင်းတော့ သိကြသည်သာ။ငြိမ်းဆိုင်တွင် ရသမျှသော အကောင်းစား နိုင်းငံခြားဖြစ် စကပ် ဂါဝန်အသန့်များကို မမဝါ အမြဲဝယ်သည်။ပြီးလျှင် သူသိပ်မကြိုက်သော အထည်ဆိုလျှင် တစ်ခါလောက်သာ ဝတ်ပြီး အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ပြန်ရောင်းပစ်လိုက်သည်သာ။ ငြိမ်းစက်ဘီးကို နင်းလာရင်းမှ မင်းလတ်တို့ အိမ်ရှေ့မှအဖြတ်တွင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။သည်အခါ၌ မင်းလတ်၏ မိခင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။မင်းလတ်၏ မိခင်ကြီးသည် ငြိမ်းကို မြင်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းကို့ မဲ့ရွှဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ချာခနဲလှည့်ဝင်သွားလေသည်။ငြိမ်းကမူ ပြုံးဖြစ်အောင် လှမ်းပြုံးပြလိုက်သည်။ ******* "ထမင်းစားတာ မြန်လှချည်လား သမီး ...ဘာလဲ မြို့ထဲသွားမလို့လား ..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကို မေးလိုက်ရင်း ငြိမ်းလုပ် သမျှကိုလိုလ်ကြည့်နေမိသည်။ "မသွားပါဘူး အမေ...အထုတ် သစ်ဖောက်မလို့ပါ.." မိခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း ငြိမ်းက တန်းပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီအဟောင်း တစ်ထည်ကို လှမ်းယူဝတ်လိုက်သည်။ ငြိမ်းယူဝတ်လိုက်သော အင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်ငြိမ်းဝေ လှမ်းထားလိုက်သည် ။ " သမီး ငြိမ်း....အဲ့ဒီအင်္ကျီက အတော်လေးဟောင်းစုတ်နေပါပြီ...မဝတ်နဲ့တော့လေ ..." "ရတယ် အမေ ... ဒီနေ့ တော့ ဒါပဲ ဝတ်သွားလိုက်မယ်..." "အို ...စက်ဘီးကို ဖြည်းဖြည်းနင်း နော်...ဟော့တော့ ဘောင်းဘီးကလဲ မဝတ်တော့ဘူးဆိုပြီး ပစ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီး အဟောင်းကြီးလေ.... ဒီကောင်မလေးဘာတွေ စိတ်လောနေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး..." ဒေါ်ငြိမ်းဝေ ငြိမ်းကို ကြည့်ပြီး မကြားတကြား လှမ်းပြောလိုက်မိလေသည်။ ငြိမ်းကမူ စက်ဘီးကို အမြန်နင်းပြီးဆိုင်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ******** " ညီညီရေ ငါပြန်ရောက်ပြီနော် "

ဧကြည်ဖြူ "ချစ်ဆိပ် " ( ချူ ) အပိုင်း( ၁၀ ) **** "ဘာ..ဘာလို့လဲ အမေ..." "မိုးမိုးက သမီးရဲ့ အစ်မလေ ...ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ...ဒီလိုစိတ်ထားမျိုး ဆိုတာ မထားသင့်ဘူးသမီး...ဘယ်သူကောင်းကောင်းမကောင်းကောင်း ကိုယ့်ဘက်က စေတနာမှန်အောင်ထားရမယ်လို့ မှာထားတယ်လေ....အမေ့စကားကိုနားမထောင်ဘူး လား " "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ... " မိခင်ဖြစ်သူ၏စကားအဆုံးတွင် ငြိမ်းခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ညစ်ရမည့်အလုပ်မှန်သမျှကို ငြိမ်းလည်းတတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် အမြဲကြိုးစားနေခဲ့သည်လေ။ ဒေါ်ငြိမ်းဝေကငြိမ်းကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမောကိုချလိုက်မိလေသည်။ ***** " ငြိမ်း ...နင်နဲ့ မင်းလတ်က ဘာတွေလဲ " ဆိုင်ထဲသို့ ဖြုန်းခနဲဝင်လာပြီးမေးလိုက်သော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စိမ်းကြောင့် ငြိမ်းမှာ ရုတ်တရက် အူကြောင်ကြောင်နှင့် ပြန်ဖြေလိုက်မိသည်။ " ဘာလဲရမှာလဲ ... ဘာမှမလဲပါဘူး " "မသိပါဘူးဟယ် သူ့အမေနဲ့ သူ့အစ်မတွေက လမ်းဘေး စျေးသည်နဲ့တော့သဘောမတူနိုင်ဘူးဆိုပြီးပြောနေလို လေ... ငါတို့က အိမ်ချင်းက နီးတော့ သူတို့ပြောသမျှ သိတယ်....." စိမ်း၏ စကားကြောင့် ငြိမ်းမှာ စိတ်ထဲ ကသိကအောက်ဖြစ်သွားရလေသည်။မင်းလတ်ဆိုသည်မှာ ငြိမ်းထက် အသက်တစ်နှစ်ကြီးပြီး ကျောင်းတစ်နှစ်စောပြီးထားသူ။ရပ်ကွက်ထဲ မင်းလတ်တို့မိသားစုတွေ ငွေကြေးချမ်းသာတာလည်းငြိမ်းသိသည်။ငြိမ်းကို မင်းလတ် စိတ်ဝင်စားနေတာလည်း ငြိမ်းသိသည်။သို့သော် ငြိမ်းနှင့် မင်းလတ်သည် ယခုအချိန်ထိ ရိုးရိုးသားသား ခင်မင်နေကြခြင်းသာဖြစ်လေသည်။ "ဟုတ်လို့လားဟ ... ငါတို့က ရိုးရိုးသားသားခင် တာပါဟယ်...ငါ့ကို ပြောတာမဟုတ်လောက်ပါဘူး..." "ဒီရပ်ကွက်မှာ ခင်ငြိမ်းစံဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ ...အထည်ဟောင်းရောင်းတာဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလို့လဲ...အဲ့ဒီမိသားစုနဲ့မပတ်သက်နဲ့...အနံကြီး ကွင်းကျယ်တွေ...အလကား မာန်တက်နေတဲ့သူတွေဟ...နင်နဲ့ ပေးစားမဲ့အစား အိမ်က အလုပ်သမားနဲ့ပဲပေးစားမယ်တဲ့လေ..." "ဘာ....အဲ့ဒီလိုပြောတယ်ဟုတ်လား...နောက်ထပ်ရော ဘာတွေ ပြောသေးလဲ ..." စိမ်း၏ စကားကြောင့် ငြိမ်း ဒေါသထောင်းခနဲ့ ထွက်သွားမိသည်။ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စား၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး အပြောခံနေရတာလောက် စိတ်တိုဒေသထွက်စရာကောင်းလှတာမရှိပါချေ။ " ထားလိုက်ပါ ငြိမ်းရယ် မသိချင်နဲ့တော့....သူတို့က ပိုက်ဆံသာရှိပြီး အဆင့်မရှိတဲ့သူတွေပါ....ငါသွားတော့မယ် ... လမ်းထိပ် ဈေးဝယ်လာရင်း ဝင်လာတာဟ ..." စိမ်း ပြန်သွားသည်အထိ ငြိမ်းမှာ စိတ်ထဲ တနုံ့နုံ့နှင့် ဖြစ်နေမိသည်။ငြိမ်းကတော့ သူတို့စိတ်တွေကို မသိဘဲ လမ်းတွေ့ရင် အမြဲပြုံးပြနှုတ်ဆက်ခဲ့မိသည်။တစ်ရပ်ကွက်တည်းသားလည်းဖြစ်ပြီး ခင် မင်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်း၏ မိသားစုဖြစ်သောကြောင့် ငြိမ်းက အမြဲဖော်ဖော်ရွေရွေဆက်ဆံခဲ့သည်။သူတို့ဘက်က ငြိမ်းကိုသည်လိုတွေးနေကြသည်ကို နည်းနည်းမျှပင်မရိပ်စားမိခဲ့ချေ။ယခုပြန်တွေးကြည့်မှ ငြိမ်းကိုတွေ့လျှင် မသိမသာ မျက်နှာထားတွေတင်းသွားကြတာကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။ထိုစဉ်ကတော့ သူတို့နှင့် ကိုယ့်ကြား ရန်ငြှိုးရန်စမရှိသောကြောင့် သူတို့အကြောင်းနှင့် သူတို့ ကိစ္စရှိ၍သာဖြစ်မည်ဟုတွေးခဲ့သည်။ငြိမ်းက ဒါကိုမသိဘဲ ခေါ်ပြောနေမိသည်ကို သူတို့စိတ်ထဲ မည်သို့တွေး နေကြ။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်မျှပြောဆိုနေကြသည်မသိ။တွေးရင်းမှ ရှက်စိတ်ကြောင့် ငြိမ်းတစ်ကိုယ်လုံးထူပူလာမိလေသည်။ငြိမ်းထိုင်နေရာမှထလိုက်ပြီး သေချာစဉ်းစားတွေးတောကြည့်နေမိသည်။ပြီးလျှင် မဖောက်ရသေး သော အထည်အသစ်ထုတ်နားတွင်ရပ်လျက် အတန်ကြာ စဉ်းစားနေမိပြန်သည်။ပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှေ့သို့ထွက်လိုက်ကာ ဘေးဆိုင်မှညီညီတို့ ကွမ်းယာဆိုင်ကိုကြည့်လိုက်သည် ။ကွမ်းယာဆိုင်ထဲတွင် ညီညီနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ငြိမ်းကြည့်နေသည်ကို ညီညီတို့က မမြင်။ငြိမ်းဆိုင်ကလည်း ဆိုင်ရှေ့တွင် အထည်များ တိုးလို့တွဲလောင်းချိတ်ထား၍ တော်ရုံ အပြင်မှလှမ်းကြည့်လျှင် မမြင်ရပေ။ဆိုင်သို့လာသော ၀ယ်သူအများစုက သူ့တို့ ဘေထုတ်ဝယ်သည်ကို လူမသိစေချင်သောကြောင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် အထည်များကို ထိုသို့ တမင် ချိတ်ဆွဲပြသထားရခြင်းဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းလည်း ပထမနှစ် ပြီးသွား ကတည်းက ဆိုင်ကို မနက် စျေးချိန်မှ လွဲ၍တစ်နေကုန်နီးပါးဖွင့်သောကြောင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် လေးဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ကိုယ်ပိုင် မြေမဟုတ်သော်လည်း ပိုင်ရှင် မပေါ်သေးသောမြေဖြစ်နေ၍ ယခုလိုအေးအေးဆေးဆေးရောင်းနေနိုင်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ငြိမ်းသည် ဆိုင်ဘေးတွင် ရပ်ထားသော စက်ဘီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ညီညီကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ညီညီရေ ....ငါအပြင် ခဏလေး သွားချင်လို့ ဆိုင်ကို နားစွင့်ပေးထားပါဦး...." "ဪ ... အေး သွားလေ ငြိမ်း...ငါကြည့်ထားလိုက်မယ်...." ငြိမ်း စက်ဘီးကို ခပ်သွက်သွက်နင်း ခဲ့လိုက်သည်။လမ်းမတန်းပေါ်တွင် နှစ်မိနစ်ခန့်နင်းပြီးနောက် ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်သော လမ်းကျယ် တစ်လမ်းရှိသည်။သည်လမ်းသည်လည်း လမ်းကျယ်လမ်းရှည်ပင်ဖြစ်သည်။မင်းလတ်တို့အိမ်က သည်လမ်းမပေါ်တွင်ရှိသည်။ငြိမ်းတို့အိမ်က မင်းလတ်တို့အိမ်မရောက်ခင် လမ်းသွယ် တစ်ခုမှ ရပ်ကွက်er အစွန်အထိ

ငြိမ်းနေ့စဉ်တိုင်းရောင်းသည်။ဆိုင်ခန်းတော့မငှားနိုင်သေး။လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ချိတ်များ တန်းများဖြင့်ရောင်းချခြင်းဖြစ်သည်။ငြိမ်းရှာသော ငွေနှင့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းလောက်ငှားလို့ရသော်လည်း ငြိမ်းမငှားခဲ့။ ငြိမ်းက ဆိုင်ခန်းကို မငှါးဘဲ အပိုင်လိုချင်တာဖြစ်သည်။လူဆိုသည်မှာလည်း အခက်သားလား နေစရာ အိမ်ပိုင်ရာပိုင်မရှိခင်က နေစရာလေးတစ်နေရာ ရရင်ကျေနပ်ပါပြီဟုထင်ခဲ့မိသည်။သို့သော်သည်သို့ မဟုတ် နေစရာရသောအခါ အိမ်လှလှလေးဆောက်ချင်ပြန်သည်။အိမ်ဆောက်ပြီးရုံမျှနှင့် မကျေနပ်နိုင်သေး ကားလေး၀ယ်စီးချင်ပြန်သည်။ငြိမ်းသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ယခုလက်ရှိနေနေသော ချောင်လေးထဲမှ လမ်းမတန်းက တစ်နေရာကို ပြောင်းချင်လိုချင်မီလေသည်။ငြိမ်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အမေ့ကို စက်ချုပ်နားခိုင်းပြီး တိုက်နှင့်တာနှင့် စတိုးဆိုင်ပိုင်ရှင်ကြီးအဖြစ်ထားပေးချင်မိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်းကြိုးစားနေပါလေသည်။ငြိမ်းရောက်စကထက် များစွာ စည်ကားလာသော ရပ်ကွက်လမ်းမတန်းတစ်နေရာတွင် ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့အရေး ငြိမ်းကြိုးစားနေပါလေသည်။ ******* "ငြိမ်းဝေ ညည်းသမီးကဘာလဲ...ငါတို့ကို တွေ့ရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်......ငါတို့အိမ်ကနေ အစပြုခဲ့တဲ့ညည်းတို့ဘဝပါ အေ... အစုတ်အပြတ်တွေ ရောင်းပြီး ဘ၀မမေ့ဖို့ပြောလိုက်ပါဦး...ပြီးတော့ ညနေဘက် စျေးရောင်းရင်လမ်းထိပ်ကွမ်းယာဆိုင်က ကောင်လေးတွေနဲ့ တရုန်းရုန်းနဲ့...တော်ကြာ သူ့ဘကြီးနဲ့တွေ့ပြီး အရိုက်ခံနေရမှာစိုးလို့ ပြောတာ....နင်ကလဲနည်းနည်းပါးပါး ပြောအုံးဆူအုံးလေ...တော်ကြာနေ ကျော်မကောင်းကြားမကောင်းတွေဖြစ်နေမယ်.....အိမ်က ငါ့သမီး ညည်းတူမဆို ငါသေဆိုသေရှင်ဆိုရှင်ပဲ မလှုပ် ရဲဘူး..." ဒေါ်အေးခိုင်က ဒေါ်ငြိမ်းဝေကို ဇွတ်ပြောနေလေည်။ဒေါ်ငြိမ်းဝေမှာ သမီးဖြစ်သူ ငြိမ်းစျေးရောင်းရာမှ ပြန်လာခါနီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ယောင်းမဖြစ်သူကို အမြန်ပြန်စေချင်နေမိပြီ ဖြစ်လေသည်။ " ဒုန်း" "အမယ်လေး ဟဲ့ ငုတ်တုတ် " ဒေါ်ငြိမ်းဝေ စိတ်ပူနေသည့်အတိုင်းပါပင် ငြိမ်းသည် စျေးသိမ်း၍ပြန်လာပြီဖြစ်လေသည်။ငြိမ်းက အထည်လှည်းကို လမ်းထိပ်မှညီညီတို့ ကွမ်းယာဆိုင်ဘေးတွင် ဈေးမှ အပြန်ကတည်းက ဝင်ထားခဲ့မြဲ ဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့်ပင် အသက်အရွယ်လည်း မကွာလှသော ညီညီတို့ အုပ်စုနှင့် ငြိမ်း ခင် မင်နေခြင်းဖြစ်လေသည် ။ ညီညီတို့သူငယ်ချင်းတတွေနှင့် ခင်မင်ရသောကြောင့် ငြိမ်းအတွက်လည်းအကျိုးယုတ်ခြင်းမရှိပါချေ။ငြိမ်း၏ ဘေထုတ်ဆိုင်လေး လူကျပြီးဆို ညီညီတို့တတွေက ဝိုင်းကူရောင်းပေးတတ်ကြသည်။သည်မျှမကသေး ဆိုင်ခင်းဆိုင်သိမ်းလျှင် အမြင်မတော်သူက ၀င်ကူ တတ်သည်သာ ။ငြိမ်းတို့ အချင်းချင်း ကြားတွင် ဘာစိတ်ညာစိတ်များလည်းမရှိကြ။ငြိမ်းတို့အုပ်စုထဲမှာ ငြိမ်းလို အဝေးသင် တက္ကသိုလ် တက်နေသူရှိသလို ဘွဲ့ရပြီးသားလည်းပါသည်။ဆယ်တန်း အလီလီကျသူများလည်းပါသည်။လိမ္မာသော ကောင်လေးတွေပါသလို ခပ်ဆိုးဆိုး ကောင်လေးတွေလည်းပါသည်။သို့သော်လည်း ဒေါ်အေးခိုင် အထင်အမြင်သေးနေသကဲ့သို့ ငြိမ်းတို့ တတွေ လိုတာထက်ပိုပြီး ရောရောနှောနှောနေခြင်းမျိုး မရှိခဲ့။သည်လိုမျိုးတွေ ကိုလည်း ငြိမ်းကိုယ်တိုင်က သဘောမကျပါ။ယခုတော့ ငြိမ်းသည် အိမ်ထဲသို့ ၀င်လိုက်သည်နှင့် ကြားလိုက်ရသော ဒေါ်အေးခိုင်စကားများကြောင့် စိတ်တိုပြီးအိမ်ရှေ့မှ ခုံကို ကန်ချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ထိုထက်တော့ ငြိမ်းပိုမလုပ်ပါ ။ကြားထဲမှ မိခင်ဖြစ်သူစိတ်ဆင်းရဲမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်ပါလေသည်။ "ဟဲ့ ငြိမ်းဝေ ငါပြန်ပြီ...ငါပြောတာကို မမေ့နဲ့....." "ဟုတ်ကဲ့ ... အစ်မ " ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ဟုတ်ကဲ့ တစ်ခွန်းပြောပြီးငြိမ်း မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြန်သည်။ "ပြန်တော့မလို့လား ကြီးကြီး ...ကြီးကြီးကိုပြောစရာရှိလို့..." ငြိမ်း ပြောလိုက်သံကြောင့် ဒေါ်အေးခိုင်က လှမ်းလက်စခြေလှမ်းကိုရပ်တန့်ပြီး ငြိမ်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ငြိမ်းက သူ့ကို နှုတ်ဆက်လေ့မရှိသောကြောင့် အံ့သြသွားခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ "မမမိုးလေ သီဟထွန်းနဲ့ကြိုက်နေတယ်တဲ့...သိတယ်မဟုတ်လားသီဟထွန်းကို အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိနဲ့ လေ...ဒီကြားထဲအရက်နဲ့ လောင်းကစားဆိုရှေ့ဆုံးကပါတဲ့သူလေ ကြည့်ရတာ ရုပ်လေးက ချောတော့ မမမိုးလည်းပါသွားတယ်ထင်ပါရဲ့...မဖြစ်သင့်တာမဖြစ်ရအောင် ငြိမ်းကသတိပေးတာပါ ကြီးကြီး..." "ဘာ..ဘာပြောတယ်....တကယ်လား...တကယ်ဆို အိမ်က ဟာမကို ငါကိုယ်တိုင်သတ်ပြမယ် ကြည့်နေ ..." ဒေါ်အေးခိုင်သည် ထဘီကိုမလျက်စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် ပြန်သွားလေ၏။ငြိမ်းက ဒေါ်အေးခိုင်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်မိလေသည်။ "တကယ် ...တကယ်လား သမီး...မိုးမိုးက တကယ်ပဲသီဟထွန်းနဲ့ ကြိုက်နေတာလား...." ဒေါ်ငြိမ်းဝေက ငြိမ်းကို အလန့်တကြားမေးလိုက်မိသည်။သီဟထွန်း ဆိုသော ကောင်လေးသည် ခပ်ဆိုးဆိုး ခပ်ပေပေ ကောင်လေးမှန်း ရပ်ကွက်ကလူတိုင်းနီးပါး သိကြသည်လေ။ "တကယ်ပေါ့ အမေရဲ့...သမီးကိုယ်တိုင်ပဲ အောင်သွယ်ပေးခဲ့တဲ့ဟာ... ကြီးကြီးက သမီးကို သွားပုပ်လေလွင့်တွေလျှောက်ပြောနေလို့ အမြင်ကပ်ပြီး အောင်သွယ်ပေးခဲ့တာလေ...." "ဘာ...ဘယ်လို ငြိမ်း...သမီး ဘာပြောလိုက်တယ်..." @@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၁၀ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

၀ယ်သူအများစုက ငြိမ်း အသံကြောင့် ငြိမ်းကို စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။ပြီးလျှင် ငြိမ်း၏ခြေထောက်နားတွင် ကျနေသော အထည်များကိုကြည့်ပြီး ဆိုင်ရှင်များကို ပါလှမ်းကြည့်ကြလေသည်။တစ်ချို့ဆိုင်ထဲသို့ဝင်လာစသူများဆိုလျှင် မသိမသာနှင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းများပြန်ဆုတ်သွားကြလေသည်။ဆိုင်ရှင်သည် ပါးနပ်လှစွာပင် ထိုသို့ အခြေအနေကို အမြန်ပင် ထိန်းလိုက်လေသည်။ "ဦးလေး ကောင်းပန်ပါတယ်ကွယ် ... မနေ့က လူကျတော့ အလုပ်သမားတွေနဲ့ လွှဲထားမိတာ အပယ်ထုတ်နဲ့ မှားရောင်းမိတာနေမယ်...အသစ်တစ်ထုတ်နဲ့ပြန်ချိန်းပေးပါ့မယ် ကွယ်....." ***** "ပေးလေ သမီး ...အမေလည်း ဝိုင်းသယ်မယ်..." "ရပါတယ်...အမေရဲ့..." ငြိမ်းက အထည်ထုတ်ကို မနိုင်မနင်းသယ်ရင်းမှ မိခင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။အထည်ထုတ်သည် လေးပင်လှသော်လည်း ငြိမ်းမမှု။ဆိုင်က အထည်ထုတ်ချင်းပြန် ချိန်းပေးလိုက်သောကြောင့် ငြိမ်း အပျော်ကြီး ပျော်နေမိသည်။ မငြိမ်းဝေ သည် ငြိမ်းနောက်မှကပ်လျှောက်လာရင်း သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်မိသည်။ငြိမ်းသည် အကျင့်စာရိတ္တအရည်အချင်း၊ ဇွဲလုံ့လနှင့် မိခင်ကို သိတတ်မှု၌ အပြစ်ပြောစရာတစ်ကွက်မှ မရှိသော်လည်း ငြိမ်း၏စိတ်၌ အမှတ်ကြီးလွန်းသောစိတ်နှင့် လက်စားချေတတ်သောစိတ်လေးရှိသည်ကို တစ်စွန်းတစ မြင်နေရလေသည်။ထို့ စိတ်ကိုမူ မငြိမ်းဝေမနှစ်သက်ပါ ။ "သမီး ခုနက အထည်ထုတ်က သူ့ဘာသာလဲကျတာလား...သမီးလုပ်လိုက်တာလား..." " တမင်လုပ်ပစ်လိုက်တာ အမေ...သမီးတို့ကို အထင်သေးနေလို့လုပ်ပစ်လိုက်တာ...." ငြိမ်းက မလိမ်တတ်သူပီပီ မိခင်ကို အမှန်တိုင်းပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆို အဲ့ဒီလို မလုပ်ရဘူးနော် သမီး... ကိုယ့်အတွက်အန္တရာယ်များသလို သူများစီးပွားရေးကို ထိခိုက်ရင်လည်း မကောင်းဘူးလေ သမီး..." " ဟုတ်ကဲ့ အမေ...နောက်ဆို သမီးမလုပ်တော့ပါဘူး ..." ငြိမ်း၏တုံ့ပြန်စကားကြောင့် မငြိမ်းဝေ သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်မိဖြစ်သည်။ငြိမ်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မငြိမ်းဝေ စကားကို ငြင်းပယ်ရိုးထုံးစံမရှိခဲ့။ မငြိမ်းဝေ ပြောသမျှခေါင်းငြိမ့်သည်။လက်ခံသည်။ မငြိမ်းဝေ မျက်ရည်ကျတာမြင်လျှင် ငြိမ်း အထူးတလည် ဝမ်းနည်းတတ်မှန်း မငြိမ်းဝေရိပ်စားမိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေသည်။အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ငွေကို ရှာချင်နေသောစိတ်ကိုလည်း မငြိမ်းဝေ ပူပန်မိလေသည်။သို့သော် စိတ်အေးရသည်မှာ ငြိမ်းသည် ယောက်ျားများနှင့် ပတ်သက်ချင်သော စိတ်ရှိသည်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါလေသည်။ ****** စျေးသည် ဈေးဝယ်များနှင့်ရှုပ်ထွေးစည်ကားနေသောစျေးထဲတွင် ငြိမ်း၏ အထည်ဟောင်းဆိုင်လေးက ဈေးကွဲလုသည့်တိုင် ၀ယ်သူမပြတ်ရှိလေသည်။ "ဒါလေးက မမနဲ့ဆိုကွက်တိပဲ...အသားကိုကိုင်ကြည့် တကယ်ကောင်းတာ...ချုပ်ခဖိုးတောင်မရှိပါဘူး မမရယ်..." "ညီမရေ ... အလုပ်လုပ်ရင်း ဝတ်ဖို ဘောင်းဘီအတိုတွေ ရှိလား ... ဈေးသက်သာတဲ့ထဲကပဲ ပြနော်..." "စိတ်ချပါရှင်... စျေးလည်းသက်သာစေရမယ် ...အထည်လည်း သန့်စေရမယ်..." နံနက်ဆယ်နာရီထိုးပြီးချိန်၌ နံနက်ခင်းဈေးက ၀ယ်သူများ မရှိတော့ဘဲ တစ်စျေးလုံး၌ ဆိုင်များသိမ်းနေကြသော ဈေးသည်များသာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။ ငြိမ်းလည်း အထည်များကို ခေါက်ပြီး အိတ်ထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။ ယခင်က အေးသီတာ နှင့့်အတူ ရောင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ အေးသိတာကို အထည်စားနှင့် ရောင်းခိုင်းလိုက်သည်။သူ့ဘာသာ ကြိုက်တဲ့ ဈေးသွားရောင်း။ကြိုက်သလောက်တင် ။ ငြိမ်းက တစ်ထည်ကို အမြတ်ဘယ်လောက်ဆိုပြီး သတ်မှတ်ယူလိုက်သည်။အေးသီတာတို့ကမိသားစုဦးရေများသောကြောင့် ငွေကြေးအဆင်မပြေ။ ငြိမ်းကတော့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလိုက်သည်သာ။ အေးသီတာရော ငြိမ်းရော ဆယ်တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက်အောင်ခဲ့ ကြသည်မှာ ယခုနှစ်ဆိုလျှင် သုံးနှစ်ပင်ရှိပြီလေ။ ဆယ်တန်းမှာ ငြိမ်းက ဂုဏ်ထူးတွေ တောင်ပါလိုက်သေးသည်။အင်ဂျင်နီယာလိုင်းလည်း မီသည်ဆိုရုံမီလိုက်သေး၏။သို့သော် အင်ဂျင်နီယာလိုင်းကိုလည်း ငြိမ်းမလျှောက်ခဲ့။အဝေးသင် စီးပွားရေး ပဲတက်လိုက်သည်။ ငြိမ်းအနေနှင့်လေးငါးခြောက်နှစ်မျှ အမေ့ကို ဒုက္ခမပေးရက်ပါလေ။ အမေဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း ဘွဲ့လက်မှတ်တစ်ခုကို ယူပေးဖို့ငြိမ်းဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ကျန်သည်မှာ မိခင်ကြီး ချမ်းချမ်းသာသာနေရဖို့အရေးသာ ငြိမ်းအတွက် အရေးကြီးလှပါလေသည်။ "ဒီက သိမ်းပြီးရင် အိမ်မှာ နားရဲ့လား ငြိမ်း...ရပ်ကွက်ထဲကဆိုင်မှာတန်းထွက်တာလား...." ဘေးဆိုင်မှ မမညို၏ အမေးကြောင့် ငြိမ်းက အထည်များ သိပ်ရင်းမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ ပြန်နားသေးတယ် မမညို .. ဆိုင်က ညနေ သုံးနာရီကျော်လောက်မှ ထွက်တာ ညကိုးနာရီ အလုပ်သမားတွေ ပြန်ချိန်လောက်အထိဖွင့်တာ...တစ်ခါတစ်လေ အထည်သွားတိုက်ရတဲ့ရက်တွေတော့ မနားရဘူးပေါ့ မမညို..." "ငြိမ်းလဲနော် အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ကြိုးစားလိုက်တာများ မမငြိမ်းဝေတို့ သားသမီးရ ကံကောင်းပါ့အေ...." မမညို့အပြောကြောင့် ငြိမ်းက ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်မိသည်။ မမ ညိုပြောမည်ဆိုလျှင်လည်း ပြောချင်စရာပေ မဟုတ်လား။ငြိမ်းကစျေးထဲမှာဆိုင်သိမ်းပြီးလျှင် ညနေခင်းတွင် ရပ်ကွက်လမ်းမတန်းလမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ညနေဘက်ဆိုင်ဖွင့်ရောင်းသည်။အဝေးသင် စာမေးပွဲဖြေခါနီးရက်များမှလွှဲ၍

အိမ်ပေါ်သို့ရောက်လျှင် အညံ့များသာပါသော အထုတ်ကို သေချာပြန်ထုတ်ပိုးလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အမေ့စက်ခုံပေါ်မှ ကပ်ကြေးနှင့်ပေကြိုးကို ယူလိုက်ပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့်စကပ်များသာပါသောအထုတ်ဘေးတွင် ထိုင်ချပြီး အနာအဆာများကို တစ်ထည်ချင်းသေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ညှပ်သင့်တာညှပ်သည်။ဖြတ်သင့်တာဖြတ်သည်။အစွန်းချွတ်ဆေး သုံး၍ လျှော်ရမည့်အထည်ကို အမှတ်အသားလုပ်ပြီး သက်သက် ဖယ်ထားလိုက်သည်။နောက်ဆုံးပြီးသောအခါ အသန့်ထည် အချို့သာ ကျန်တော့သည်။ပြန်ချုပ်ရမည့်အထည်များကို ပုံထားလိုက်ပြီး လျှော်ရမည့် အထည်များကို ယူလျက် ရေချိုးသော နေရာဆီသို့ငြိမ်းသယ်ခဲ့လိုက်သည်။ မငြိမ်းဝေသည် နောက်ဖေးတွင် ညနေစာ ချက်နေရင်းမှ ငြိမ်းကို တိတ်တဆိတ်လှမ်းကြည့်နေရင်းပြုံးလိုက်မိသည်။ပြီးနောက် ငြိမ်းဆီသို့လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်မိသည်။ "အမေ့ သမီးကတော့ တော်လိုက်တာနော်...ဒီပုံအတိုင်းသာဆို အမေတို့ မကြာခင် ချမ်းသာမှာပါအေ...ဒါနဲ့ အထည်တွေက လျှော်မလို့လားသမီး...မှောင်တော့မယ်လေ မနက်မှလျှော်ပါလား..." "ရတယ် အမေ ... မနက်ကျရင် ဆိုင်ကို ပြန်သွားမလို့လေ...ပြန်ရရမရရ သွားတော့ ပြောရမယ် အမေ..." ***** ဆိုက်ကားပေါ်က အထုတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာချလိုက်သည် ။ငြိမ်းတို့ရပ်ကွက်မှနေ ဘေထုတ်ရောင်းသောဆိုင်သို့ကား နှစ်ဆင့် စီးရမည် ဖြစ်လေသည်။ကား ထိုးဆိုက်လာသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူထက် ဦးအောင် ငြိမ်းက အထုတ်ကို သယ်ပြီး ကားပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ငြိမ်းသည် ဆယ့်ခုနှစ် မပြည့်သေးသော်လည်း မိခင်ထက် အရပ်အမောင်းရော အားအင်ပါ သန်မာနေပြီဖြစ်လေ၏။ "အမေ ဝိုင်းမမှာပေါ့ သမီးရယ်....." "ရပါတယ် အမေရဲ့ ...သမီးနိုင်ပါတယ်..." စီးလာသောကားဂိတ်ဆုံးသွားသောအခါ နောက်တစ်ဆင့် စီးရပြန်လေသည်။ "အထုတ်ကလေးလှချည်လား ... အထုတ်ခပေးရမယ်..." ကားစပါယ်ယာက အထုတ်ကို ဝိုင်းကူဆွဲရင်း အသံပြတ်နှင့် ပြောလေ၏။ပေါက်တဲ့နဖူး မထူးပြီမို့ ငြိမ်းတို့သားအမိမှာ လူခနှင့်အထုတ်ခကိုပါ ပေးလိုက်ရသည်။ရပ်ကွက်ထဲကထွက်သည့်ကားတွင်လည်း အထုတ်ခရော လူခပါ ပေးရသည်။ယခင်နေ့က ကားခနှင့် ယနေ့ ကားခပါပေါင်းလျှင် ခရီးစရိတ်က မနည်းလှ။ကုန်ကျငွေများကို စိတ်ထဲမှ တွက်ကြည့်လိုက်ရင်း ငြိမ်း ရင်ထဲပူလောင်လာသည်။ "ဟာ ...အရေးထဲ ...တောက်..." နောက်တွင်ရပ်နေသောလူ၏ အပြုအမှုကြောင့် စိတ်တိုပြီး ငြိမ်းခပ်တိုတိုးရေရွတ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။အသက်က သုံးဆယ်ကျော်။အမြင်ကပ်စရာရုပ်နှင့် လူကြီး။ငြိမ်းနောက် တည့်တည့်တွင် ရပ်နေပြီး အတင်းကိုတိုးကပ်နေသည်။ကားဘရိတ်အုပ်၍ ယိုင်သလိုနှင့် ငြိမ်းကို သူ့ကိုယ်နှင့်အတင်းဖိကပ်သည်။ပြီးလျှင် တစ်ချက်တစ်ချက် သူ့လက်သည် လက်တန်းကို ကိုင်ထားသော ငြိမ်း၏ လက်ကို လာ၍ထိကိုင်ပြန်လေသည် ။ငြိမ်းက ခြေထောက်နှစ်ဘက်ကို နောက်ဘက်မှ အသာကြွလိုက်ပြီးလျှင် သူ၏ခြေထောက်ရှိရာသို့မှန်း၍ကပ်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် သူကတိုးကပ်နေသည်ကို ငြိမ်နေလိုက်သည်။ငြိမ်းအပြုအမူကြောင့် ထိုသူအတော်ပျော်သွားပုံရလ၏။ငြိမ်းလည်း အားလုံးအသင့်ပြင် ထိုလူအငိုက်မိပြီဆိုမှ ကော်ဖိနပ်မာမာကို စီးထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထိုသူ၏ခြေထောက်ပေါ်တွင် အားပါတရ စုံနင်းချပစ်လိုက်သည်။ "အား" ထိုသူ့ထံမှ အသံသဲ့သဲ့ထွက်လာသည်။ငြိမ်းမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခြေထောက်များကို အားယူပြီးဆောင့်၍ထပ်မံ နင်းချလိုက်သည်။သည်တစ်ခါ၌ ထိုလူအတော် နာကျင်သွားပုံရလေသည်။ငြိမ်းခြေထောက် အောက်မှ အတင်းရုန်းထွက်သွားပြီး ကား၏တံခါးဝနားသို့ အတင်းတိုးဝှေ့ ထွက်သွားလေသည်။ငြိမ်းအားပါးတရပြုံးလိုက်သည်။ ***** **** "ခင်ဗျားတို့ကြိုက်လို့ ဝယ်သွားတာပဲ...ခုမှလာလဲလို့ရမလားဗျ...ကျွန်တော်တို့လဲ အများနဲ့ လုပ်စားနေရတာ ဒီလိုလာပြန်လဲတိုင်း လဲမပေးနိုင်ဘူး......" ဘေထုတ်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်ရှင်ကအသံခပ်မာမာနှင့် ပြောလေသည်။ "ကျွန်မသမီးက ကလေးပဲရှိသေးတယ်ရှင့်....သူကျောင်းစရိတ်ရှာဖို့ အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုပြီး ဒီဆိုင်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ လာခဲ့တာပါ....ကျွန်မတို့ကလဲ ကိုယ်ပေးတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ညီတဲ့ ပစ္စည်းကိုပဲလိုချင်တာပါ .. အခုတော့ အစ်ကိုကြီးတို့ဆိုင်က သန့်ပါတယ် ဆိုပြီးထည့်ပေးလိုက်တဲ့ အထုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ကြည့်ပါဦးရှင်.... " ဆိုင်ရှင်ကို မငြိမ်းဝေက လေသံအေးအေးနှင့်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ငြိမ်းကမူ ဝယ်သူများရှုပ်ထွေးနေသောကြားမှာ အထည်ထုတ်ကို မသိမသာ ဖွင့်ချလိုက်ပြီး တမင်ပင် အထည်ထုတ်ကို ဘေးသို့လဲကျအောင်လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ အထည်ထုတ်ကဘေးသို့ လဲကျသွားသည်။ငြိမ်းက လဲကျသွားသော အထုတ်ကို ပြန်မရင်း အထည်များကို ဘေးသို့ ထွက်ကျအောင်လုပ်ပစ်လိုက်သည်။အဝတ်ဟောင်းများက အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ စျေးဝယ်သူများက ငြိမ်း၏ အထည်ထုတ် ကိုစိတ်ဝင်စားသွားကြလေပြီ။ "သမီးမှာ ဘောက်ချာလည်းပါတယ်...အသန့်တွေဆိုလို့ ဒီအထုတ်ကို သုံးသောင်းနဲ့ ယုံကြည်ပြီးဝယ်ခဲ့တာပါ...ဒါတွေကို သမီးကဘယ်လိုရောင်းရမှာလဲ..ပြီးတော့ ဒီငွေသုံးသောင်းက သမီးအမေစက်ချုပ်ပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတဲ့ ငွေတွေပါ ..."