Nocturne

The finest souls are those who gulped pain and avoided making others taste it.

تنها چیزی که باعث می‌شه برای دو ساعت هم که شده، ذهنم از حالت Fight or Flight خارج بشه باشگاه‌رفتنه.

وقتی یک‌سری حرف‌ها، توییت‌ها، پست‌هایی رو می‌خونم که هم‌وطن‌هام دارن خودشون دستی‌ دستی انتخاب می‌کنن که هرچی که هست و نیست رو به غریبه‌‌ی متجاوزی که فردا روز مادر و خواهرشون رو هم ازشون می‌گیره تقدیم کنن، دلم می‌خواد چشم‌هام رو با اسید بشورم.

نمی‌تونم حتی چشم‌هام رو باور کنم. یعنی اینقدر آدم می‌تونه عوضی باشه؟ که نامه بنویسه اینجارو بزنید اونجا رو بزنید؟ اسرائیل چرا باید به فکر منفعت تو بدبخت بی‌غیرتی باشه که برات خاک مملکتت مهم نیست؟ کل دنیا دارن تماشا می‌کنن یکسری‌ها دارن جونشون رو می‌ذارن کف دستشون خانواده‌شون، خونه‌ای که براش اینهمه زحمت کشیدن رو ول می‌کنن تا فقط و فقط جونشون رو نجات بدن، که بتونن یه فردایی رو ببینن بعد توی بی‌ناموس از کسی کمک می‌خوای که نسل‌کشی می‌کنه؟ رسانه‌ها از این استفاده می‌کنن و اون‌هارو برحق‌ نشون می‌دن و ما رو مقصر. که خودشون خواستن. که مردم از ما کمک خواستن و ما کمک کردیم.

هیچ‌وقت بهش پی نبرده بودم که چقدر ایران و ایرانی‌هارو دوست دارم تا اینکه این چندروز موی سفید بین موهام پیدا کردم.

You read people deeply, and that’s your superpower.

What if coffee is addicted to me and I’m just the victim? Ever think about that?

My dream job is to be a bookstore cat.

I’m not afraid of God, I’m afraid of men.

کاش همیشه شب بود. زندگی تا ۹ صبح ادامه می‌داشت، بقیه‌ی قسمت روز کات می‌شد و دوباره از غروب آفتاب ادامه پیدا می‌کرد.

When people ask me what’s your favorite color and I type "latte" but it autocorrects to «This is the hue I hold dearest, milk stirred gently into coffee, where innocence meets depth in a quiet union of warmth and grace.»

وقت‌هایی که اسکرین‌تایمم رو چک می‌کنم و می‌بینیم زیر ۳ساعته، خیلی خوش‌حال می‌شم.