𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲
Відкрити в Telegram
Elizabeth Fraser is my mother, Chester Bennington is my father. I was raised somewhere between a lullaby and a scream. cinema diary: @Cineglimps بعد از سکوت، موسیقی بهترین وسیله برای بیان ناگفته‌هاست. Talk:http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41
Показати більше313
Підписники
+224 години
+87 днів
+2430 днів
Архів дописів
Oh my God, how does this band make every single cell in my body feel joyful?
Just listen and enjoy.
@hyperfemininity
می‌دونید چرا اینقدر شوگیز رو دوست دارم؟
بخاطر اینکه فضای مه آلود داره و حس نوستالژیکی رو بهم منتقل می‌کنه که می‌شه توش قایم شد.
بخاطر اینکه احساست رو غیر مستقیم بیان می‌کنن، اون صداهای پر از ریورب حس هایی رو منتقل می‌کنن که بیانشون راحت نیست.
بخاطر اینکه یه غمی رو بهم منتقل می‌کنن که سنگین نیست و خیلی لطیفه و در اعماق وجودم می‌تونم حسش کنم.
بخاطر اینکه حس معلق بودن بین گذشته و رویا رو منتقل می‌کنن، انگار نه توی گذشته ای نه آینده بلکه تو یه برزخ امنی.
و در نهایت شوگیز بهم اجازه میده که همزمان هم قوی باشم و هم لطیف.
There is a melody that drifts like a forgotten breeze through the corridors of the soul. It does not ask to be heard but finds you quietly. Something about it folds time in gentle layers and leaves a trace of something not quite lost. It carries a softness that lingers, a light ache wrapped in a smile. When it plays, the world turns slower, like memory walking barefoot through a dream.
@hyperfemininity
Cause I'm feeling like a ghost
Drifting
Through the shadows of the night
I'm waiting for you.
I don't know why, but lately my mind has been working so slowly and I keep getting distracted.
امروز تولد توست، آدری عزیز دل.
بانویی که لبخندش، روشنی مهربان قرن‌هاست.
تو با نگاهی ساده و صدایی آرام، جهان را به سکوتی از عشق دعوت کردی.
چشمانت، قصه می‌گفتند؛ قصه‌ی وقار، نجابت، و رویاهایی که در مه آفتاب قدم می‌زدند.
تو آمدی، با پیراهنت که شبیه صبح بود، و دنیای خاکستری را کمی روشن‌تر کردی.
با هر قاب، هر دیالوگ، هر لبخند، ما را از یاد بردن زیبایی نجات دادی.
آدری جان، نمی‌دانم چگونه کسی می‌تواند انقدر ساده باشد و در عین حال، انقدر افسانه‌ای.
اما تو بودی.
و هنوز هستی.
در چای‌خوری‌های تنهایی، در رویاهای پاریسی، در قلب‌هایی که هنوز به ظرافت ایمان دارند.
تولدت مبارک، الهه‌ی لطافت.
کاش می‌شد تو را در آغوش زمان پنهان کرد، تا همیشه بمانی، همین‌طور روشن، همین‌طور آرام.
Oh, you make me bloom like a flower at desert road
Magic, or one, or mystery
All of you trying to work on me
I would surrender myself
Holy how, and heaven high
You will open up my eyes
And I'm finally here
This is spiritual, under your spell
Phenomenon, the way you make me feel
Like an angel, oh, at blow
Like a feather, you make me float.
I’m in love with this song. I’m drawn to the unknown and I love that feeling.✨🔮
They danced like I used to dream, with the pure joy of being little, when every spin felt like the happiest secret, and the world was nothing but sparkles and wonder.
