دَم🌬

اوکی بعدش ینفر کیس محمد صلاح و طارمی رو گذاشت ولی دوستان توجه کنید: بنظرم صلاح با عزت‌الهی چیز جالبی میشه.

اگه نتونی جهان مجبورت می‌کنه:))) یکی بود می‌گفت دوران بزن در رو تموم شده:))) واقعا همینه.

پایانی محشر برای یک روز محشر😭😭😭

این‌ جالب‌ترین خبریه که شنیدم.

گفتند باید بازوبند رنگین‌کمونی بپوشید=)))

این مسابقه دیدن داره.

اولین بار توی شبکه‌ی خبر شنیدم: LGBT!!!

🥁این یک درخواست کمک است برای زنان آسیب دیده اقتصادی از جنگ و قطعی اینترنت در یک سال گذشته، ایرانیان روزهایی را تجربه کردند که بر زندگی و معیشت میلیون‌ها نفر سایه انداخت:   ۶۰ روز جنگ و تنش نظامی، بیش از ۱۲۰ روز قطعی و محدودیت اینترنت، ۳۰۵ روز آتش‌بس شکننده، ۳۶۵ روز تورم افسارگسیخته و فاجعه دی‌ماه.   این‌ها فقط عدد نیستند، این‌ها زندگی‌هایی هستند که زیر فشار مداوم خم شده‌اند.

برای بسیاری از زنان، این بحران‌ها به معنای توقف جریان درآمد بود.

بسیاری از آن‌ها اقتصادشان را بر بستر پلتفرم‌های آنلاین بنا کرده بودند: آموزش، فروش، خدمات، محتوا. اما با اختلالات اخیر دچار بحران  شدند. وضعیتی که برای برخی، به معنای توقفِ دائمیِ فعالیت و فروپاشیِ کاملِ تنها منبع درآمدشان بود.

به گزارش خبرگزاری آنا و طبق گفته‌ی زهرا بهروزآذر (۵ اردیبهشت ۱۴۰۵)، زنان تنها ۱۸٪ نیروی کار رسمی را تشکیل می‌دهند، اما یک‌سوم درخواست‌های بیمه بیکاری پس از جنگ از سوی آن‌ها ثبت شده است.   این یعنی ضربه‌ها، نامتوازن و جنسیتی بوده‌اند.

معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده (۸ خرداد ۱۴۰۵) در مصاحبه با مهر بیان کرد:‌بیش از ۸۰ درصد مجوز مشاغل خانگی مربوط به زنان است. او با اشاره به آثار محدودیت‌های اینترنتی بر مشاغل خانگی گفت: قطعی اینترنت صدمه جدی به این کسب‌وکارها زد، زیرا بسیاری از مردم به دلیل فاصله جغرافیایی و هزینه‌ها امکان دسترسی حضوری به بازارهای محلی را ندارند و فروش اینترنتی تنها راه عرضه محصولات این کسب‌وکارهاست. به گزارش ایسنا و به گفته‌ی مالک حسینی، معاون توسعه کارآفرینی و اشتغال وزارت کار، تا ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۴ بیش از ۲ میلیون و ۱۱۲ هزار مجوز برای مشاغل خانگی صادر شده و این بخش حدود ۲۰٪ اشتغال کشور را تشکیل می‌دهد. اما این فقط بخش ثبت‌شده و رسمی است.

بسیاری از زنان در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های مستقل کار می کنند که نه تنها ثبت رسمی نشده و به بیمه دسترسی ندارند، بلکه در آمارها نیز دیده نمی شوند.

قطع اینترنت برای این گروه، نه فقط اختلال، بلکه حذف کامل از چرخه درآمد است. در چنین ساختاری، قطع اینترنت فقط یک محدودیت فنی نیست؛ فلج اقتصادی است. بازارها فرو می‌پاشند، شبکه‌های حمایتی قطع می‌شود و منابع شکننده‌ی استقلال اقتصادی زنان از دست می‌رود.

روایت‌های زنان در ماه‌های اخیر نشان می‌دهد که حتی پس از آتش‌بس‌ها، فقر، ناامنی شغلی و فشار معیشتی ادامه دارد.  

زنانی که به‌تنهایی مسئول تأمین معاش‌اند، زنانی که کسب‌وکارهای کوچکشان از دست رفته، و زنانی که ماه‌ها امکان کارکردن نداشتند. در این شرایط، ما —یک زن در داخل ایران و یک زن در خارج از ایران—تصمیم گرفتیم پاسخی کوچک اما واقعی بسازیم. یک فراخوان منتشر کردیم و حالا گروهی از زنانی که آسیب اقتصادی دیده‌اند کنار هم جمع شده‌اند و برای ایجاد تغییر باهم همکاری می کنند: زنانی که تعدیل شدند، زنانی که کسب‌وکارشان خوابید، زنانی که در اقتصاد غیررسمی بی‌پناه‌تر از همیشه شدند. 🔶این اقدام سه بخش دارد: 1) حمایت روانی و تخصصی از یکدیگر برای عبور از شرایط دشوار 2) فروش خدمات یا کالاهای تولیدی این زنان — به‌صورت مستقیم یا با اسپانسر — به یا برای سایر گروه‌ها در ایران و افغانستان 3) جمع‌آوری کمک مالی شفاف و مستقیم برای جبران بخشی از خسارت ماه‌های اخیر 🔶این پروژه «خیریه» نیست. این یک بازسازی جمعی است؛ تلاشی برای اینکه زنان، در میانه بحران‌های پی‌درپی، تنها نمانند و بتوانند دوباره روی پای خود بایستند. هر قدم کوچک، برای بازگشت یک زن به فعالیت اقتصادی، می‌تواند فرصتی برای آینده‌ای متفاوت از امروز برای همه ما باشد. چون #باهم_قویتریم 💰اگر شما یا سازمان‌تان می‌خواهید: 🔸خدمات این زنان را خریداری کنید، 🔸اسپانسر یک پروژه آموزشی یا حمایتی شوید، 🔸یا در صندوق جبران خسارت مشارکت کنید، در پیام‌ها یا ارسال پیام خصوصی به👇 @Dayangrowthhome با ما در تماس باشید. لطفا در انتشار این پیام همراهمون باشید چون #باهم_قویتریم 🙌🏻

من به عقیده‌‌ی تو احترام می‌ذارم و در فضای عمومی، مشکلی با بیان کردنش ندارم. من نه تنها مشکلی با تویی که می‌خوای رسم و رسوم آیینی که بهش باور داری رو به جا بیاری ندارم بلکه اگر جایی در توانم باشه از حق تو برای این مسئله حمایت می‌کنم. اصلا ببخیال همه‌ی این‌ها. من حتی می‌تونم همراهت بشم و تماشا کنم چطور چیزهایی که بهشون باور داری رو اجرا می‌کنی. باور کن حتی راجع‌ به تجربه‌ات حین شرکت کردن در مراسمات مطلوبت کنجکاوم. من می‌تونم توی اون مراسم‌ها شرکت کنم و احترام و قدسی بودنی که براشون قائلی رو به رسمیت بشناسم. من می‌تونم این روز رو برای تو قائل بشم و حتی حمایت و همراهی‌ات کنم، فقط در اعماق وجودم از این می‌سوزم که تو نمی‌تونی‌ حتی یکی از این کارهایی که بهت گفتم رو برای من و باورم و آیین‌هام به جا بیاری. واقعا دردناکه.

حالا من چرا غزل رو جوری نوشتم انگار‌ چهارپاره‌‌ ست؟ معلوم نیست.