نت اول

برقص ای زیبای تنها که گر نرقصی میان خشم و هیاهو تو را می‌شکنند و‌ چون بمانی تو را می‌دزدند، ریشه هایت را در سنگ فرو کرده و معنای آزادی را از ذهن غنچه هایت می‌زدایند پس آنگاه تو را به جُرم زیست، شلاق می‌زنند، بی هیچ تفهیمی در ستیغ آفتاب می‌سوزانند، می‌خشکانند و ریزه ریز در باد رهایت می‌کنند. برقص تا نفس هایت هست برقص و پای بکوب که تو تنها رقصنده‌ی این دیاری میان انبوه ناباورانی که با تو هله هله کنان می‌رقصند، مردمانی خشمگین و خفته در بستر جهل. برخیز و برقص ای موسیقی این دشت بزرگ بلاخیز، تنها زیبایِ بیدار این قصه ای رقصنده‌ی بی باک و جسور برقص در باد و بگذار آنطور که در هیبت توست از خاکستر این رقص، هزاران رقصنده بی باک بپا خیزند. /رقصنده‌ی تنها/ علیرضا حیدری تابستان ۱۴۰۵ تهران https://t.me/noteaval

https://t.me/noteaval قلب من خانه‌ی زنی تنهاست که بغل می‌کند جنونش را که در آغوش می‌کشد هر شب گریه‌ی کودک درونش را قلب من کودکی کهنسال است که بلد نیست کودکی بکند کودکی که هنوز می‌ترسد اشتباهات کوچکی بکند قلب من قلب دختری ترسوست که از آغاز درد می‌ترسد از پدر، از نگاه، از خشمش از کمربند و مرد می‌ترسد عشق را دیده است تنها در جای خالی جمله‌سازی‌هایش مادری شاد و خوب و خوشبخت است در خیالات و خاله‌بازی‌هایش قلب من کودکی سر راهی‌ست که زنی نیمه‌شب رهایش کرد هر کسی را که ذره‌ای زن بود زیر لب «مادرم» صدایش کرد قلب من مادری فداکار است روز و شب پای گاز می‌سوزد روی لب‌های خسته‌اش اما باز لبخند تازه می‌دوزد قلب من یک زن میانسال است از شروع جدید می‌ترسد در سیاهی روزگارش از کشف موی سفید می‌ترسد قلب من جانماز پیرزنی‌ست که طلب می‌کند بهشتش را که پس از سال‌ها پذیرفته بی‌کسی‌های سرنوشتش را قلب من آن بنای تاریخی‌ست که گذشت زمان خرابش کرد قلعه‌ای با شکوه و برفی بود که زمان چکه‌چکه آبش کرد پرم از ضجه‌ی زنانی که ترس‌های بزرگ می‌زایند می‌شناسند جای زخمم را بره‌هایی که گرگ می‌زایند بغلم کن هنوز می‌ترسم ترس‌هایم درنده‌ام بکنند بغلم کن که مرده‌ام، شاید بوسه‌های تو زنده‌ام بکند شعر از رویا ابراهیمی

سفر هر چند کوتاه، نوعی ترک عادت‌های روزمره اس جدا شدن از تعلقاتی که آدمی رو وابسته و اون و از کارهای تکراری و کسل کننده آزاد می‌کنه ، براستی سفر عشق سفری است که از بیرون شروع و به درون آدمی پایان میگیره نه اینکه بعد از هر سفر تا چند وقت آرام میگیریم !! آری سفر هر چند کوتاه، ترک عادت هاست و یادآور اینکه «ای آدمی بلاخره باید گذاشت گذشت و رفت... تو با تمام پیچیدگی هایت جزئی از کل و در لباس جسم، چند روزی مهمان تعلقات دنیایی هستی» ... پس روزی باید به سفری بزرگ و بی انتها رفت سفری که برگشتی بر آن نیست و با تجربه هایی از گذشته، مست و شیدا بر گرد عالم میچرخی و میچرخی و میچرخی.... همیشه مانا باشین همراهان نیک https://t.me/noteaval