Հոսանք/Hosank

Վեհագույնը կես մարդ կես միֆ էր The Great One was half man half myth

Բեկոր #337 (27-08-2026) 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Over the past 200 years, living under the rule of the Russian Empire, the Armenian nation has only suffered. Throughout these two centuries, our national interests have continuously been trampled upon, while Armenian-populated areas have been brutally depopulated of Armenians. One of the biggest and most widespread lies is the claim that we were safe living under the Russian yoke, because history shows us the exact opposite. It shows that under Russian imperial rule, the Armenian population gradually declined and Armenians were periodically subjected to brutal massacres, regardless of what type of government ruled in Moscow. Similar tragedies occurred under Tsarist Russia, the Soviet Union, and the post-Soviet period. All of these systems pursued anti-Armenian policies, because Armenian nationalism and the Armenian national liberation struggle have always been regarded as a threat by the White Turks. For example, in Tsarist Russia, massacres of Armenians began in Baku in 1905 at the hands of Caucasian Tatars. They later spread to Nakhijevan, Yerevan, Shushi, Gandzak, and other places, continuing until 1906. The Russian imperial authorities often failed—or were unwilling—to stop the violence quickly. Similar massacres and mass violence resumed between 1918 and 1920 in Baku, Shushi, and other locations. Then, under the Soviet Union, nearly 70 years later, similar massacres against Armenians occurred once again in Sumgait and Baku between 1988 and 1990. During the 1991 Operation Ring, Soviet forces—particularly units of the USSR Ministry of Internal Affairs’ Internal Troops and the Soviet Army—cooperated with Azerbaijan’s Ministry of Internal Affairs OMON units in carrying out operations against Armenian villages, especially Armenian-populated settlements in the Shahumyan and Getashen regions. And this does not even take into account how the Bolsheviks financed and armed the Kemalists against Armenia, nor how, during the Second World War, hundreds of thousands of young Armenians were sent to the battlefields and into the slaughter of Europe as a result of the policies of the Soviet tyrannical regime—one of the greatest disasters suffered by the Armenian people after the Armenian Genocide. And, of course, we saw what happened between 2020 and 2023, when Russia, cooperating with Turkey, Azerbaijan, and Israel while pursuing its own geopolitical interests, effectively conspired against Artsakh and, using Armenian traitors, stabbed us in the back. As a result, Artsakh was occupied by the enemy and completely depopulated of Armenians. All of this has shown that the Kremlin has never been—and cannot be—the true guarantor of our security. With an “ally” like this, who needs an enemy? By surrendering our independence to any foreign power—especially to an imperial state like Russia—we are only digging our own grave, because without independence there can be neither security nor lasting peace. This is precisely why, for us Armenian nationalists, independence is the supreme value—one that must be preserved at any cost, to the very last drop of blood. We must understand this clearly, because the final collapse of the Russian Empire is very near, and the time has come to break free from the death grip of this treacherous bear—to escape this miserable Russo-Turkish cage. 🔗 Follow us: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Այս վերջին 200 տարիների ընթացքում ռուսական կայսրության ներքո ապրելով՝ հայ ազգը միայն տուժել է, քանի որ այս երկու դարերի ընթացքում շարունակաբար ոտնահարվել են մեր ազգային շահերը, իսկ հայկական բնակավայրերը դաժանորեն հայաթափվել են։ Ամենամեծ և տարածված ստերից մեկն այն է, թե ռուսների լծի տակ ապրելով՝ մենք անվտանգ ենք եղել, որովհետև պատմությունը մեզ լրիվ հակառակն է ցույց տալիս։ Այն ցույց է տալիս, որ ռուսական կայսրության տիրապետության ներքո աստիճանաբար նվազել է հայ բնակչությունը, իսկ հայությունը պարբերաբար ենթարկվել է դաժան ջարդերի՝ անկախ նրանից, թե Մոսկվայում ինչպիսի իշխանություն է եղել։ Նման ողբերգություններ տեղի են ունեցել թե՛ Ցարական Ռուսաստանում, թե՛ Խորհրդային Միությունում, թե՛ հետխորհրդային շրջանում։ Այդ բոլոր համակարգերը վարել են հակահայկական քաղաքականություն, որովհետև հայ ազգայնականությունը ու հայ ազգային ազատագրական պայքարը սպիտակ թուրքերի համար միշտ սպառնալիք է համարվել։ Օրինակ՝ Ցարական Ռուսաստանում 1905 թվականին Բաքվում կովկասյան թաթարների կողմից սկսվեցին հայերի ջարդերը, որոնք հետագայում տարածվեցին նաև Նախիջևան, Երևան, Շուշի, Գանձակ և այլ վայրեր ու շարունակվեցին մինչև 1906 թվականը։ Ռուսական կայսերական իշխանությունները հաճախ չկարողացան կամ չցանկացան արագորեն կանգնեցնել բռնությունները։ Նմանատիպ ջարդեր և զանգվածային բռնություններ վերսկսվեցին 1918-1920 թվականներին՝ Բաքվում, Շուշիում և այլ վայրերում։ Իսկ Խորհրդային Միության օրոք, գրեթե 70 տարի անց, հայության դեմ նորից տեղի ունեցան նմանատիպ ջարդեր՝ 1988-1990 թվականներին Սումգայիթում և Բաքվում։ 1991 թվականին տեղի ունեցած «Օղակ» գործողության ընթացքում խորհրդային ուժերը, մասնավորապես ԽՍՀՄ ՆԳՆ ներքին զորքերը և խորհրդային բանակի ստորաբաժանումներ, համագործակցել են Ադրբեջանի ՆԳՆ OMON ուժերի հետ՝ գործողություններ իրականացնելու հայկական գյուղերի դեմ, հատկապես Շահումյանի և Գետաշենի շրջանի հայկական բնակավայրերում։ Չենք էլ հաշվում այն, թե ինչպես բոլշևիկները ֆինանսավորեցին և զինեցին քեմալիստներին Հայաստանի դեմ, ինչպես նաև այն, թե ինչպես Երկրորդ աշխարհամարտի ընթացքում Խորհրդային բռնատիրական ռեժիմի քաղաքականության հետևանքով հարյուր հազարավոր հայ երիտասարդներ ուղարկվեցին ռազմաճակատներ՝ Եվրոպայի սպանդի մեջ, ինչը հայ ժողովրդի համար դարձավ Հայոց ցեղասպանությունից հետո ամենամեծ աղետներից մեկը։ Եվ, իհարկե, տեսանք, թե ինչ տեղի ունեցավ 2020-2023 թվականներին, երբ Ռուսաստանը Թուրքիայի, Ադրբեջանի ու Իսրայելի հետ համագործակցելով ու սեփական աշխարհաքաղաքական շահերն առաջ մղելով՝ փաստացի դավադրություններ նյութեց Արցախի դեմ և, օգտագործելով հայադավներին դանակ խրեց մեր թիկունքին։ Արդյունքում Արցախը բռնազավթվեց ոսոխի կողմից և ամբողջությամբ հայաթափվեց։ Այս ամենը ցույց է տվել, որ Կրեմլը երբեք չի եղել և չի էլ կարող լինել մեր անվտանգության իրական երաշխավորը։ Այսպիսի «դաշնակից» ունենալով՝ ո՞ւմ է պետք թշնամի։ Մեր անկախությունը զիջելով որևէ գերիշխանության, հատկապես Ռուսաստանի նման կայսերական պետության, մենք միայն մեր գերեզմանն ենք փորում, որովհետև առանց անկախության չկա ոչ անվտանգություն, ոչ էլ կայուն խաղաղություն։ Հենց սա է պատճառը, որ մեզ՝ հայ ազգայնականներիս համար, անկախությունը գերագույն արժեք է, որը պետք է պահպանվի ամեն գնով՝ մինչև վերջին արյան կաթիլը։ Սա պետք է քաջ գիտակցենք, քանի որ ռուսական կայսրության վերջնական փլուզումը շատ մոտ է, և ժամանակն է ազատվել այս նենգ արջի մահվան ճիրաններից՝ դուրս գալով այս ողորմելի ռուս-թուրքական վանդակից։ 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

«Երբ մի ամբողջ ժողովրդի գոյատևումն է վտանգված, ինչպես այժմ վտանգված է սպիտակ, արևմտյան, քրիստոնեական քաղաքակրթության գոյատևումը, ապա «բարոյական» և «անբարոյական» հասկացություններ այլևս ՉԿԱՆ։ Միակ անբարոյական բանը թշնամուն թույլ տալն է ոչնչացնել սեփական ժողովրդին՝ լինի դա քայքայման, թե ֆիզիկական բնաջնջման միջոցով։ Ես առանց երկմտելու ընդունում եմ, որ կանեի ամեն ինչ՝ բացարձակապես ԱՄԵՆ ԻՆՉ, մեր սպիտակ, արևմտյան ժողովրդի գոյատևումն ու երջանկությունն ապահովելու համար [...] Ես մտադիր եմ ՀԱՂԹԵԼ։ Ես քաղաքական զինվոր եմ, ոչ թե քարոզիչ։ Գուցե ես դժոխք գնամ՝ անելու այն, ինչ պետք է արվի։ Բայց այնտեղից ես կկարողանամ վեր նայել և տեսնել, թե ինչպես են փոքրիկ սպիտակ տղաներն ու աղջիկները կրկին խաղում սպիտակ, քրիստոնեական, պարկեշտ, անվտանգ և առողջարար Ամերիկայում։ Եվ եթե ես կարողանամ դա անել, ապա բերեք այդ գրողի տարած Սատանային իր ողջ կազմով: — Հրամանատար ՋԼՌ, «Միայն ձախողումն է «անբարոյական», դեկտեմբերի 1964 թ. ------------------------- "When the survival of a whole people is at stake, as the survival of White, Western, Christian civilization is now at stake - there IS no "moral" and "immoral". The only immoral thing is to permit an enemy to destroy one's people, either by decay or by physical annihilation. I do not hesitate to admit that I would do anything, absolutely ANYTHING, to ensure the survival and happiness of our White, Western People [...] I mean to WIN. I am a political soldier, not a preacher. Perhaps I will go to hell for doing what must be done. But from down there, I will be able to look up and see the sweet little White boys and girls once again playing in a White, Christian, decent, safe and wholesome America. And if I can do that, then bring on the devil with his worst." - Commander GLR, "Only failure is immoral", Dec. 1964

Այսօր Դավիթ Բեկյան ուխտերի 106-րդ տարեդարձն է։ Անցյալ տարի, հենց այս օրը, մենք մեր շարժման անդամներով ու աջակիցներով գնացել էինք Սպիտակավոր՝ ոչ միայն նշելու ուխտերի 105-րդ տարեդարձը, այլև այդ ուխտերը 21-րդ դարում նորից կյանքի կոչելու համար։ Մեր ազգը մահամերձ է, իսկ մեր Հայրենիքը՝ համընդհանուր մասնատման շեմին, և մենք կասկած չունենք, որ միայն այս ուխտերը վերակենդանացնելով կարող ենք հայ ազգային նոր զարթոնք առաջացնել։ Ամեն մեկս պետք է իր փոքր լուման ներդնի այս սրբազան պայքարի և այս կարևորագույն նպատակի իրականացման գործում, որքան էլ փոքր լինի այն, որովհետև դա մեր պարտականությունն է մեր հերոս նախնիների ու ապագա սերունդների հանդեպ։ Տասը տարի առաջ Կալիֆորնիայում ֆիզիկա էի դասավանդում քոլեջի և համալսարանի ուսանողներին, իսկ այսօր, արդեն իմ Հայրենիքում և իմ հնարավորությունների սահմաններում, փորձում եմ նոր սերնդին քարոզել հայ ազգայնականության գաղափարները այս ժամանակակից աշխարհում, որովհետև փրկության այլ ուղի չկա։ Մենք պետք է ցույց տանք բոլորին, որ հայ ազգայնականությունը ոչ թե մեռնում է, այլ Նժդեհի ոգու օրհնությամբ նոր շունչ է ստանում։ Մեկ Ազգ, Մեկ Պետություն, Մեկ Կամք Հանուն պետականության՝ նժդեհաբար #Դավիթ_Բեկյան_Ուխտեր #106 #Այս_Անգամ_Աշխարհը 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact ---------------------- Today marks the 106th anniversary of the David Bek Oaths. Last year, on this very day, together with members and supporters of our movement, we went to Spitakavor not only to commemorate the 105th anniversary of the Oaths, but also to bring them back to life in the 21st century. Our nation is dying, and our Fatherland stands on the brink of complete fragmentation. We have no doubt that only by reviving these Oaths can we bring about a new Armenian national awakening. Each of us must contribute our own small share to this sacred struggle and to the realization of this most important goal, no matter how small that contribution may be, because it is our duty to our heroic ancestors and to future generations. Ten years ago, I was teaching physics to college and university students in California. Today, here in my Homeland and within the limits of my abilities, I am trying to preach the ideas of Armenian nationalism to the new generation in this modern era, because there is no other path to salvation. We must show everyone that Armenian nationalism is not dying, but is instead taking on new life through the blessing of Nzhdeh’s spirit. One Nation, One State, One Will For Statehood — in the Spirit of Nzhdeh #DavidBekOaths #106 #This_Time_the_World 🔗 Follow: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Բեկոր #336 (25-08-2026) 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

When we often assert that the only way to get out of our current disastrous situation is to become a force to be reckoned with as a nation and, first and foremost, to rely on our own strength, fight, and show resistance, a significant portion of people consider this “unrealistic” or “romantic,” especially those “all-Armenian wise men” who day and night brainwash our compatriots with their empty rhetoric. Yet in reality, it is their way of thinking that is unrealistic and completely detached from reality, because they simply do not understand the rules upon which this world is built—or they do understand them but deliberately mislead people. In any case, what we are saying is historically proven and grounded in both our own experience and the experience of the world at large. What we are saying is, in fact, the most realistic and rational approach, because we have always succeeded when we have adopted such an approach. In the May Heroic Battles, the battles of Mountainous Armenia, and the Artsakh Liberation War, our heroic commanders and freedom fighters forged victories not by thinking about whether they were “pro-Western” or “pro-Russian,” but by thinking about what needed to be done to defeat the enemy so that they would not dare to raise their hand against us again. People may mistakenly think that what we are saying means abandoning the idea of having allies, but the reality is exactly the opposite. Only through what we are advocating will it be possible to gain genuine allies who will take us seriously, rather than patrons who will seek to use us. When others see that we are using our human and material resources to their fullest potential, regardless of how small or limited those resources may be, they will treat us seriously and with respect, because what applies to personal relationships also applies to relations between different countries. No one likes a whiner, a wretched, a servile, a beggar, and a cowardly person or people. It is better to accept that we have no friends or benefactors and make our decisions and take our steps accordingly than to believe that we have one ally or another, only to be repeatedly deceived and disappointed, as has happened many times throughout our history. Let us accept that we are alone and think about what we should do under those circumstances. Aram Manukyan understood this well during one of the most critical periods in the history of our nation, when he said, “We are alone and must rely solely on our own strength.” He knew that help would come to us only if we begin to fight selflessly and demonstrate that we were even prepared to die for our rights and interests. And just as we, as a nation, must show the world that with the resources available to us we can become a force to be reckoned with and resist forces that surpass us in both numbers and material resources, we must first demonstrate that we can establish and build a genuine national political movement outside this polluted and rotten system—without any anti-national or treacherous patronage, relying entirely on our limited resources and our own small but dedicated forces. Only a person who accepts and deeply understands these truths can consider himself a genuine Armenian national political figure or, in general, an Armenian nationalist, and only such a political figure will be capable of planting the seeds of a future national revolution and rebirth in Armenia. One Nation, One State, One Will Misht Hay! Join us or become a supporter: hosank.net/en/join 🔗 Follow: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Երբ մենք հաճախ պնդում ենք, որ մեր ներկայիս կործանարար իրավիճակից դուրս գալու համար միակ լուծումը ազգովի ուժային գործոնի վերածվելն է ու, նախ և առաջ, մեր սեփական ուժերի վրա հենվելով՝ պայքարելն ու դիմադրություն ցուցաբերելն է, մարդկանց զգալի մասը սա «անիրատեսական» կամ «ռոմանտիկ» է համարում, հատկապես այն «ամենայն հայոց իմաստունները», ովքեր օր ու գիշեր մեր հայրենակիցների ուղեղներն են լվանում իրենց բարբաջանքով։ Սակայն իրականում նրանց մտածելակերպն է անիրատեսական ու առհասարակ իրականությունից լրիվ կտրված, քանի որ նրանք ընդհանրապես չեն հասկանում, թե ինչ կանոնների վրա է այս աշխարհը կառուցված, կամ գիտեն, բայց դիտմամբ մոլորեցնում են մարդկանց։ Ամեն դեպքում, հենց մեր ասածներն են պատմականորեն ապացուցված և հիմնավորված մեր և առհասարակ համաշխարհային փորձով։ Մեր ասածը փաստացի ամենաիրատեսական ու ամենաողջամիտ մոտեցումն է, քանի որ մենք միշտ հաջողության ենք հասել, երբ նման մոտեցում ենք ցուցաբերել։ Մայիսյան հերոսամարտերում, Լեռնահայաստանի ճակատամարտերում ու Արցախյան ազատագրական պատերազմում մեր հերոս սպարապետներն ու ազատամարտիկները հաղթանակներ են կերտել ոչ թե մտածելով «արևմտամետ» կամ «ռուսամետ» լինելու մասին, այլ՝ ինչպես պետք է անենք այն, ինչ պետք է անենք ոսոխին ջախջախելու համար, որպեսզի նրանք չհանդգնեն մեզ վրա նորից ձեռք բարձրացնել։ Մարդիկ թյուրիմացաբար կկարծեն, թե մեր ասածը նշանակում է հրաժարվել դաշնակիցներ ունենալուց, բայց իրականությունը լրիվ հակառակն է։ Հենց մեր ասածով միայն հնարավոր կլինի իրական դաշնակիցներ ձեռք բերել, ովքեր մեզ հետ հաշվի կնստեն, և ոչ թե հովանավորներ, ովքեր մեզ կուզենան օգտագործել։ Երբ ուրիշները տեսնեն, որ մենք մեր մարդկային ու նյութական ռեսուրսներն օգտագործում ենք իրենց ողջ ներուժով, անկախ նրանից, թե որքան փոքր կամ քիչ կլինեն դրանք, մեզ հետ լուրջ ու հարգանքով կվերաբերվեն, քանի որ այն, ինչ վերաբերում է անձնական շփումներին, վերաբերում է նաև տարբեր երկրների միջև հարաբերություններին։ Ոչ ոք լալկան, խղճուկ, ստրկամիտ, մուրացկան, ու վախկոտ մարդ կամ ժողովուրդ չի սիրում։ Ավելի լավ է ընդունենք, որ ընկեր ու բարեկամ չունենք ու ըստ դրա մեր որոշումները կայացնենք ու քայլերը կատարենք, քան հավատանք, որ այս կամ այն դաշնակիցներն ունենք, բայց անընդհատ խաբվենք ու հիասթափվենք, ինչպես բազմիցս եղել է մեր պատմության մեջ։ Եկեք ընդունենք, որ մենակ ենք ու մտածենք, թե այդ պարագայում ինչ պետք է անենք։ Արամ Մանուկյանը սա լավ հասկացել էր մեր ազգի ամենաօրհասական ժամանակներից մեկի ընթացքում, երբ ասաց՝ «Մենակ ենք և պետք է ապավինենք միայն մեր սեփական ուժերին»։ Նա գիտեր՝ մեզ օգնություն կգա միայն այն դեպքում, երբ մենք սկսենք անձնվիրաբար պայքարել և ցույց տանք, որ նույնիսկ պատրաստ ենք մեռնել մեր իրավունքների ու շահերի համար։ Եվ ինչպես մենք ազգովի պետք է ցույց տանք աշխարհին, որ մեր հնարավոր ռեսուրսներով կարող ենք ուժային գործոնի վերածվել և դիմադրություն ցուցաբերել մեզնից քանակապես ու նյութապես գերազանցող ուժերի դեմ, ապա պետք է նախ ցույց տանք, որ կարող ենք այս աղտոտված ու փտած համակարգից դուրս իրական ազգային քաղաքական շարժում հիմնադրել ու կառուցել՝ առանց որևէ ապազգային ու դավաճանական հովանավորի՝ լիովին հենվելով մեր սակավաթիվ ռեսուրսների ու փոքրաթիվ սեփական ուժերի վրա։ Միայն այս ճշմարտություններն ընդունողը ու խորապես ընկալողը կարող է իրեն հայ ազգային քաղաքական գործիչ կամ առհասարակ հայ ազգայնական համարել, և միմիայն նման քաղաքական գործիչը կկարողանա սերմերը ցանել Հայաստանում ապագա ազգային հեղափոխության ու վերածննդի։ Մեկ Ազգ, Մեկ Պետություն, Մեկ Կամք Մի՛շտ Հայ Անդամագրվի՛ր կամ դարձի՛ր աջակցող՝ hosank.net/am/join 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Ազգային Ձայն #21 (23-08-2026) Կարող եք դիտել նաև այստեղ՝ 🔗 https://www.youtube.com/watch?v=RLGE8knmt_c 🔗 https://rumble.com/v7ejz70--21-23-08-2026.html Անդամ կամ աջակցող դառնալու համար այցելե՛ք՝ hosank.net/am/join Ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերելու համար՝ hosank.net/am/donate Ծրագիրը ներբեռնելու և կարդալու համար՝ hosank.net/am/program 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net

Լեռնային հանգստավայրում At a mountain retreat #Green_Villa #Armenia

«Հերոսական ռազմախանդով լեցուն՝ սրանք զինվորներն են մի նոր ճակատագրի, մի մեծ հեղափոխության, որ Նազովրեցուց հետո առաջին անգամ է տեղի ունենում երկրագնդի վրա։ Այս բանակի վրա է դրված մի ամբողջ դարաշրջանի հետ կապված խնդիրների լուծումը՝ մի դարաշրջանի, որի մայրամուտին պիտի հետևի արշալույսը մի ավելի մարդկային, ավելի արդար աշխարհի»։ — Նժդեհ, Վեհագույնի բանակի մասին, «Ռազմիկ» թերթից, 1941 թ. “Filled with heroic martial fervor, these are the soldiers of a new destiny, of a great revolution—the first to take place on Earth since the Nazarene. Upon this army rests the task of solving the problems of an entire era, an era whose sunset will be followed by the dawn of a more humane, more just world.” - Nzhdeh, on the Great One's army, from the newspaper Razmik, 1941

Ten years ago, around this time, I had already left my teaching position at Glendale Community College and was wrapping up my affairs there and packing my belongings, preparing to move to the Fatherland. Many people told me at the time, “You’ll regret it” or “You’ll come back,” but they did not truly know or understand how deeply rooted the reasons behind my decision were. They did not feel what I felt, because after the Four-Day April War, they had returned to their ordinary lives, while I was no longer the same. There was only one thought in my mind: Armenia was in danger, and it needed me. I could not remain indifferent like them, because my love for Armenia was unconditional. Three years earlier, in 2013, I had visited Armenia for the first time. On my way back to the United States, I published an open letter online in which I told everyone that the day would come when I would return—but this time as a permanent resident—because that would be the first and last time I came to Armenia as a tourist. Throughout my entire conscious life, I had tried to promote patriotism and nationalism wherever I went and to everyone around me. When that turning point came, I realized that it was time to stand by my words and prove that what I had preached was not merely empty rhetoric. I had felt a personal responsibility toward the Fatherland from a young age, and the time had come to take a real and decisive step. I could not let that moment pass. I felt that it was not only the Land that was calling me, but also the spirits of immortal ancestors, and I could not leave those calls unanswered. I came with a one-way ticket, bought and renovated a home, served in the army as a contract soldier, perfected my Armenian, and volunteered from beginning to end in the Martakert trenches during the treacherous 44-Day War. Then, seeing the disgraceful state of the political arena in 2021, I once again found myself standing at a crossroads, just as I had five years earlier, before I had even moved to Armenia. Just as people had returned to their everyday lives after the Four-Day April War, the same happened after the treacherous 44-Day War. But once again, I could not remain indifferent and live like an ostrich with my head in the sand. I had already spent five years living in Armenia, enduring every kind of disappointment, and I now had to make my second major decision: return to the United States, live a “normal” life in Armenia, or once again accept personal responsibility for the current situation and try to do something—no matter how “unrealistic” it might seem and no matter how small the chances of success might be. I chose the latter because, beyond my disappointment, I felt the same sense of duty that I had felt five years earlier. In reality, that sense of duty was even greater this time, because I had returned from the front alive and unharmed, and I did not consider that a coincidence. I had to continue the struggle in the political arena as a former university adjunct professor, unknown repat and ordinary soldier, because I fully understood that the struggle had not ended—it had, in fact, only just begun. That is why politics, and this entire struggle in general, are not a pastime for me, nor are they a career where I think, “If it works out, it works out; if it doesn’t, it doesn’t,” like the many political prostitutes in our country. This is my entire life—an obligation, a destiny, something I cannot escape even if I wanted to, because it is embedded in my genes and my soul. I cannot do anything else, and I have nowhere else to go. That is why, ten years ago, filled with faith, I crossed an ocean, and today I continue to move forward steadfastly on this path without any “Plan B,” because I am certain that there is no other road for me. For me, there is only one path: the very same path that our heroic ancestors walked before us, and the path we must continue to walk for the sake of our future generations. As the years pass, I become increasingly convinced that I did not choose this path—this path chose me. And especially during these “wilderness years,” it has continued to forge me spiritually along its thorny and rocky road, preparing me for the coming storm. From the very first day I set foot on the soil of my Homeland, there was only one thing on my mind: to fight for the creation of an independent, united, and Greater Armenia. And in that regard, nothing within me has changed throughout these years. Even then, I knew that the small steps taken by each of us could become a great leap for our entire nation and its history, because what we do in life truly echoes through eternity. 🔗 Follow: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Ten years ago, around this time, I had already left my teaching position at Glendale Community College and was wrapping up my affairs there and packing my belongings, preparing to move to the Fatherland. Many people told me at the time, “You’ll regret it” or “You’ll come back,” but they did not truly know or understand how deeply rooted the reasons behind my decision were. They did not feel what I felt, because after the Four-Day April War, they had returned to their ordinary lives, while I was no longer the same. There was only one thought in my mind: Armenia was in danger, and it needed me. I could not remain indifferent like them, because my love for Armenia was unconditional. Three years earlier, in 2013, I had visited Armenia for the first time. On my way back to the United States, I published an open letter online in which I told everyone that the day would come when I would return—but this time as a permanent resident—because that would be the first and last time I came to Armenia as a tourist. Throughout my entire conscious life, I had tried to promote patriotism and nationalism wherever I went and to everyone around me. When that turning point came, I realized that it was time to stand by my words and prove that what I had preached was not merely empty rhetoric. I had felt a personal responsibility toward the Fatherland from a young age, and the time had come to take a real and decisive step. I could not let that moment pass. I felt that it was not only the Land that was calling me, but also the spirits of immortal ancestors, and I could not leave those calls unanswered. I came with a one-way ticket, bought and renovated a home, served in the army as a contract soldier, perfected my Armenian, and volunteered from beginning to end in the Martakert trenches during the treacherous 44-Day War. Then, seeing the disgraceful state of the political arena in 2021, I once again found myself standing at a crossroads, just as I had five years earlier, before I had even moved to Armenia. Just as people had returned to their everyday lives after the Four-Day April War, the same happened after the treacherous 44-Day War. But once again, I could not remain indifferent and live like an ostrich with my head in the sand. I had already spent five years living in Armenia, enduring every kind of disappointment, and I now had to make my second major decision: return to the United States, live a “normal” life in Armenia, or once again accept personal responsibility for the current situation and try to do something—no matter how “unrealistic” it might seem and no matter how small the chances of success might be. I chose the latter because, beyond my disappointment, I felt the same sense of duty that I had felt five years earlier. In reality, that sense of duty was even greater this time, because I had returned from the front alive and unharmed, and I did not consider that a coincidence. I had to continue the struggle in the political arena as a former university adjunct professor, unknown repat and ordinary soldier, because I fully understood that the struggle had not ended—it had, in fact, only just begun. That is why politics, and this entire struggle in general, are not a pastime for me, nor are they a career where I think, “If it works out, it works out; if it doesn’t, it doesn’t,” like the many political prostitutes in our country. This is my entire life—an obligation, a destiny, something I cannot escape even if I wanted to, because it is embedded in my genes and my soul. I cannot do anything else, and I have nowhere else to go. That is why, ten years ago, filled with faith, I crossed an ocean, and today I continue to move forward steadfastly on this path without any “Plan B,” because I am certain that there is no other road for me. For me, there is only one path: the very same path that our heroic ancestors walked before us, and the path we must continue to walk for the sake of our future generations. As the years pass, I become increasingly convinced that I did not choose this path—this path chose me. And especially during these “wilderness years,” it has continued to forge me spiritually along its thorny and rocky road, preparing me for the coming storm. From the very first day I set foot on the soil of my Homeland, there was only one thing on my mind: to fight for the creation of an independent, united, and Greater Armenia. And in that regard, nothing within me has changed throughout these years. Even then, I knew that the small steps taken by each of us could become a great leap for our entire nation and its history, because what we do in life truly echoes through eternity. 🔗 Follow: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Տասը տարի առաջ այս օրերին ես արդեն հեռացել էի Գլենդել հանրային քոլեջում դասավանդելու իմ աշխատանքից և այնտեղ ավարտում էի գործերս ու դասավորում իրերս՝ պատրաստվելով Հայրենիք տեղափոխվելու։ Շատերն այդ ժամանակ ինձ ասում էին, որ «փոշմանելու ես» կամ «հետ ես գալու», բայց նրանք իրականում չգիտեին ու չէին հասկանում, թե որքան խորն էին այդ քայլին դիմելու որոշման արմատները։ Նրանք չէին զգում այն, ինչ ես էի զգում, որովհետև Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո անցել էին իրենց սովորական գործերին, իսկ ես այլևս նույնը չէի, քանզի իմ մտքում միայն մեկ բան կար՝ Հայաստանը վտանգի տակ է և իմ կարիքն ունի։ Չէի կարող նրանց պես անտարբեր մնալ, որովհետև Հայաստանի հանդեպ իմ սերը անվերապահ էր։ Դրանից երեք տարի առաջ՝ 2013 թվականին, առաջին անգամ այցելեցի Հայաստան, և ԱՄՆ վերադառնալու ճանապարհին առցանց նամակ հրապարակեցի, որտեղ բոլորին ասել էի, որ գալու էր այն պահը, երբ հետ եմ գալու, բայց այս անգամ՝ որպես մշտական բնակիչ, որովհետև դա առաջին ու վերջին անգամն էր, որ Հայաստան էի գալու որպես զբոսաշրջիկ։ Իմ ողջ գիտակից կյանքում ամեն տեղ ու բոլորի մոտ փորձել եմ հայրենասիրություն ու ազգայնականություն քարոզել, և երբ եկավ այդ շրջադարձային պահը, գիտակցեցի, որ արդեն ժամանակն էր խոսքիս տերը դառնալու ու ապացուցելու, որ իմ քարոզածը միայն դատարկ խոսքեր չէր։ Հայրենիքի հանդեպ անձնական պատասխանատվությունը զգացել էի փոքր տարիքից, և արդեն ժամանակը հասունացել էր իրական ու վճռական քայլ կատարելու։ Դրա համար չէի կարող այդ պահը բաց թողնել։ Զգում էի, որ ոչ միայն Հայրենի հողն է կանչում, այլև մեր նախնիների անմահ ոգիները, և ես չէի կարող այդ կանչերն անպատասխան թողնել։ Միակողմանի տոմսով եկա, տուն գնեցի ու վերանորոգեցի, բանակում պայմանագրային ծառայեցի, մայրենիս կատարելագործեցի և սկզբից մինչև վերջ կամավոր մասնակցեցի Մարտակերտի դրիքերում 44-օրյա դավադիր պատերազմի ժամանակ։ Տեսնելով 2021 թվականի խայտառակ իրավիճակը քաղաքական ասպարեզում՝ նորից կանգնեցի ջրբաժանի առջև, ինչպես կանգնել էի դրանից հինգ տարի առաջ, երբ դեռ Հայաստան չէի եկել։ Ինչպես այն անգամ Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո մարդիկ անցել էին իրենց առօրյա գործերին, այնպես էլ եղավ 44-օրյա դավադիր պատերազմից հետո, բայց ես նորից չէի կարող անտարբեր մնալ ու ապրել ջայլամի պես։ Հինգ տարի արդեն ապրել էի Հայաստանում՝ անցնելով ամեն տեսակի հիասթափության միջով, և պետք է արդեն երկրորդ մեծ որոշումս կայացնեի՝ կամ հետ գնալ ԱՄՆ, կամ Հայաստանում ապրել «սովորական» կյանքով, կամ էլ ևս մեկ անգամ անձնական պատասխանատվություն կրել ներկա իրավիճակի համար և փորձել մի բան անել, որքան էլ «անիրատեսական» թվար այն և որքան էլ փոքր լիներ հաջողության հասնելու հավանականությունը։ Որոշեցի վերջինը, որովհետև հիասթափված լինելուց բացի՝ զգացի այն նույն պարտականության զգացումը, որն զգացել էի դրանից հինգ տարի առաջ։ Իրականում այդ պարտականության զգացումն այս անգամ ավելի մեծ էր, որովհետև ողջ ու առողջ հետ էի վերադարձել առաջնագծից և դա պատահականություն չէի համարում։ Պետք է շարունակեի պայքարը քաղաքական դաշտում՝ որպես համալսարանի նախկին դասախոս, անհայտ հայրենադարձ ու հասարակ շարքային զինվոր, քանի որ քաջ գիտակցում էի, որ պայքարը ոչ թե ավարտվել էր, այլ փաստացի նոր էր սկսվում։ Դրա համար քաղաքականությունն ու առհասարակ այս ամբողջ պայքարը ինձ համար զբաղմունք չեն, ոչ էլ կարիերա, որ մտածեմ՝ «լինի՝ լինի, չլինի՝ չլինի», ինչպես մտածում են մեր երկրում բազմաթիվ քաղաքական մարմնավաճառները։ Այս ամենն իմ ամբողջ կյանքն է, մի առաքելություն, ճակատագիր, մի բան, որից չեմ էլ կարող խուսափել, նույնիսկ եթե ուզենայի, քանի որ այն իմ գենի ու հոգու մեջ է։ Ես ուրիշ բան չեմ կարող անել և ուրիշ տեղ չունեմ գնալու։ Դրա համար տասը տարի առաջ հավատով լի օվկիանոսը կտրեցի և հիմա շարունակում եմ հաստատակամորեն այս ուղով առաջ գնալ՝ առանց որևէ «պլան Բ»-ի, որովհետև վստահ եմ, որ ինձ համար ուրիշ ճանապարհ չկա։ Ինձ համար կա միայն մեկ ճանապարհ. այն նույն ճանապարհը, որի միջով մեզնից առաջ անցել էին մեր հերոս նախնիները և որի միջով մենք պետք է շարունակենք անցնել՝ հանուն մեր ապագա սերունդների։ Որքան տարիներն անցնում են, այնքան ավելի եմ համոզվում, որ ես այս ճանապարհը չեմ ընտրել, այլ ճանապարհն է ինձ ընտրել ու հատկապես այս «անապատային տարիներին» շարունակում իր փշոտ ու քարքրոտ ուղիով ինձ հոգեպես ավելի կոփել՝ պատրաստելով գալիք փոթորիկին։ Առաջին օրվանից, երբ ոտքս դրեցի հայրենի հողի վրա, մտքումս միայն մեկ բան կար՝ պայքարել անկախ, միացյալ ու ավելի հզոր Հայաստան կերտելու համար, և այդ առումով այս տարիների ընթացքում իմ մեջ ոչինչ չի փոխվել։ Այն ժամանակ գիտեի, որ յուրաքանչյուրիս փոքր քայլը կարող է մեծ թռիչք լինել մեր ողջ ազգի և պատմության համար, քանի որ այն, ինչ անում ենք կյանքում, իրոք արձագանքում է հավերժության մեջ։ Մեկ Ազգ, Մեկ Պետություն, Մեկ Կամք Դեպի՛ Մեծ Հայք, Դեպի՛ Փառահեղ Ապագա 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Բեկոր #335 (19-08-2026) 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

Բեկոր #335 (19-08-2026) 🔗 Հետևե՛ք՝ t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact

When I constantly promote the ideas of our movement through posts, videos, and rallies, and try to present to our society the fundamental problems—both external and, especially, internal—that threaten our country, many people will write or say: “Yeah, okay, we understand. So what’s the solution?” Whenever I read or hear something like that, I immediately understand that most of these people have not actually understood the problems, because if they truly understood and deeply grasped the problem, the solution would already be clear. Once you properly understand the problem, the solution becomes immediately apparent as well. For example, when someone truly understands a problem in mathematics or physics, they have already solved half of it, because they already know clearly what they need to do and in what direction they need to apply their efforts. It became even clearer to me that the majority of our compatriots do not understand the fundamental problem, or simply do not want to accept the bitter truth of how deep and serious the problem is, during this year’s circus-like campaigns and sham elections, when people once again repeated the same mistake they made in 2021. Even those who had been criticizing this treasonous government and the fake opposition for years were declaring: “People, go participate and fulfill your civic duty.” Whenever I heard something like that, I couldn’t help but laugh, because they seem to think that choosing one traitor from this rotten system through these rigged sham elections every five years, and then doing nothing but empty complaining during the remaining years, constitutes “fulfilling your civic duty.” Participating in these controlled and farcical elections is like an athlete taking part in a competition where the judges have already decided in advance who will receive the prize. Now we can see what kind of “change” fulfilling that “civic duty” ultimately brought to our country. As if one “Hope-Killer” alliance wasn’t enough, another “Strong Hope-Killer” party was added to further strengthen the rule of the current Kemalist Parliamentarians. The treasonous neo-Bolsheviks have long since polluted and desecrated our National Assembly, and now all of them together continue to pollute and desecrate it even further. To truly fulfill one’s civic duty means deeply understanding this truth and proclaiming it loudly, rejecting and condemning this entire neo-Bolshevik system and all the treacherous parties that are part of it from top to bottom. To fulfill one’s civic duty means accepting personal responsibility and aceepting that the only solution to this great problem is a genuine national revolution, and doing even a small part in that direction—trying to unite and organize ourselves outside of this corrupt system. To fulfill one’s civic duty means working consistently and laying one stone upon another until that historic moment arrives and the window of opportunity opens when we will be able and ready to bring that national revolution to life. An Armenian National Revolution — our ONLY solution! 🔗 Follow: t.me/hosank 🌐 hosank.net 📩 @HosankContact