ناز

به موهای بلند هری طورش نگاه میکردم که یهو تو دلم گفتم بودنم چه فایده؟ کاش میشد فدای مژه هات بشم.

آی پدرسگ دارم تلففففف می‌شم.

الان جهان به جایی رسیده که در مورد هر چیزی، تاکید می‌کنم هر چیزی، توییت می‌زنیم و اطلاع رسانی می‌کنیم میشه تیتر مطبوعات جهان.

مامانو ولکن دستتو بده بریم میکده جیگر.

صدای آب با صداش ترکیبه اما بازم میشنوم که بهم میگه « مبادا دوباره راهت کَج شه» فکر کنم تو رو داره میگه.

این وقت شب که بیدار میشم صدای ظرف شستن و سینک و آب میاد، مامانه و منم حس میکنم بچه ای ام که تو خونه مامان بزرگ تنهاش گذاشتن با بغض میرم زیر پتو تا مبادا تنبیه شم.

چرا کسی اینقدر دوستم نداره که کار به بیبی چک برسه ؟

همه همسنای تو میان اونجا بیبی چک میخرن تو اینجا داری کصچرخ میزنی.

فقط یه بار وقتی نیمه شب از خواب میپرم، بیدار باش.

« می گریزی عاقبت شکارت میکنم»

کاش یه لحظه نیمه گمشده ت بودم.

کاش یه لحظه گمشده ت بودم.

از الان ندیده و نگفته و نشنیده طپش قلب گرفتم.

خیلی رندوم خوندمش و خیلی رندوم‌تر دارم بهش فکر می‌کنم. البته همچین غلطی نمی‌کنم. امیدوارم که نکنم. نباید بکنم.

خاک تو سرم بچهآ فردا میرم همچیو به پسره رو در رو میگم، مرگ یبار شیون یبار.

توی جاده‌ی فردوس به طبس، توی تاریکیِ اتاقک کامیون ترانزیت، وقتی حرف حرف امنیت افغانستانه و زیبایی عشق‌آباد و دلار ۳۶ تومنی، من به امنیت پتوی روی تختت فکر می‌کنم. به زیبایی بند لباس زیرت که روی شونه‌ی برهنه‌ت نشسته و به زانوزدنم با حلقه‌ی فلزیِ پپسی.

خالیه جای تنت، بین تنم و هودی‌م.

بچه‌ها. وقت توقف اون دسته توییت‌ها و تمرکز روی زاهدانه. این خبر نسبتا خوبی بود.

برای مجیدرضا رهنورد، ائتلاف، زاهدان، کردستان و همه‌ی شهر‌هاش.