مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

از اون روزهاست که آدم باید بره تو غارش، با هیچ موجود زنده‌ای ارتباط نداشته باشه و فقط برای بقا تلاش کنه.

نه در واقعیت و نه در مجازی

هشت ساعت کفایت نمی‌کنه. یک مرگ ابدی لطفا.

از اون مدل افسرده بودن که فقط خواب حلش میکنه. مرگ موقت و ریفرش شدن مغز بعد ۸ ساعت.

یه وقت‌هایی فکر می‌کنم که هیچ چیزی توی دنیا به اندازه‌ی دوست داشتن و دوست داشته شدن اهمیت نداره.

من فکر می‌کردم بزرگ شدن یعنی جدی رفتار کنی، زیاد نخندی، دربارهٔ علایقت بیش از حد ذوق نکنی و هیجان‌زده نشوی تا شخصی خردمند به من گفت پفیوز‌الدوله، این افسردگی است.

ببخشید شما هم هرچقدر به کسی که دوستش دارید ابراز علاقه می‌کنید فکر می‌کنید کمه و دارید کم‌ کاری می‌کنید؟ چون من بله

زندگی کردن بسه. هری پاتر ریواچ می‌کنم و منتظر نامه هاگوارتز می‌مونم.

باورم نمی‌شه بالاخره مرداد تموم شد

As sly as a fox, as strong as an ox, as fast as a hare, as brave as a bear, as free as a bird, as neat as a word, as quiet as a mouse, as big as house, as mean as a wolf, as sharp as a tooth, as deep as a bite, as dark as the night, as sweet as a song, as right as a wrong, as long as a road, as ugly as a toad, as pretty as a picture hanging from a fixture, strong like a family, strong as I wanna be, bright as day, as light as play, as hard as nails, as grand as a whale, as warm as the sun, as silly as fun, as cool as a tree, as scary as the sea, as hot as fire, cold as ice, sweet as sugar and everything nice, as old as time, as straight as a line, as royal as a queen, as buzzed as a bee, as stealt as a tiger, smooth as a glider, pure as a melody, pure as I wanna be.

تئاتر قضیه تفنگ چخوف یک اشتباه بزرگ بود و مثل همیشه مرتکب اشتباه شدم.

😭😭😭😭😭

هر گونه ارتباط اجتماعی چنان انرژی‌ای از من میگیرد که برای آروم شدن به یک هفته منزوی شدن در اتاق و جیغ زدن نیازمندم.

جوری که این انسان فقط با بودنش می‌تونه روزم رو ده‌ها برابر بهتر کنه واقعا جزو معدود چیزهای قشنگیه که دیدم