مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

روح و جسمم دیگه خواب لازم نداره، کما نیاز داره و شاید هم خواب ابدی.

من همیشه فکر میکنم تمام مدت داشتم میجنگیدم وقت نداشتم بازتر فکر کنم من واسه لباس پوشیدن حرف زدن راه رفتن انجام داد هرکاری و خودم بودن و حتا دوست داشتن کسی باید بجنگم.

عزیزم امیدوارم هرچقدر لایقشی درد بکشی.

یک‌چیزی راجع به سوفیا وجود داره.

امروز به طرز بخصوصی از جمهوری اسلامی متنفرم

به قول آیدا، می‌خوام بشینم رو زمین و اینجوری باشم که بس.

هر روز بعد تموم شدن دانشگاه نیاز به ماساژ دارم. اینطوری که من بخوابم کف خیابون، اتوبوسای دانشگاه از روم رد شن.

واقعا هم که Don't go there cause you'll never return

یک تشکر ویژه هم بکنم از دلشوره های بی دلیل که در بهترین لحظه ها به من حمله میکنند🫶

شبیه یک نوار دائما توی مغزم تکرار میشن و انگار توی لوپی از حرف های حل نشده باقی موندم.

قدرت مووان کردنم از حرف های دردناک رو از دست دادم.

"گریه نکن چون هرچقدر هم گریه کنی دیگه قرار نیست برگرده."

خسته شدم انقدر همه چیم یه مشکلی داره