مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

خیلی بیسیک شدم

تمام چیزی که درحال حاضر نیاز دارم:

اگر امروز رو زنده بمونم واقعا به این معنیه که حالا حالاها قرار نیست بمیرم

حوصله فردارو ندارم. حوصله باقی هفته و باقی ماه رو هم ندارم. هوا خیلی خوبه‌ها، شهر با همه مشکلاتش قشنگه، ادما با همه سختیا توی پاییز خوشحال‌ترن. ولی من حوصله ندارم.

کاش حداقل از این درد بمیرم دیگه زندگی بس.

ببخشید ولی دیگه دراوردن رحم و انداختنش جلوی سگ هم کافی نیست. کلا باید خودم رو بکشم.

خدایاشکرت بابت این اشرف مخلوقاتت که هیچ‌چیز جز اعصاب‌خوردی به همراه ندارن.

خیلی بامزه‌ست وقتی می‌گی "فلان کار رو نکن چون اذیتم می‌کنه". و بعد دقیقا مردم "فلان کار" رو انجام می‌دن. واقعا بامزه‌ست‌ها. مثلا اونقدر بامزه که دوست دارم سرم رو از تنم جدا کنم، محض شادی و خنده.

ما گی می‌کنیم(گریه یواشکی)

زندگیم:

عبارت "قربونتون بشم" با شخصیتم پیوند خورده. بخوام سلام بدم هم می‌گم سلام قربونتون بشم. خوبی قربونتون بشم؟ امروز چیکاره‌ای قربونت بشم؟ زهر مار و قربونتون بشم. انقدر قربون نشو حالا.

وقتشه پروژه‌ی "disappearing" رو شروع کنم.

پیامِ روز:

نیاز دارم دوباره مدس و هیو تو یه فیلم دیگه کنار هم ببینم.

یا مثلا می‌دونید چرا جاروبرقی‌ها افسرده و غمگینن؟ چون همه‌چیز رو می‌ریزن تو خودشون.

مثلا می‌دونید دوتا میخ بخوان برن ماه‌عسل کجا می‌رن؟ تو دیوار.

تازه به ‌جوک‌های بامزه‌ام هم می‌گن جوک‌های پیرمردی.