José's Notes.

واسه پریشونی‌های ذهنتون✨ از وقتی اینو دیدم هروقت خیلی دلم می‌گیره یادش میوفتم.

یه ویدیوکستی امروز حین کار دیدم که با mr.beast مصاحبه می‌کردن و یسری از حرفاش برام جالب بود که کوت میکنم.

If my mental health was a priority, I wouldn’t be as successful as I am today.

If you wanna be liked don’t help people. “The more good you do, the more people think you’re secretly evil.”

Even if 99% of people love it, the 1% can trick your mind into thinking everyone hates you.

You’re not the problem. It’s your environment. You just have to put yourself in a better one.

وقتی مسیر پروادکت رو شروع کردم فکر میکردم فقط در حد یه کیس استادیه. یه دفتر گرفتم که توش نکاتی که قراره تو کورسام یاد بگیرم رو بنویسم. امروز اون دفتر تموم شد و فقط ده درصدش از کورساست و بقیش همه از تجربیات سر کار و مسیریه که طی کردم. هنوزم دارم یاد میگیرم ولی به این فکر میکنم که چقدر آینده میتونه غیرقابل پیش‌بینی باشه که حتی ندونی قراره تو صفحه بعدی دفترت چی بنویسی.

«من خودمو بعد از هربار سختی و شکست، خودمو قوی و محکم نشون دادم مبادا که بخاطر یک تجربه بد موقتی، اجازه تجربیات جدید و ازادی و زندگی کردن ازم گرفته بشه.»

در ادامه این موضوع دیدن این اجراهای اقای وو در agt هم پیشنهاد میکنم. البته که من خیلی ترسیدم راستش ولی کامنت سکشن پستای مرتبط به این اجرا خداست 😭😂 https://youtu.be/7TKP3YRbVmM?si=DMKwK4JdLQKDdunE

یه پستی تو اینستا دیدم که دیدنش خالی از لطف نیست. یسری مینی رباتایی شبیه پت خونگی دیزاین و پیاده‌سازی شدن که واقعاااا بامزه بودن. وقتی مجری بهشون میگفت غلت بزن میزدن یا میگفت بخوابید میخوابیدن و یکی تو کامنتا نوشته بود «AI شغل سگای بیچاره رو هم داره میگیره» و من واقعا خندیدم بهش.

امروز تو #لانچ_تایم (بیشتر برانچ بود) مریخی یک انیمه‌ای معرفی کرد و بسیار تاکید داشت که ببینم. اسمش Journal with witch هست. بعنوان کسی که اکثر انیمه‌ها رو دیده بود حس کردم نظرش قابل بررسیه 👀

امروز رفتم که یه کابل midi بخرم برای اتصال پیانو به لپ‌تاپ و قیمتش بطرز باور نکردنی ۸ میلیون تومن بود!! در واقع یک لحظه حس کردم واقعا داشت ازم میپرسید که midi؟ و من ندادم.

دارم یه اپ تمرین آکورد پیانو میسازم که خیلیییی گوگولیهههه 🥹️️️️️️🥹️️️️️️

✅ از این به بعد اتفاقات #لانچ_تایم رو با این هشتگ دنبال کنید. بعنوان کسی که خوره آهنگه و از هر ژانری حتما تعداد قابل توجهی آهنگ شنیده و ارتیست میشناسه امروز داشتم سعی میکردم سلایق موسیقیایی بچه‌ها رو دربیارم و در نهایت یکی از نوابغ جدید راک و متال رو بهشون معرفی کردم. ارتیست Nene Royal شونزده ساله تایلندی واقعا توی سری جدید AGT دلم رو برد. اجراهاش رو بارها نگاه کردم و به این حجم از اعتماد به نفس، تسلط و کیفیت غبطه خوردم. تیر آخر هم اجرای مشترکش با linkin park بود. واقعا در وصف نمیگنجه، با تیم داشتیم اجراشونو میدیدیم و همه مو به تنشون سیخ شده بود. این ویدیو همه اجراهاشو جمع کرده و بنظرم واقعا دیدنیه https://youtu.be/q0-algsNUww?si=pyGzR5WKi3oy4oAM

آیلتسمو بوک کردم، تک و تنها، توی روزی که فیچری که دارم روش کار میکنم روی پنل رقیب لانچ شده، اولین مصاحبه با مشتریمو بعنوان PM تجربه کردم، هزاران استرس مختلف که ایا جنگ میشه یا نمیشه، تنهایی برم یا یکیو با خودم ببرم رو پشت سر گذاشتم و گفتم ولش کن هرطوری شده انجامش میدم.

مائده هلند آفر گرفته، نیلوفر از پایان‌نامه دندونپزشکیش دفاع کرده، کسایی که میشناختم دارن همه به بهترین درجات میرسن. امیدوارم یه روزی هم من.

استاد پیانوم گفت:«سنِت خیلی کمه برای اینکه انقدر دغدغه کار و زندگی داشته باشی.»

اسم بازی Infinite Craft عه 🏆 خلاصه‌ش اینه که با ترکیب کردن چیزهای مختلف، چیزهای جدید می‌سازین مثلا از عناصر ساده مثل آب و آتیش شروع می‌کنید و کم‌کم می‌رسین به ترکیب‌های عجیب‌ غریب و مفاهیم انتزاعی، شخصیت‌ها و اساطیر و چیزایی که اصلا فکرشو نمی‌کنید. مثلا ما از ترکیب سانتا کلاس و خدا به جیزز رسیدیم. چیزی که برام جذاب بود اینه که عملا هیچ مسیر مشخصی نداری. فقط باید کنجکاو باشی و ترکیب‌های مختلف رو امتحان کنی. یه جور بازی با خلاقیته که ممکنه خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید درگیرتون کنه. ما پنج نفری امروز نشسته بودیم تا به winnie the pooh برسیم و از ترکیب عسل و میمون بهش رسیدیم :)) 🔗 https://neal.fun/infinite-craft/

بذارید از بازی تایم ناهار امروزمون براتون بگم! خیلی فان بود!

به دلیل کم‌خوابی بسیار زیاد این مدتم هر روز MUSE گوش میدم تا خوابم بپره و امروز رفتم واحد مارکتینگ دیدم اهنگ بیکلام ملایم گذاشتن!! من اینطوری بودم که: شما چطوری بیدااارید؟ به خط شید بیاید با هم باید هد بزنییییم این چه روحیه‌ایه!!

خیلی وقتا یه شغلی رو با همه احساسات خوب و هیجانات مثبت و دستاورداش رها میکنی به امید اینکه امنیت و پرستیژ و رشد فردی بیشتری به دست بیاری، حرفه‌ای‌تر بشی، در انظار عموم معتمدتر جلوه کنی و خب صد البته تا حدی هم انتظارات خانواده رو پوشش بدی ولی اینکه چقدر واقعا عملیه خیلی جای بحث داره. یک دوستی دارم که مدتی منتور منابع انسانی ما بود و اون زمان تعریف میکرد که عاشق شغلش بعنوان کتاب‌فروش و کتابدار در شهر کتاب بوده ولی حس میکرده که اون شغل به اندازه کافی براش حرفه‌ای نیست با اینکه محیط شغلیش هم بسیار گرم و صمیمی بوده و همیشه میگفت یکی از سخت‌ترین تصمیماتش جدا شدن از اون شغل بوده و الان بسیار حرفه‌ایه، تحصیلات اکادمیک داره، مهاجرت کرده و خلاصه همه اینها. اخیرا دوباره با هم حرف میزدیم و بهم گفت که واقعا هیچ شغلی و هیچ جایی دیگه اندازه شهر کتاب براش خوب نبوده‌ و اون شغل براش یه پرفکت مچ بوده. من واقعا تعجب کردم (یکم هم ترسیدم). که خیلی وقتا واقعا یسری چیزا یه شور و اشتیاقی در تو بوجود میارن که هیچ چیز دیگه‌ای نمیتونه برات فراهم کنه.