Macciager | ماچى ئاگر

سكته ميكنم از اين فشار روانىِ امروز

از هر بابتى دلگيرم. بيش از اندازه دلگير و دلشكسته

انگار كه ديگه ميدونن هر رفتارى كنن و هر حرفى بزنن و هر عملى انجام بدن، تو هستى و ميمونى و تويى كه ضعيف ترى و تنهايى و نيازمندى. پس تحت هيچ شرايطى تو نيستى كه ميرى.

[در نهايت همه ى آدم ها وقتى خيالشون راحت بشه از حضورت و موندگار بودنت شروع ميكنن سواستفاده از نقطه ضعف هات و دستكارى كردن مغزت]

در آخرین نامه‌اش نوشت: هیچ‌وقت، هیچکس به من نگفت همین که هستم کافی و خوب است. آدم‌ها همیشه بابت چیزهایی که هستم و چیزهایی هم که نیستم رنجم دادند.

هربار توى اينستاگرام اين ويديوهاى سوپرايز كردن مادر و پدرارو ميبينم توسط اين اقا سوپرايزى ها كه بچه هاشون از يه كشور ديگه ميان يا واسشون پيغام و گل و اهنگ ميفرستن خودمونو مامان جون بابوليمو تصور ميكنم تو اين موقعيت كه چى ميشد اگه همين روزا همينجورى داييمو ميديديم... مامان جون و بابوليم داييمو ميديدن بعد اين همه سال...

واى شبيه اينه

يا كاش ميشد احساساتم رو خاموش كنم و دهنم رو باز كنم.

كاش ميشد از همه فرار كرد رفت تو غار.

اين اقاعه رو شلوارم چه قيافه ترسناكـ و سايكويى داره🥲

كاش اين جسارت رو داشتم كه در جواب شوخىِ تلخ و نمكـ ريختن يه سريا تو صورتشون اوق بزنم و بگم چقدر حال بهم زن و يخ و مزخرفى 🤢

اين قابليت مادر و پدره كه هى ميگن چرا همش بيرونى و نميمونى خونه يه روز بعد اون يه روز كه ميمونى خونه يجورى مغز و روانتو به بازى ميگيرن و نميذارن دو دقيقه واسه خودت بشينى يه گوشه كه ترجيح ميدى همون فرار كنى برى بيرون تو گرما بشينى ولى تو خونه نباشى.

ولى افسوس تو ز من خيلى دورى ميدونم.. مثل قله هاى سخت و بى عبورى ميدونم.

شب بخیر به تو. و عیبی ندارد که جای خالی امیدها و رویاها و اشتیاق‌ها در روزمرگی فرسایشی و شب‌های طولانی و خستگی ممتد پیرت کرده. @hamid59salimi

مامانم راست ميگه من حتى وقتى كه از يچيزى لذت ميبرم هم غر ميزنم! :)) مثلا الان تا گردن كار دارم براى انجام دادن و درحاليكه داره بهم خوش ميگذره و خوشحالم كه اين كارارو دارم ولى همزمان هم همين الان ميتونم گريه كنم بخاطر اين همه كار

يه دلتنگيايى يهو يجورى خِرمو ميگيره نفسم بند مياد.

انسان بودن چیز سختیه، تو زندگی بعدی می‌خوام ابر باشم.